{"id":95393,"date":"2009-04-25T14:38:00","date_gmt":"2009-04-25T12:38:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/powerfeminist-heleen-mees-het-liefst-zou-ik-trouwen-en-kinderen-krijgen\/"},"modified":"2009-04-25T14:38:00","modified_gmt":"2009-04-25T12:38:00","slug":"powerfeminist-heleen-mees-het-liefst-zou-ik-trouwen-en-kinderen-krijgen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/powerfeminist-heleen-mees-het-liefst-zou-ik-trouwen-en-kinderen-krijgen\/","title":{"rendered":"Powerfeminist Heleen Mees: ‘Het liefst zou ik trouwen en kinderen krijgen’"},"content":{"rendered":"
\n

Ze is een van de aanjagers van de derde feministische golf, publiciste, econome, juriste, EU-adviseur. Maar \u2018powerfeminist\u2019 Heleen Mees (40) is niet tevreden met zichzelf. \u2018Ik ben op zoek naar een grotere vervulling.\u2019<\/p>\n

Druk in gesprek doet Heleen Mees de deur van haar Amsterdamse zolderetage open. Hoge ramen bieden een fraai uitzicht over de Amstel. Veel tijd om naar buiten te staren heeft ze niet, getuige de chique jurkjes die in cellofaan verpakt met kleerhangers aan de balken hangen. Voor elke bijeenkomst tijdens haar korte verblijf in Nederland heeft ze een andere jurk. Een roze creatie voor het Boekenbal, een zwart kokermodel voor een discussieavond van het maandblad Opzij, een gestreepte Victor & Rolf voor een overleg met het kabinet. In dozen eronder bijbehorende pumps. Want Heleen Mees gaat op pumps door het leven.<\/p>\n

Parmantig stapt ze door de kamer, een witte laptop in haar handen. Uit de computer klinkt een beteuterde mannenstem. Ze is aan het skypen met een journalist die een artikel over haar heeft geschreven. ‘Het is nooit mijn bedoeling geweest je negatief neer te zetten,’ stamelt de stem. Mees (40) lacht geamuseerd: ‘Ik heb je toch gezegd dat het vooral mijn moeder was die het artikel negatief vond. Het is goed zo.’ Ze verbreekt de verbinding, neemt plaats op een stoel en slaat de slanke benen over elkaar. ‘Ik vond het stuk wel meevallen, maar mijn moeder vond het \u00e9cht door een man geschreven. De foto vond ze ook niet al te best.’<\/p>\n

Feminisme is een opdracht<\/b>
Alles die middag straalt uit: Mees is in control. Rechte schouders, borst vooruit, een en al bravoure. Halverwege het gesprek zal deze houding ineens veranderen. Ze zal haar ogen neerslaan en ongemakkelijk met haar wijsvinger krullen draaien in haar haar. Dan slaat de twijfel toe. Mees is geen ‘gevoelloze robotvrouw’, zoals ze ooit werd genoemd. Het was \u00e9\u00e9n gekrenkte reactie uit de stortvloed die ze over zich heen kreeg sinds ze op 21 januari 2006 haar eerste feministische opiniestuk in NRC schreef. ‘Vrouwen zouden nu eindelijk eens \u00e9cht aan het werk moeten gaan’ was de titel van het vlammende betoog waarmee ze hoogopgeleide in deeltijd werkende vrouwen wakker wilde schudden. In \u00e9\u00e9n klap was ze van anonieme econome veranderd in een spraakmakende opiniemaker en ‘powerfeminist’. Inmiddels wordt ze gezien als een van de aanjagers van de derde feministische golf. Weg met het deeltijdfeminisme! noemde ze de bundeling van haar columns en ze stelde: ‘Hoogopgeleide vrouwen die geen volwaardige carri\u00e8re nastreven, verkwisten niet alleen hun eigen kapitaal – en doen zo zichzelf en de samenleving tekort – ze verkwanselen ook de positie van andere vrouwen, inclusief die van hun dochters en dochters’ dochters.’ Mees’ missie: meer vrouwen in topbanen.<\/p>\n

