{"id":95315,"date":"2009-05-04T09:20:00","date_gmt":"2009-05-04T07:20:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/wilfried-de-jong-man-het-leven-is-al-vanaf-mijn-nulde-leuk\/"},"modified":"2009-05-04T09:20:00","modified_gmt":"2009-05-04T07:20:00","slug":"wilfried-de-jong-man-het-leven-is-al-vanaf-mijn-nulde-leuk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/wilfried-de-jong-man-het-leven-is-al-vanaf-mijn-nulde-leuk\/","title":{"rendered":"Wilfried de Jong: ‘Man, het leven is al vanaf mijn nulde leuk!’"},"content":{"rendered":"
\n

25-04-2009
Door Sander Donkers <\/p>\n

Hij is inmiddels eenenvijftig, en alles gaat nog altijd prima met tv-presentator, theatermaker, journalist en schrijver Wilfried de Jong. Nu weer een boek over zijn liefde voor het wielrennen, De man en zijn fiets. \u2018Die hele dans rond de leugen. Dat levert goeie verhalen op.\u2019<\/b> <\/p>\n

Rotterdam is een stad die goed gedijt bij slecht weer, en dus kon de dag haast niet perfecter. Vanuit het raam van het fraaie Hotel Pincoffs, op de Kop van Zuid, is een indrukwekkend panorama te zien. De Erasmusbrug, het Noordereiland, de Maasoever – allemaal gehuld in algehele grauwigheid. Echt zo’n dag om ten volle op te snuiven, als je tenminste Wilfried de Jong heet.<\/p>\n

De tv-presentator, theatermaker, journalist en schrijver gaat als gewoonlijk gekleed in een strak gesneden pak met een subtiel patroontje en een overhemd met puntkraag. Zijn Italiaanse schoeisel is zoals Willy DeVille het ooit bezong: ‘Soft like butter, sharp as a knife.’ En zijn humeur is opperbest. Een interview naar aanleiding van zijn boek De Man en zijn Fiets?<\/i> ‘Leuk joh. Echt zin in.’ Maar hup, aan de slag, want hij heeft een strak schema. Straks komen hier al weer de collega’s van wielertijdschrift De Muur voor een vergadering over het speciale Tour-nummer van volgend jaar. En vanmiddag, als het weer het toelaat, kan hij zelf wellicht nog even op de fiets klimmen. Voor zijn vaste rondje, dat hij in gedachten graag ‘De Ronde van de Rotte’ noemt.<\/p>\n

Kortom; in levende lijve straalt Wilfried de Jong (51) net zoveel joie de vivre uit als in zijn programma Holland Sport. En zijn plezier kan hem zitten in de kleinste dingen. Ziet de verslaggever bijvoorbeeld die verregende strook asfalt, hier recht voor het raam? Mooi dat het deel uitmaakt van het parcours van de Tour de France, die volgend jaar Rotterdam zal aandoen. ‘Dus we zitten alvast goed,’ lacht hij.<\/p>\n

Dat mag een grap zijn, het is ook een illustratie van zijn blik op sport. De Jong houdt van het detail, kijkt graag naar links wanneer iedereen naar rechts kijkt. En als schrijver weet hij een mooier verhaal te peuren uit een nat stukje weg dan uit de dag dat de Tour-karavaan neerstrijkt in Rotterdam. ‘Het geeft me wel een sensationeel gevoel dat mijn stad het decor vormt voor de Tour,’ zegt hij. ‘Maar het is zo’n commercieel mediaspektakel geworden dat de romantiek er een beetje af is.’<\/p>\n

