Playlist pop<\/p>\n
DEPECHE MODE – Je wilt niet zeiken en zeveren, het is niet je aard, maar sommige muzikanten vr\u00e1gen er gewoon om. Het zou tegen je beroepseer indruisen niet op de uitnodiging in te gaan. Neem Dave Gahan, zanger van Depeche Mode. Je moet het fragment drie, vier keer herhalen om je ervan te vergewissen dat hij de woorden werkelijk uitspreekt. Maar hij doet het toch echt. Hij zingt: ‘Look at the frequencies at which I vibrate.’ En hij zingt het, naar ik aanneem, met droge ogen. Gisteren de hele dag gespendeerd met het kijken naar de frequenties, maar niet die gevonden waarop Gahan vibreert. De leugenaar.<\/p>\n
Wat valt er, los van de lulkoek die Gahan af en toe uitslaat, nog meer te beweren over Sounds Of The Universe, de nieuwe cd van Depeche Mode? Dat de band die vroeger alleen maar werd geassocieerd met synthesizers steeds meer op U2 begint te lijken. Dat ligt niet alleen aan het gebruik van gitaren, maar ook aan de gekwelde zang en de van Bo Diddley geleende drumritmes. De cd duurt wat lang – op een zeker moment waren de liedjes op, heb je het idee. Maar met de single ‘Wrong’ heeft de Greatest Hits van Depeche Mode er in elk geval weer een hoofdstuk bij. Het nummer toont waar deze band goed in is: compacte songs met een sterke, zeer aanstekelijke hook. Verder zal Nederland – als enig westers land hebben wij nooit geloofd in Depeche Mode, laat staan in de vibrerende frequenties van de bandleden – deze Sounds Of The Universe waarschijnlijk geheel links laten liggen.<\/p>\n
CHRIS ISAAK – Wel geliefd in Nederland, veel meer dan daarbuiten zelfs, was sinds halverwege de jaren tachtig Chris Isaak. Het is voor ons dus hoe dan ook heugelijk nieuws dat hij met Mr. Lucky zijn eerste cd in zeven jaar heeft afgeleverd. Maar dat blijkt te vroeg gejuicht: op de plaat heeft Isaak, in een poging nu eindelijk eens de Amerikaanse markt te veroveren, de middle of the road omarmd. ‘Breaking Apart’, een duet met Trisha Yearwood, zal zelfs te plat zijn voor iemand die groot is geworden op een dieet van Ren\u00e9 Froger en Koos Alberts. De overige muziek heeft een lelijke, vettige radiosaus meegekregen die pijn doet aan al te gevoelige oren. Alsof hij opeens is omgetoverd tot een broer van Richard Marx. Bovendien meent Chris Isaak zelf elk nummer te moeten voorzien van enorme vocale uithalen, die bijkans verzuipen in galm. Met als gevolg dat hij de helft van de tijd als een misthoorn door zijn eigen Mr. Lucky banjert. Dat is jammer, want aan de liedjes op zich is niet heel veel veranderd. Isaak breekt hier en daar een hart of laat zijn eigen hart gebroken worden – en alle variaties daarop, doorgaans gevat in pakkende melodie\u00ebn. Het klinkt dit keer alleen als nat karton.<\/p>\n
THE VEILS – Sun Gangs, de nieuwe cd van de Nieuw-Zeelandse rockgroep The Veils, vertelt veel over het talent van Finn Andrews. Voor de stevige nummers schort het de begeesterde zanger aan persoonlijkheid. Het is flauw, zelfs een tikje oneerbiedig, om hem Nick Cave light te noemen, maar dan weet u tenminste wel meteen over wat voor muziek het gaat. Anders gezegd: in de uptempo songs, die het moeten hebben van Sturm und Drang, is Andrews een hond die wel blaft maar niet bijt. Ze zijn goed, dat wel, alleen zelden uitzonderlijk. Vooruitgang toont Andrews juist in ballads. Op gedragen toon maakt hij de luisteraar deelgenoot van de gewichtige vragen die hem wakker houden. Zoals de kwestie van de dood in het titelnummer. Een ander voorbeeld heet ‘It Gets Deeper’. Dat dieper gaan geldt bij Finn Andrews en zijn Veils derhalve voornamelijk de langzame liedjes.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Playlist pop DEPECHE MODE – Je wilt niet zeiken en zeveren, het is niet je aard, maar sommige muzikanten vr\u00e1gen er gewoon om. Het zou tegen je beroepseer indruisen niet op de uitnodiging in te gaan. Neem Dave Gahan, zanger van Depeche Mode. Je moet het fragment drie, vier keer herhalen om je ervan te […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"David Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95461"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=95461"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95461\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"David Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=95461"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=95461"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=95461"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}