Daar zaten ze dan. Terug in hun huis. Het was Pasen en de zon scheen. Ze waren verwend als kinderen door een schimmige Belg voor wie geld geen rol speelde. Van der Bosschoten. Of de man was gek, of hij was een echte weldoener. Ze zouden het hem alleen kunnen vragen als ze hem ooit per ongeluk tegen het lijf zouden lopen, want alle telefoonnummers, faxnummers, adressen en e-mailboxen leverden niets op. De nummers gaven geen gehoor, de e-mail werd onverrichterzake geretourneerd.<\/p>\n
‘Dat zei ik toch,’ zei Harko. Ze zaten allebei in hun kamerjas in de keuken. Hij had sinaasappelen geperst, eitjes gekookt, schuim geklopt voor op de cappuccino, echt goed schuim, zoals alleen sommige mannen dat konden.<\/p>\n
‘En ik kan er maar moeilijk aan wennen. Ik weet echt zeker dat ik die lange, magere gezien heb.’ Dat was de man die Van der Bosschoten ‘het nachtdier’ had genoemd.<\/p>\n
‘Ben je bang voor hem? Is het geen verbeelding?’<\/p>\n
‘Het is geen verbeelding. De eerste keer misschien, bij Van Dam. Maar de tweede keer stond hij gewoon twee of drie klanten achter me in de rij bij Albert Heijn.’<\/p>\n
‘Nou en?’<\/p>\n
‘Hij kocht alleen een tros bananen.’<\/p>\n
‘Tja, een man alleen in de supermarkt. Ik zou het ook niet weten. Bananen. Why not?’<\/p>\n
Evelien liet het er maar bij zitten. Het huis naast hen stond te koop, voor meer dan een miljoen, wist ze via het internet, dus er kwamen vast leuke mensen te wonen. Eigenlijk zou ze het liefst verhuizen. Soms bracht ze het als een grap, soms serieus, maar altijd kreeg ze dezelfde repliek. ‘Mam, vergeet het maar. Wij wonen hier en niet in Hattem.’ Dat was de enige provincieplaats die haar verwende pubers kenden. Ze ging er soms nog op in ook. ‘Joh, stel je voor. Een grote tuin waar je de zomer in kunt zonnen. Grote kamers…’<\/p>\n
‘Mam hou op, vreselijk! Als ik de hele dag wil zonnen, ga ik wel naar het Vondelpark. Lekker chillen met vriendinnen. Dan ga ik toch niet in de tuin van mijn ouwelui liggen.’<\/p>\n
Dat stak.<\/p>\n
Ouwelui.<\/p>\n
Dat waren ze aan het worden, inderdaad. Ouwelui. Zou er literatuur over zijn? Over h\u00fan brein kon je van alles kopen, maar over de ouders van pubers, ho maar. Ze schoot in de lach. Harko keek haar scherp en verbaasd aan. ‘Wat is er?’ vroeg hij.<\/p>\n
‘Ouwelui, zei Regina laatst…’<\/p>\n
‘Kom op zeg, wat is er tegen om ouder dan veertig te zijn?’<\/p>\n
Daar viel geen speld tussen te krijgen. Je kon er moeilijk een einde aan maken. Op de radio was een Rotterdammer aan het woord die tot zijn knie\u00ebn in het water stond, omdat de leidingen op vijftien plaatsen in de werkstad waren gesprongen. De man had zo’n mooi accent dat Evelien haar oren er niet vanaf kon houden. ‘Waarom gaan we niet in Rotterdam wonen? Ik wil wel weer eens wat anders.’<\/p>\n
‘Verhuizen?’<\/p>\n
‘Ja, why not? Kopen is nu heel gunstig.’<\/p>\n
‘Maar verkopen niet, schat. En de kinderen willen hier heus niet weg.’<\/p>\n
‘Jezus Hark,’ riep Evelien uit, ‘we leven hier naar de agenda van een vijftienjarige en een dertienjarige. Dat kan toch niet?!’<\/p>\n
‘Dat heet opvoeden. Nog koffie?’<\/p>\n
Ze knikte en keek toe hoe Harko schuim klopte. Het geheim zat hem in zijn polsen. Die bewogen heel losjes. Julia kwam de keuken binnen. ‘Mogge schat,’ zei Harko. Zonder iets te zeggen trok Juul de koelkast open. ‘Wat zoek je?’ vroeg Evelien.<\/p>\n
‘Niks, nou goed,’ bromde Juul. Maar ze bleef rommelen in de ingewanden van de kast.<\/p>\n
‘Geef je moeder eens netjes antwoord,’ bemoeide Harko zich ermee.<\/p>\n
‘Man, bemoei jij je er niet mee,’ beet Juul hem toe. Ze sloeg de deur van de koelkast dicht en verliet de keuken. Harko wilde haar achterna, maar hield zich in. ‘Moet dat nou zo? Ik word er gek van,’ zei hij. De laatste tijd was Juul niet te harden.<\/p>\n
‘Ach lieverd, dat hoort er allemaal bij. Ik word de hele dag uitgescholden. Maak die heerlijke koffie maar.’ Op de radio werden in het buitenverblijf van de apen in Ouwehands Dierenpark paaseieren verstopt. Het moest niet gekker worden. Ze dacht aan de man met de bananen. Ze had zich niet vergist. Het was die man van Van der Bosschoten.<\/p>\n
Wordt vervolgd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Daar zaten ze dan. Terug in hun huis. Het was Pasen en de zon scheen. Ze waren verwend als kinderen door een schimmige Belg voor wie geld geen rol speelde. Van der Bosschoten. Of de man was gek, of hij was een echte weldoener. Ze zouden het hem alleen kunnen vragen als ze hem ooit […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martin Bril","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95735"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=95735"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95735\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martin Bril","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=95735"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=95735"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=95735"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}