En daarbij, zegt hij grinnikend, hij weet inmiddels hoe het moment supr\u00e8me zal verlopen. Je staat urenlang te wachten. En het mag dan De Tour zijn, vervolgens gaat het precies als in het verhaal waarin hij is afgereisd naar een Belgisch dorp om de Ronde van Vlaanderen te bekijken. ‘Daar komen ze. Daar zijn ze. Dat waren ze. [\u2026] Dit was Munkzwalm. We zien nog modderspatten op de billen van een achterblijver.’ Fijn vindt hij dat. Lekker tragisch. Al die moeite voor luttele seconden. ‘En hoe Munkzwalm meteen daarna weer gewoon Munkzwalm wordt.’ Ja, voor zulke observaties zit hij graag vijf, zes uur in de auto. ‘Soms heb je maar weinig nodig om lekker te kunnen schrijven. De niksigheid van zo’n dorp, een prachtige plaatsnaam, aardige mensen in het plaatselijke caf\u00e9.’<\/p>\n

Duizend espresso’s<\/b>
Zowel in Holland Sport als in zijn NRC-column komen alle sporten aan bod. Waarom hij ditmaal inzoomt op het wielrennen? ‘Ik vind het moeilijk om keihard te zeggen dat ik de wielersport de mooiste vind. Naar voetbal en schaatsen kijk ik ook graag. Maar de combinatie van het zelf doen en het verhalende karakter dat van zichzelf in die sport leeft, maken dat het me het naast aan het hart ligt. Een hele saaie Milaan-San Remo kan ik nog altijd heel opwindend vinden. Ook al peddelen ze dertig in het uur, er is altijd nog het landschap, de kleur, de anekdotes over de renners.’<\/p>\n

Met andere woorden: wielrennen kietelt zijn fantasie. Met de ‘ingekapselde’ wereld van het voetbal is dat veel minder. ‘Wielrenners zijn reizende circusartiesten, maken veel mee, zien wat van de wereld. Terwijl voetballers, die komen van het veld, doen even snel een interviewtje en gaan zo de geblindeerde bus in. De afstand tussen de sporter en het publiek is veel groter. Ik heb de grootste bewondering voor de Bert Maalderinks, die week in, week uit nog iets te vragen hebben aan die gasten. Als ik daar stond, voor de reclameborden, zou ik waarschijnlijk zeggen: joh, leuke wedstrijd, maar ik heb je eigenlijk niks te vragen. Terug naar de studio!’<\/p>\n

In wielrennen, meent hij, zit veel meer suspense. ‘Zo’n prachtige renner als Gianni Bugno, die betrapt werd op cafe\u00efne en woedend op de arts afbeende. “Wat denken jullie verdomme wel? Ik ben Italiaan. Die drinken ‘s ochtends nou eenmaal een of twee espresso’s.” Waarop de arts zei: “Ja, maar geen duizend.” Dat valse vind ik heel mooi, de ontkenning van wat iedereen weet dat er aan de hand is. Die hele dans rond de leugen. Renners die volslagen in paniek raken als ze een plukje haar in moeten leveren. Dat levert goeie verhalen op.’<\/p>\n

Waarna hij smakelijk vertelt over de ‘kermiskoersen’, toen de renners zich nog omkleedden bij mensen thuis. ‘Er was er ooit eentje die in paniek een hele keuken heeft gesloopt, omdat zijn amfetaminepilletjes achter het granito aanrecht waren gevallen.’ Hij lacht: ‘Goed, misschien overdrijf ik een beetje, maar dat mag. Toch? Het gaat om de romantiek. Ik vind het prima dat mensen als Maarten Ducrot pleiten voor openheid over doping, maar als je het me eerlijk vraagt: van mij mag die mossel lekker gesloten blijven. En laat mij maar wrikken met een mesje.’<\/p>\n

Naakt op het omslag<\/b>
De Jong benadert het wielrennen in De Man en zijn Fiets afwisselend als journalist en als fanatiek beoefenaar. Zoals het openingsverhaal, waarin hij op zijn vijftigste verjaardag de Mont Ventoux beklimt, begeleid door een auto met zijn zoon en een paar vrienden. Mooi geschreven, maar wel een thema waarbij het woord ‘midlifecrisis’ gevaarlijk op de loer ligt.<\/p>\n

