Roman over de chaos<\/p>\n
Als zijn vrouw onverwacht komt te overlijden, trekt Titus zich terug in zijn huis en verbreekt alle contact met vrienden, kennissen, familie en werk. Het verdriet is te groot en de herinnering aan zijn liefde te pijnlijk.<\/p>\n
Zo begint Titus van schrijfster Karin Amatmoekrim, een verhaal dat in gefragmenteerde delen door verschillende personages wordt verteld: door Titus zelf, zijn moeder en zijn buurman die een bekend schrijver is.<\/p>\n
Zwelgend in zijn verdriet, krijgt Titus een grote erfenis en hij vertrekt naar Denemarken. Vanaf dan begint Titus’ nieuwe leven: in Denemarken ontmoet hij een prostituee, Julia, van wier dure diensten hij gebruikt maakt en hij ontmoet een Britse programmamaker in wie hij een vaderfiguur ziet. Na Denemarken gaat hij naar Barcelona, om tot slot in New York te belanden. Beroofd en verlaten door Julia, is dat de plek waar hij wil blijven: ‘Ik loop naar het hotel. Denk aan Julia. Aan de leegte die zij is. Zij is van alles niets. Zij is geen liefde, geen vriendschap, geen trouw. Zij is geen verwachtingen, geen hoop. Zij is onberekenbaar als haar eigen verlangen. Het ego\u00efsme dat onvermijdelijk afstevent op de afgrond, alles met zich meeslepend. Zo zal ik zijn. Precies zo. (…) Ja, ik leg me erbij neer. (…) Ik geef me over aan het verlies van de schoonheid. Het verlies van alles.’<\/p>\n
Titus is het verhaal van een man die na de dood van zijn vrouw alles achterlaat en het eens goed van haar geld gaat nemen: dure prostituee, luxe hotels, een leven zonder verplichtingen en banden. Amatmoekrim beschrijft zonder oordeel en zonder sentimenteel of clich\u00e9matig te worden.<\/p>\n
Heel af en toe wordt het verdriet van Titus duidelijk, bijvoorbeeld als hij eindelijk van Kat droomt: ‘Ze kijkt me aan en ik weet dat Julia nooit bestaan heeft. “Kom je nog terug, Titus?” vraagt ze. Haar stem is – levendig. “Nee,” antwoord ik. “Ik mis je te veel om terug te gaan.” (…) deze wereld heeft ons opgepakt en losgelaten, zodat we in stukjes braken. Ik ga weg omdat je dat wilde. Maar wees niet bang, ik laat je niet achter.’<\/p>\n
Dit is wellicht de mooiste passage uit het boek, waarin Titus’ worsteling met zichzelf en zijn verlies duidelijk naar voren komt.<\/p>\n
Prostituee Julia is het fotonegatief van zijn vrouw. Zij staat voor het fysieke, het soms agressief seksuele. Op haar botviert hij de frustratie van zijn vrouws dood. Julia daarentegen raakt steeds meer gehecht aan Titus en ze ontwikkelt gevoelens voor hem die niet beantwoord worden. In Nederland ondertussen is Buurman Schrijver bezeten geraakt door een dakloze paragnoste die de dood van Kat had voorzien en zit Titus’ moeder eenzaam in het tehuis.<\/p>\n
Titus gaat over mensen die op een of andere manier weer greep willen krijgen op hun plotseling chaotische bestaan. Chaos en wanorde zijn het thema: op de achtergrond spelen de laatste Amerikaanse verkiezingen een rol en de impact die ze kunnen hebben op de samenleving als de gekleurde Obama zou winnen. Maar het draait vooral om de innerlijke chaos. Zo breekt Buurman Schrijver met zijn dagelijkse routine als hij in de ban raakt van de helderziende en verlaat Titus alles wat hem vertrouwd was. Prostituee Julia probeert na haar afwijzing weer controle te krijgen over haar leven door te doen wat ze het beste kan: de man van zijn geld ontdoen.<\/p>\n
Amatmoekrim schrijft aangenaam direct en toegankelijk. Met Titus heeft ze een roman afgeleverd die soms de suspension of disbelief tart, maar die desalniettemin weet te boeien.<\/p>\n
Karin Amatmoekrim, \u2018Titus\u2019, Prometheus, 228 pagina\u2019s, \u20ac 18,95<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Roman over de chaos Als zijn vrouw onverwacht komt te overlijden, trekt Titus zich terug in zijn huis en verbreekt alle contact met vrienden, kennissen, familie en werk. Het verdriet is te groot en de herinnering aan zijn liefde te pijnlijk. Zo begint Titus van schrijfster Karin Amatmoekrim, een verhaal dat in gefragmenteerde delen door […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Hassnae Bouazza","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95209"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=95209"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95209\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Hassnae Bouazza","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=95209"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=95209"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=95209"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}