Dat valt nog niet mee. Voor het overleg dat ze die week met het kabinet zal voeren over mogelijke scenario’s van de kredietcrisis is zijzelf de enige vrouw onder de externe gasten. ‘Zo jammer dat “wij” er niet bij zitten,’ zegt ze. ‘Als vrouwen kiezen voor een ledig bestaan, zullen mannen altijd de dienst blijven uitmaken. De samenleving mede bepalen lukt alleen in de top.’ Flink gebarend: ‘Hoe kun je nou niet willen werken, je hersens gebruiken! Ik kan me niet voorstellen dat je intellectueel bevredigd wordt door voor kinderen te zorgen. Was dan naar de huishoudschool gegaan. Nederlandse vrouwen zijn gewoon lui. Maar zoals mijn vader vroeger zei: als je geen zin hebt, dan maak je maar zin. Feminisme is geen keuze, het is een opdracht aan iedere vrouw.’ Dat sommige vrouwen er zelf voor kiezen meer bij de kinderen te zijn en minder te werken, en daar ook gelukkig van worden, wil er bij Mees niet in. ‘Keuzevrijheid is een illusie,’ zegt ze vastberaden. ‘We doen allemaal onze voorbeelden na. Mijn moeder werkte fulltime, mijn zusje, mijn schoonzusje en ik dus ook. Vrouwen met kleine banen hadden waarschijnlijk moeders met kleine banen. Opgroeiende meisjes hebben nieuwe rolmodellen nodig om de top te bereiken.’<\/p>\n

Radicale keuzes<\/b>
Trots vertelt ze over de vrouwen in haar familie. ‘Mijn zusje is een echte powervrouw, geeft leiding aan vijfhonderd mensen en vindt het heerlijk. Mijn schoonzusje is ook helemaal met dat virus van ons besmet. Zij kwam uit een traditioneler gezin maar doet het nu precies op onze manier.’<\/p>\n

Mees’ grote voorbeeld is haar moeder. Aan haar droeg ze het boek Weg met het deeltijdfeminisme! op. Heleen omschrijft haar als een krachtige vrouw met een sterke wil die op jonge leeftijd voor haar eigen rechten moest strijden nadat haar moeder was overleden. Toen ze met Heleens vader trouwde, peinsde ze er niet over zich te schikken naar haar man en te stoppen met werken. Ze zou het schoppen tot hoofdverpleegkundige van de polikliniek in het plaatselijke ziekenhuis.<\/p>\n

Nog steeds is haar invloed op Heleen groot. ‘Zij stimuleert me altijd. Omdat ze het gevoel heeft dat ze zelf geen kansen heeft gehad, vindt ze het belangrijk dat wij de onze ten volle benutten. Haar boodschap: bereik de top. We mochten vroeger niet op typecursus. We moesten maar een baan krijgen waarin iemand anders voor ons typte.’<\/p>\n

Die boodschap kwam aan. Op haar vierde wilde Mees niets minder dan minister van Financi\u00ebn worden. In het progressieve katholieke gezin werden felle intellectuele discussies gevoerd. ‘Gasten dachten altijd dat we ruzie maakten.’ Haar jeugd in het prikkelloze Hengelo was onbezorgd en veilig, haar opvoeding ‘genderneutraal’ – beide ouders werkten. Haar vader, journalist bij de Twentsche Courant, was ‘de stille kracht’. Helemaal gelijk aan haar broer voelde Heleen zich niet behandeld. Als hij sterke verhalen vertelde, waren haar ouders een en al oor. Heleen en haar zus kregen vooral waardering als ze zich hulpvaardig betoonden.<\/p>\n