‘Tja,’ zegt hij, ietwat defensief. ‘Je kunt op zo’n dag een zaaltje afhuren. Dat de mensen liedjes voor je gaan zingen. Potje met vet, en overmatig veel cadeaus waarvan je niet weet wat je ermee moet. Maar ik dacht, waar heb \u00edk nou zin in? En het antwoord was vrij simpel: om te fietsen.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\"\"<\/div>\n
\n

Ja, hij weet wat de ‘azijnpissers’ erover zullen zeggen: moest ie zo nodig naakt op het omslag, om te showen dat er nog geen grammetje vet aan zijn lijf zit? Moest ie zo nodig bewijzen dat hij nog geen ouwe lul is? ‘Misschien was het tragisch geweest als ik nou op mijn negenenveertigste begonnen was met fietsen, omdat ik voor de spiegel plotseling in paniek was geraakt. Daarvan zie je er talloze op die berg. Je kunt erom lachen, maar mij ontroert het. Moeder de vrouw voorop in de auto, elke paar kilometer stoppen om een foto te maken. Een zoon langs die langs de weg staat met een spandoek met “Hup Pa”. Het zijn liefdesbetuigingen die heel openbaar worden gemaakt. Ik ben zo’n sentimentele zak die daar om kan snotteren.’<\/p>\n

Maar goed, voor de duidelijkheid: zelf fietst hij dus al zijn hele leven. En tot voor kort voetbalde hij er ook bij. ‘Sporten hoort bij mijn bestaan. Ik krijg vaak goeie idee\u00ebn op de fiets, het ontspant me. Tegen mensen die elke week een paar honderd euro naar de psychiater brengen, zou ik zeggen: joh, ga lekker fietsen.’<\/p>\n

En ja, dan mag hij af en toe een graag een momentje dromen, ook al ligt de tijd dat hij dacht werkelijk iets te kunnen betekenen op het veld of de fiets al zo’n dertig jaar achter hem. ‘Als je op de Ventoux een goeie cadans te pakken hebt, je draait die bocht door en ziet op de top het observatoire liggen\u2026 ja, dan mijmer ik even. Als van dit moment nou toch eens een foto gemaakt werd\u2026 dan zouden de mensen een h\u00e9le goeie renner zien. <\/p>\n

Echt eentje uit het rijtje Pantani, Indurain, Armstrong. Tja, dat heeft iedereen die sport volgens mij wel eens. Ook die man van zestig in een bierelftal die tot zijn eigen verbazing een bal perfect doodlegt op zijn borst. En daarna ga ik het weer afbreken. So what, ik heb een berg opgefietst in een zeer matige tijd. Ik kwam boven en dat was het dan. Wat heb ik bewezen? Niet zo gek veel, en toch is het een fijn gevoel.’<\/p>\n

Maar het oude fanatisme kan op de raarste momenten de kop opsteken. ‘Bij Holland Sport hadden we een keer Julien Jenner te gast, die toen bij AZ zat. Hij kon zeven scharen achter elkaar maken en dan zijn man passeren. Nou, op zo’n detail zoomen wij graag in. Maar ik moest in de studio de verdediger zijn. En meteen dacht ik, die gozer komt er mooi niet langs.’ En inderdaad; terwijl het toch de bedoeling was om Jenner in het zonnetje te zetten, tikte De Jong de bal steeds weg. ‘Een oude reflex,’ lacht hij. ‘Dan wordt de tamelijk belachelijke sporter in mij wakker. En hoor ik weer mijn oude trainer: “Wat er ook gebeurt, De Jong, die spits wil ik vanmiddag niet zien.”‘<\/p>\n

Ja, fantaseren blijft een groot genoegen. Zowel bij het bekijken van sport, als bij het beoefenen ervan. Maar met een midlifecrisis heeft het dus niks te maken. ‘Ken je die tv-serie Ik vertrek, waarin vijftigers in een ander land helemaal opnieuw gaan beginnen? D\u00e1t is voor mij nou een midlifecrisis. Van die mensen die alsnog in Modena een of ander bedrijf in balsamico uit de grond willen stampen. Hou toch op, denk ik dan. Is toch v\u00e9\u00e9l te laat! Nee, laat mij nou maar in mijn blote reet op het omslag staan en tonen dat ik een vijftiger ben, waarvan ze hopelijk zeggen: h\u00e9, er hangt geen buikje aan. Da’s van een heel andere orde dan je leven lang tobben en vervolgens alles achter laten in de hoop dat het leven ergens anders eindelijk leuk wordt. Man, het leven is al vanaf mijn nulde leuk! Daar heb ik die balsamico toch niet voor nodig?’<\/p>\n


Dat het leven leuk is, straalt De Jong als geen ander uit. En als het niet leuk is, bijt hij zich vast in een detail en draait de zaken zo dat het ‘eigenlijk ook wel weer mooi is’. Waar een ander melancholiek zou vertellen over een jeugd in een nieuwbouwwijk met de bizarre naam 110-Morgen, ziet hij vooral de schoonheid. Zelfs over zijn geestdodende vakantiebaantjes in de fabriek is hij enthousiast. ‘Wekenlang heb ik de groene steunkleur handmatig op Bonakuipjes gespoten. In rijen van duizend kwamen ze op me af. En dan: pffft. Verderop hoorde je dan de kwak van de boter. Ik heb verrotte vijgen gelost in de haven. Potten gevuld in de pindakaasfabriek. De ene week m\u00e9t sambal, de andere zonder – voor de afwisseling. Dan zat ik wel chagrijnig naar de klok te kijken hoor, maar ik heb er alleen maar goeie herinneringen aan overgehouden.’<\/p>\n

Hoe het komt, weet hij niet, en vraagt hij zich ook niet al teveel af. ‘Maar op het moment dat ik ‘s ochtends mijn ogen open doe, heb ik meestal wel zin in de dingen. Dan denk ik: ha! Wakker! Zin om lekkere koffie te zetten. Om mijn kinderen te zien, en mijn vrouw, die als het goed is naast me ligt. En o, ja, vandaag een stuk schrijven. Leuk. Het overkomt me vrijwel nooit dat ik moeilijk op gang kom. Niet dat ik mijn ogen sluit voor alles wat niet mooi of leuk is. Ik probeer heus geen feelgood-movie van mijn leven te maken. Maar misschien geef ik makkelijk een draai aan vervelende zaken en zie ik er tegelijkertijd ook weer het leuke van in.’<\/p>\n

Zoals laatst, toen hij dronken was geworden en in de taxi nog net op tijd het raampje kon opendraaien om verschrikkelijk over te geven. ‘Dan kan je denken: joh, je maakt jezelf belachelijk, je voelt je slecht en het is g\u00eanant, maar ik vind het verhaal dat het oplevert vele malen interessanter dan de zure smaak die ik in mijn mond had. Snap je?’<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\"\"<\/div>\n
\n

Hij zakt wat dieper weg, terwijl de regen de ramen striemt en de overkant van de Maas bijna uit het zicht verdwenen is. Twee maanden geleden, vertelt hij plotseling, is zijn moeder onverwacht overleden aan een hersenbloeding. ‘Ik ben heel verdrietig geweest, natuurlijk, maar kennelijk is het mijn inborst om geen g\u00eane te hebben voor de schoonheid van de dood. Ik probeerde het zo vol mogelijk mee te maken, die wezenloze uurtjes dat je aan zo’n bed zit terwijl zij er allang niet meer bij is. Ik heb mijn ogen goed opengehouden, geluisterd, opgesnoven wat er aan de hand was. Dat zit nu in me. Het gaat mee op de lange reis, zal ik maar zeggen. Het was heel erg zwaar, maar het is niet zo dat het me slaat in het leven, dat ik nu een jaar niet meer door kan, mijn werk afzeg en thuis ga zitten sippen. Dat is blijkbaar mijn natuur niet.’<\/p>\n