Na het VWO-B ging Mees in Groningen economie en rechten studeren. Haar jaarclubgenoten schilderen haar in interviews over die tijd af als gedreven, maar ook als iemand die een grote mond heeft en weinig interesse in anderen. Dat Mees hen van haar kant neerzette als ambitieuze vrouwen die alles uit handen lieten vallen toen er kinderen kwamen, zal de relatie niet verbeterd hebben. Haar standpunten waren vroeger al extreem, zeggen ze. Die opmerking heeft Mees verbaasd. ‘Het klopt dat ik door mijn enthousiasme anderen weinig ruimte laat, maar dat ik toen radicale idee\u00ebn zou hebben gehad is niet waar. In mijn studententijd was ik vrij tam, ik zat echt te wachten tot het leven ging beginnen.’<\/p>\n

Na haar studie werkte ze van 1992 tot 1996 op het ministerie van Financi\u00ebn, waarvan twee jaar als woordvoerder van staatssecretaris Willem Vermeend. Daarna was ze nog twee jaar medewerker bij de Europese Commissie.<\/p>\n

Op aanraden van haar toenmalige vriend verhuisde ze in 2000 naar New York, de stad die hij ‘echt iets voor haar’ vond. Ze ging alleen – ook om indruk op hem te maken. ‘Ik wilde New York op eigen kracht veroveren. Vanaf het moment dat ik er voet aan de grond zette, voelde ik me er thuis. Het is een stad van radicale keuzes, en een grote inspiratiebron. Ik heb in Nederland altijd veel sociale druk gevoeld en liep er in het gareel. Ik studeerde economie – de studie die mijn moeder zou hebben gedaan – en deed werk dat van me verwacht werd. Ook het intellectuele klimaat in Nederland vond ik beklemmend, alles wordt dichtgetimmerd met consensus. New York gaf mij een vrij gevoel.’<\/p>\n

Zwarte periode<\/b>
Twee jaar later was alle vaste grond onder haar voeten verdwenen. Haar contract bij Ernst & Young als adviseur Europese Zaken werd niet verlengd, haar vriend verbrak de relatie en ze moest haar huis in New York uit. Kort daarna overleed haar vader aan een serie hersenbloedingen. Jaren later had ze nog een nachtmerrie over zijn dood. ‘Ik droomde dat hij in een afgesloten ruimte aan het sterven was, terwijl wij in een andere ruimte plezier maakten. Ik ben er voor hem geweest in die periode, maar voelde me ontzettend schuldig dat ik doorging met mijn leven.’<\/p>\n

Deze zwarte periode in haar leven maakte Mees tot een krachtig mens, vindt ze. ‘Al mijn zekerheden werden mij ontnomen, ik werd helemaal teruggeworpen op mijzelf. Toen ik hoorde dat ik mijn baan verloor, raakte ik aanvankelijk verlamd van angst. Ik had erg met mezelf te doen. Mijn ouders vonden dat ik terug moest komen, mijn vriend had dat ook al eens geopperd.’ Maar teruggaan was geen optie. ‘Het ergst denkbare was terug te moeten naar een middleclassbestaan in Nederland.’<\/p>\n

Haar New Yokse omgeving reageerde juist positief op het slechte nieuws. Ontslagen? Dat betekende nieuwe kansen! ‘Door die mentaliteit raapte ik mezelf al snel op.’ Het ontslag werd een ommekeer in haar leven. Aangemoedigd door haar nieuwe motto no guts no glory besloot Mees aan de slag te gaan als zelfstandig EU-adviseur en schreef ze haar eerste opiniestuk voor NRC Handelsblad. ‘Ik m\u00f3\u00e9st wel schrijven om de loft te kunnen behouden die ik in Brooklyn had gekocht. Ineens durfde ik met stukken te leuren, ondanks mijn telefoonangst.’ Voor vijftig dollar liet ze haar achternaam Nijkamp veranderen in Mees, naar de Haagse kledingzaak waar ze haar Helmut Lang-mantelpakken kocht. Nijkamp was niet uit te spreken en bovendien was Heleen Mees met al die e’s ‘esthetisch verantwoord’. Haar ouders waren niet te spreken over de naamswijziging.<\/p>\n

Tuinierende mannen<\/b>
‘Het was een breuk met het verleden,’ zegt Mees. ‘Na het ontslag en met mijn nieuwe naam kwam ik pas echt tot bloei. Zonder die ellende had ik me nooit zo ontwikkeld en had ik nooit het opiniestuk geschreven waarmee ik doorbrak.’<\/p>\n