Die eigenschap heeft hij overigens ge\u00ebrfd van zijn moeder – en hij is er dankbaar voor. Verder, zegt De Jong, heeft hij niet te klagen over geluk. Al meer dan twintig jaar is hij samen met zijn vriendin Anneloek, hij heeft twee gezonde kinderen, en heel veel leuk werk. ‘Het lijkt alsof ik zelf de regie voer over mijn leven, maar uiteindelijk geloof ik dat dat onzin is. Je kunt hooguit een beetje bijsturen. Ik heb de mazzel dat een aantal besluiten die ik nam, goed uitpakten. En daar kon ik dan weer op door. Dan kun je zeggen: het zit me mee. Maar dan is het weer net of ik me verontschuldig voor mijn goede leven. En da’s ook bullshit.’<\/p>\n

Vier kaarten verkocht<\/b>
De grootste kentering in zijn leven, zegt hij, was het besluit om op zijn zevenentwintigste te stoppen met een carri\u00e8re die al uitgestippeld leek. Na de middelbare school had De Jong geen idee wat hij wilde worden. Hij volgde een opleiding aan de Sociale Academie en belandde in het welzijnswerk. ‘Ik werkte met weggelopen jongeren. Ik vond die gasten wel leuk, en alles wat ze deden wat niet mocht, vond ik ook wel spannend, maar het was niks voor mij om deel uit te maken van het juridische systeem. Ik was een verlengstuk van de kinderrechter, moest de regels volgen, ook al zag ik dat het effect meestal nihil was. Veel van die jongens zaten in een vicieuze cirkel, hadden een hoop ellende meegemaakt. Sommigen wilden echt alleen nog maar op bed liggen staren naar een blinde muur en een beetje aan hun pik trekken. En dan moest ik ze vertellen dat ze hun leven anders moesten inrichten? Dit klopt niet, dacht ik. Ik schiet hier niks mee op, en degene aan wie ik de hulp lever evenmin.’<\/p>\n

Het was de enige echt ongelukkige periode in zijn leven, zegt hij. En toen hij het afkapte, begonnen er als vanzelf leuke dingen te gebeuren. Bij Het Vrije Volk verkende hij de journalistiek, en omdat hij contrabas kon spelen, vroeg Martin van Waardenberg hem voor een theaterprogramma. Ze moesten vanaf nul beginnen. ‘Kwamen we in een theater in Hoogezand of zo. Heel decor opgebouwd. Zei de directrice: “Ik heb vier kaarten verkocht, en ik kan er straks zelf ook nog bij gaan zitten.” Nou, fijn\u2026 Het was soms op de rand van totale triestigheid. Mijn vrienden lachten me uit, vroegen waar ik in godsnaam mee bezig was. Maar als we dan terugreden in onze bejaarde Opel Kadett, die we nog regelmatig moesten aanduwen ook, besefte ik: ik heb weliswaar theater staan maken voor niet meer dan vijf mensen, maar ik heb wel lekker op mijn bas gespeeld, en ik voel me eigenlijk hartstikke goed. Alles beter dan dat kantoor waar ik me niet thuisvoel.’<\/p>\n

Flink besluit<\/b>
Waardenberg en De Jong was zijn eerste ervaring met het podium, aandacht en bekendheid. ‘Het duurde even tot Martin en ik de juiste verhouding vonden. Dat ik lekker de geslagen hond mocht spelen, en hij mij tiranniseerde. Maar toen vond ik het heel plezierig. Ook dat mensen mij zo zielig vonden op het toneel. En natuurlijk om na afloop de foyer in te gaan, en even de gebraden haan uit te hangen. Weten dat mensen je leuk vinden. Daar kan je makkelijk aan verslaafd raken, maar Martin en ik hebben ons nooit gek laten maken.’<\/p>\n

Ook al speelden ze vanaf het tweede seizoen meestal voor uitverkochte zalen, toch hielden ze het na zes voorstellingen voor gezien. ‘Best een flink besluit was dat. De sleet zat er nog niet op, we verdienden heel veel geld. Maar we wilden allebei ook andere dingen doen.’ Bovendien, lacht hij, hadden ze in de auto jarenlang grappen zitten maken over oudere acteurs die klaagden dat ze het podium zo misten. Met geaffecteerde stem: “Dat rrrobuuste slotapplaus, de \u00f3\u00f3\u00f3vergave van de mensen!” IJdeltuiterij vind ik dat. Dus ja, eigenlijk moesten we wel.’<\/p>\n

Sinds die ervaring, zegt De Jong, doet hij niet meer aan lange termijnplanning, en laat hij makkelijk dingen achter zich. Soms stoort het hem dat mensen hem puur als een sportjournalist beschouwen. Want hij presenteerde ook jarenlang op de radio het kunstprogramma Ophef en Vertier en maakte tv-programma’s als Pakhuis De Jong en, recentelijk, de interviewserie 24 Uur. Hij heeft een productiebedrijf, De Magere Aap, dat onder meer de documentaireserie Vaders en Zonen van Hugo Borst produceerde. En gisteren nog stond hij in een theater zijn voorstelling De Opheffing van Bob te spelen, samen met de band Ocobar, de huisband van Holland Sport. <\/p>\n

Mocht hij de tijd vinden om n\u00f3g een boek te schrijven, zegt hij, dan wordt het zeker fictie. ‘Mijn leven draait niet alleen om sport. Dat zou me toch wat te eendimensionaal zijn. Mensen vergeten dat, en ik werk het zelf ook niet tegen. Want zo gaat het nou eenmaal met tv, dat vergroot enorm uit. Moet je niet over zeuren.’
Vijf jaar lang presenteerde hij Holland Sport samen met Matthijs van Nieuwkerk, maar die koos vorig jaar voor De Wereld Draait Door. ‘We vulden elkaar goed aan, vind ik, maar zo anders is het in mijn eentje nou ook weer niet. Ik mis het onbedaarlijke lachen vooraf. Maar de studio’s zijn in hetzelfde gebouw, dus we zien elkaar regelmatig. Vaak komt Matthijs tijdens de repetitie even een liedje zingen met Ocobar, in een soort halfverzonnen Italiaans.’ Grinnikend: ‘Daar moeten we nodig eens een cd’tje van trekken.’<\/p>\n

Jongensdromen afstrepen<\/b>
Ja, hij is ongeduldig. Zou ook nog wel in meer films willen spelen, of de beste espressobar van Rotterdam beginnen. Maar toch is er minder onrust dan vroeger. ‘Ik ben meestal vier avonden per week thuis. En het is dat jij me nu op drift jaagt, anders had ik fijn tot half twee plaatjes gedraaid en kranten gelezen.’
Besluiteloosheid, alles willen – het hoort ook bij deze tijd, denkt hij. ‘En dan klop ik mezelf even op de borst, door te zeggen dat ik nog bij de mensen van deze tijd hoor. <\/p>\n

Om me heen zie ik mensen voortdurend switchen. Mijn vader werd diepvriesgroothandelaar op zijn drie\u00ebntwintigste. Dat is hij gebleven, en nu is hij ex-diepvriesgroothandelaar. Hij begon met het sjouwen van dozen met ijs en spinazie. Toen hij uiteindelijk de deur achter zich dichttrok, was de zaak veel groter geworden. Maar het draaide nog steeds om ijs en spinazie. Dat heeft natuurlijk een prachtige helderheid. Ik krijg er een beetje een Elsschot-achtig gevoel bij. Zou je een mooi verhaal van kunnen maken. Maar het is wel old school. En ik prijs me wel gelukkig als ik bedenk hoe afwisselend mijn leven is, en wie ik allemaal heb mogen ontmoeten.’<\/p>\n