Van haar eigen ervaring kunnen ook anderen iets opsteken. ‘Mensen hechten te veel aan comfort. Van tegenslag word je robuuster en krijg je een groter hart,’ zegt ze. ‘Nieuwe dingen geven glans aan het leven, maar meestal moet je ertoe gedwongen worden voordat je een risico neemt.’ Daarom pleit ze ervoor uitkeringen te verlagen: ‘Mensen moeten worden uitgedaagd om het beste uit zichzelf te halen.’<\/p>\n

Ge\u00efnspireerd door New York heeft ze grootse idee\u00ebn voor de Nederlandse samenleving ontwikkeld, waarmee ze niet alleen vrouwen hogerop wil helpen, maar ook migranten. Model Mees: laat vrouwen langer werken en laat ze huishoudelijke diensten inkopen om de werkdruk te verlagen. Zo kunnen vrouwen carri\u00e8re maken en komen laagopgeleide arbeidskrachten – vaak migranten – aan werk, wat de integratie bevordert. ‘Een win-win-winsituatie,’ zegt Mees. ‘Vrouwen die carri\u00e8re willen maken, moeten vijftig uur of meer werken. Dan pas heb je recht op die plek. Ik ben er bovendien van overtuigd dat als vrouwen in de top werken, alles wat eronder ligt – zoals het huishouden – zich vanzelf regelt.’ De oplossing dat beide partners vier dagen werken, vindt ze niks: ‘Zo haal je de productiviteit omlaag. Heb je straks allemaal van die tuinierende mannen.’<\/p>\n

Ze zweert bij persoonlijke dienstverlening. ‘De beste man is een doorman,’ lacht ze. ‘Als ik geen winterjas in Nederland heb, stuurt de portier er eentje van mij op. Moet er een lamp vervangen worden, dan doet hij dat ook. Alles is verzorgd en veilig. Bovendien: migranten zijn het levenssap van een stad en persoonlijke dienstverlening geeft deze mensen een gezicht.’ Moeten laagopgeleiden dus het feminisme van de elite faciliteren? ‘Zo zie ik het niet. Het is geen fundamenteel ongelijkwaardige relatie, ik sta toch ook in dienst van anderen? Het is een hartelijk contact. Het gelijkheidsmantra in Nederland zorgt juist voor segregatie.’<\/p>\n

Nederland staat nog niet open voor haar idee\u00ebn, merkt ze. Als vice-voorzitter van de PvdA New York organiseert ze thuis regelmatig een Dinner & Debate voor prominenten als Ian Buruma, Bert Koenders, Alexander Rinnooy Kan en Jacqueline Cramers. Maar de diversiteit waar ze zo naar streeft, vindt ze niet als doel terug bij de landelijke partij. ‘De PvdA legt de klemtoon op het integratiedebat echt verkeerd,’ zegt ze. ‘Niet op wellevendheid maar op kwetsen, niet op gedeelde dromen maar op randverschijnselen zoals de boerka en meisjesbesnijdenis. Die hele integratienota is geschreven uit angst voor Geert Wilders. Stiekem zijn veel PvdA’ers het met me eens. Het zou mooi zijn als er binnen de partij meer ruimte kwam voor mijn idee\u00ebn. Zoals Obama de VS meer op Europa wil laten lijken, zouden wij Nederland meer op de VS mogen laten lijken: een kansenmaatschappij waarin iedereen welkom is.’<\/p>\n

Typisch vrouwelijke remmingen<\/b>
Tot nu toe sprak Heleen Mees kordaat en formuleerde ze soepel. Maar bij de vraag wat ze nu verder van plan is, slaat de twijfel ineens toe. De powerwoman transformeert in een meisje dat krullen in haar haren draait. Ze is veertig geworden en hoewel dat veel voordelen heeft, is er \u00e9\u00e9n groot nadeel: nu moet ze het gaan waarmaken. ‘Je kunt niet eeuwig veelbelovend zijn,’ zegt ze. ‘Ik ben op dit moment niet voldoende verrassend in het publieke debat. Als ik naar mijn leven kijk, ben ik niet ontevreden, maar denk ik wel: wat heb ik nou eigenlijk gedaan? Veel tijd bracht ik peinzend door, ik had ook de beest kunnen uithangen. Ik vind mezelf saai, niet voldoende spannend of ondeugend. Ik ben op zoek naar een grotere vervulling.’<\/p>\n

Ze heeft bedacht dat ze de president van China moet spreken over de Chinese economie. En dat ze meer moet reizen, want het ontbreekt haar aan avontuurlijkheid. ‘Die hang naar het vertrouwde ergert me,’ zegt ze. ‘Ik laat mij het leven te veel overkomen en heb veel last van die typisch vrouwelijke remmingen als faalangst, perfectionisme, aardig gevonden willen worden. Juist omdat ik zie wat andere vrouwen tegenhoudt in hun weg naar de top, spreek ik ze zo hard toe.’<\/p>\n

Van nature heeft ze misschien wel behoefte aan verstilling en rust, maar ze dwingt zichzelf uit haar ‘comfortzone’ te breken. ‘Ik moet de wereld veroveren en internationaal naam maken.’ Het komt er plompverloren uit. Het werkwoord moeten domineert het gesprek. Ze m\u00f3\u00e9t reizen, m\u00f3\u00e9t de Chinese president spreken, internationaal doorbreken en een intellectueel boek van zeshonderd pagina’s schrijven omdat bijna geen vrouw dat heeft gedaan. Van wie m\u00f3\u00e9t ze eigenlijk? Ze denkt na. ‘Erkenning is belangrijk,’ zegt ze dan. ‘Aan erkenning kun je afmeten of je het goed doet.’ Het is even stil. ‘En ik doe het natuurlijk ook voor mijn moeder. Zij volgt mij op de voet en is het inhoudelijk ontzettend met me eens. Zij vindt de vrouwenstrijd erg belangrijk, maar stimuleert me ook meer van mijn kennis als econome gebruik te maken, wat ik met de meest recente reeks columns ook heb gedaan.’<\/p>\n

Als meisjes met ‘luie moeders’ later lui worden, hebben ze daar volgens Mees geen keuze in. Maar hoeveel keuzevrijheid heeft zij zelf gehad met een ambitieuze moeder die grootse plannen had voor haar kroost? Weer is het even stil. ‘Dat vrouwen geen carri\u00e8re willen maken en mannen wel is nurture. Maar of het nurture is wat ik doe? Wat ik in mij heb is niet onderdrukt, hoogstens zijn sommige aspecten van mij niet gestimuleerd.’<\/p>\n

Eerder vertelde ze hoe ze had genoten van het gesprek dat ze vorige week tijdens een lunch met haar moeder en zusje voerde over werk. ‘Als vanouds.’ De vraag of er ook wel eens over persoonlijke zaken wordt gesproken, ontwijkt ze aanvankelijk. ‘We praten vooral over zakelijke dingen. In die zin is het contact niet zo informeel. Mijn ouders zijn van een vooroorlogse generatie. Voor emoties was niet veel ruimte en dat is zo gebleven. Dat is de omgeving waarin ik ben opgegroeid.’ Vindt ze dat jammer? ‘Als ik een kind had gehad, had ik het misschien wel anders gedaan. Wat meer emoties zou misschien wel goed zijn geweest.’<\/p>\n

Kuisheidsideaal<\/b>
Haar harde werken bracht haar veel. Ze is publiciste, juriste, econome, zelfstandig EU-adviseur en oprichter en voorzitter van Women on Top. In april kwam haar nieuwste verzameling economische NRC-columns uit: Tussen hebzucht en verlangen. Aan de andere kant is ze ongehuwd en kinderloos, zoals de carri\u00e8revrouwen die ze in haar baanbrekende opiniestuk omschreef. ‘Dat is een gekke gedachte,’ zegt ze, ‘want ik heb altijd gedacht: ik wil niet doodgaan zonder kinderen. Maar een partner vinden is niet eenvoudig, gezien het vrouwenoverschot in New York. En een kind zonder man is geen optie.’ Lachend: ‘Alles in mijn leven heeft een merk, al mijn kleding is merkkleding en ik ben niet toe aan een merkloos kind. Ik heb me erbij neergelegd dat ik geen kinderen zal krijgen.’<\/p>\n