Wat niet wil zeggen dat het voor hem in zijn werk draait om het een voor een afstrepen van jongensdromen. Althans, niet meer. ‘Mijn jeugdheld was Willem van Hanegem. Toen ik hem ontmoette dacht ik: wat raar, dat zo’n man met mij zit te praten. En tegelijkertijd: hij heeft ook maar gewoon een gebreide trui aan. Sonny Rollins, mijn andere grote held, heb ik mogen aankondigen op het podium. Jezus! Ik heb al zijn platen, hij bezorgt me elke dag geluk, en nu stond ik vooraf, in de lift, te luisteren hoe hij zijn vingers losmaakte zonder op zijn sax te blazen. Dat getik van die kleppen! Wielrenner Gino Bartali heb ik in zijn eigen huis mogen ontmoeten. Dus dat afstrepen, dat heb ik wel gehad. En ik heb best hoog gescoord. Daarom vind ik het tegenwoordig net zo leuk als er in Holland Sport een kunstrijdster met een verdraaide knie te gast is. Die kan ook een mooi verhaal hebben, ook al is het geen jeugdheldin.’<\/p>\n

Misschien, mijmert hij hardop, is dat wel volwassenheid. Of in elk geval een vorm daarvan. Een manier om los te komen van het jongensgevoel, dat nu eenmaal kleeft aan mensen die van sport hun werk maken. Zoals het hem ook een gevoel van volwassenheid geeft dat er in zijn hectische leven ook bakens zijn, dingen die niet veranderen. Zijn gezin, zijn vaste ‘loopje’ door de stad. En natuurlijk de fiets. Als het hoofd even leeg moet, dan is het: brug over, Crooswijk door, na de begraafplaats links, en daar zal je de Rotte hebben. Dat houdt hij zo nog jaren vol. En misschien dat hij dan ooit zo wordt als die tanige Franse mannetjes van een jaar of zeventig die hij op de Mont Ventoux tegenkwam. ‘Die je er zomaar uitfietsen als je niet oppast. En je dan in het voorbijgaan nog groeten ook. Met zo’n dodelijk bonjour! Dat is verschrikkelijk natuurlijk. En prachtig tegelijkertijd.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Wilfried de Jong (Rotterdam, 1957)<\/b><\/p>\n

Vanaf 1985 Redacteur bij kunstblad Magazijn, journalist kunstredactie Het Vrije Volk en Rotterdams Dagblad en Het Motorpaleis bij Radio Rijnmond, presentator bij VARA’s Ophef en Vertier (1994)<\/p>\n

1988 – 2003 theaterprogramma’s met Waardenberg en De Jong
1998 – 2001 Pakhuis De Jong
2001 – 2002 De Jong in Uitvoering
2003 – nu Holland Sport
2003 – nu columnist NRC Handelsblad\/Next
2008 – nu 24 Uur Met…<\/p>\n

Boeken: De linkerbil van Bettini (2005), Aal (2006), De opheffing van Bob (2007), De man en zijn fiets (2009)<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hij is inmiddels eenenvijftig, en alles gaat nog altijd prima met tv-presentator, theatermaker, journalist en schrijver Wilfried de Jong. Nu weer een boek over zijn liefde voor het wielrennen, De man en zijn fiets. \u2018Die hele dans rond de leugen. Dat levert goeie verhalen op.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":281751,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[59,399,269],"tags":[783,2125],"acf":[],"author_name":"Sander Donkers","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95315"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=95315"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95315\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Donkers","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/281751"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=95315"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=95315"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=95315"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}