Dan: ‘Je moet je best doen en je talenten ontwikkelen, maar niet mokken over de dingen die het leven niet biedt. The world is what it is.’<\/p>\n

Een nieuw motto dat ze sinds haar veertigste probeert na te leven: you win some, you lose some. ‘Veertig worden is ook heerlijk,’ zegt ze. ‘Over een heleboel dingen maak ik mij niet meer druk. Ik streef niet meer naar consensus en wil me niet meer laten leiden door verwachtingen van anderen.’ Ze herhaalt het motto als een mantra, want het is nog wat onwennig voor iemand die gewend is zoveel te piekeren. De ‘lelijke’ foto van haar in Opzij? De breuk met haar vriend? You win some, you lose some.<\/p>\n

Er is n\u00f3g iets waarmee ze wil afrekenen nu ze toch veertig is: haar kuisheidsideaal, een gevolg van haar katholieke opvoeding. ‘Kuis je taal en gedraag je ordentelijk, zei mijn vader als ik iets ongeoorloofds deed als vloeken. En duizenden keren de Heilige Maagd aanbidden doet iets met je. Ik denk niet dat mijn vader het zo bedoeld heeft want hij was ontzettend progressief, maar ik vrees dat ik seksualiteit niet kan loskoppelen van zondigheid, ik heb altijd het gevoel gehad dat ik op mijn reputatie moest letten: keeping your numbers down. Dat kuisheidsideaal belemmert me. Maar sinds afgelopen zomer heb ik bedacht: ik mag nu illusieloze seks hebben zonder dat het tot een huwelijk of zwangerschap hoeft te leiden. Vanaf mijn veertigste mag het voor het plezier.’<\/p>\n

Nu nog op zoek naar die grote vervulling. Wat zou ze nou het liefst w\u00edllen? ‘Het liefst zou ik toch trouwen en kinderen krijgen, maar dat heb ik niet in de hand. Ik wil een mooi boek schrijven waarmee ik buiten Nederland bekend wordt. En ik doe mee aan de staatsloterij. Als ik die win zou me dat veel vrijheid geven. Ik heb h\u00e9t gewoon nog niet gevonden. Daarom vind ik het leven zo lang en saai en groot. Van financi\u00eble markten weet ik alles, maar misschien moet ik leren vogeltjes kijken en planten herkennen.’ Ze lacht. ‘In elk geval wil ik een nieuwe sprong wagen. Als ik er geen beter mens van word, dan in elk geval interessanter.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Heleen Mees (Hengelo, 1968)<\/h3>\n

Studeerde economie en rechten, werkte bij het ministerie van Financi\u00ebn (1992-1998), was medewerker van de Europese Commissie (1998-2000) en consultant Europese Zaken bij Ernst & Young in New York (2000-2002). Medeoprichter en voorzitter Women on Top, onafhankelijk EU-adviseur, vice-voorzitter PvdA-afdeling New York en columnist bij NRC Handelsblad. Vorige week verscheen haar nieuwe bundel columns Tussen hebzucht en verlangen.<\/p>\n

Eerder verscheen Weg met het deeltijdfeminisme! (2007)<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ze is een van de aanjagers van de derde feministische golf, publiciste, econome, juriste, EU-adviseur. Maar \u2018powerfeminist\u2019 Heleen Mees (40) is niet tevreden met zichzelf. \u2018Ik ben op zoek naar een grotere vervulling.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[47,85,83,151],"tags":[783],"acf":[],"author_name":"Carolina Lo Galbo","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95393"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=95393"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95393\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carolina Lo Galbo","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=95393"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=95393"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=95393"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}