{"id":95111,"date":"2009-05-09T13:52:00","date_gmt":"2009-05-09T11:52:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/bureau-jeugdzorg-deel-2-er-staat-een-baby-op-het-balkon\/"},"modified":"2009-05-09T13:52:00","modified_gmt":"2009-05-09T11:52:00","slug":"bureau-jeugdzorg-deel-2-er-staat-een-baby-op-het-balkon","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/bureau-jeugdzorg-deel-2-er-staat-een-baby-op-het-balkon\/","title":{"rendered":"Bureau Jeugdzorg, deel 2: ‘Er staat een baby op het balkon’"},"content":{"rendered":"
\n

\u2018Rouvoet zegt: bij twijfel bellen, dus dat doe ik maar.\u2019 In deze tweede aflevering van een driedelige serie over Bureau Jeugdzorg: het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling Amsterdam.<\/b><\/p>\n

Elke ochtend om tien uur worden bij het Advies- en Meld\u00adpunt Kindermishandeling (AMK) de nieuwe gevallen van vermoedelijke kindermishandeling besproken tijdens de zogeheten intakevergadering. <\/p>\n

Mevrouw Treurniet zou haar drie kinderen ernstig verwaarlozen. De meldster is de moeder van een vriendje van een van de kinderen, die graag anoniem wil blijven. <\/p>\n

Zijn er zichtbare sporen van die verwaarlozing, wil de vertrouwensarts weten, die zich vooral op de medische en psychiatrische aspecten van mishandeling richt. Uit het dossier, dat met een beamer op de muur wordt geprojecteerd, kan dat niet worden opgemaakt.<\/p>\n

Er werken vier vertrouwensartsen bij het AMK. Ze ondersteunen de maatschappelijk werkers die binnengekomen meldingen natrekken. Als er een kind in het ziekenhuis is terechtgekomen, overleggen ze met de artsen. Ze praten met de ouders als dat nodig is.<\/p>\n

Het telefoontje over mevrouw Treurniet is gisteren binnengekomen bij AMK-medewerkster Sylvia. De meldster was hoorbaar zenuwachtig. Meteen na de vergadering belt die meldster opnieuw. \u2018Wat zeiden uw collega\u2019s?\u2019 wil ze weten. \u2018Vonden die het verhaal wel ernstig genoeg?\u2019<\/p>\n

Sylvia, lang en blond, begin dertig, antwoordt bevestigend en vraagt wat er te zien is van de verwaarlozing. Zien de kinderen er vies uit? Hebben ze blauwe plekken? \u2018De oudste van twaalf neemt de ouderlijke rol over. Als hij niet kookt, wordt er niet gegeten,\u2019 zegt de meldster. \u2018Er komen nooit vriendjes, de kinderen gaan alleen naar school. De middelste is echt een heel triest ventje. Het jongste meisje is net een bloemetje, als je lief voor haar bent, dan bloeit ze op.\u2019<\/p>\n

De meldster probeert een verklaring voor het nonchalante gedrag van mevrouw Treurniet te geven. Haar eigen leven was niet gemakkelijk, vertelt ze. Mevrouw Treurniet groeide op in een pleeggezin, misschien vindt ze het daarom moeilijk om van haar kinderen te houden. En dan: \u2018Ik hoop dat ze er niet achter komt dat ik u heb benaderd.\u2019<\/p>\n

Sylvia stelt haar gerust: \u2018We houden het vaag, we zeggen dat iemand uit de buurt contact met ons heeft opgenomen.\u2019<\/p>\n

Vage vermoedens<\/b>
Het Advies- en Meldpunt Kinder\u00admis\u00adhan\u00adde\u00adling maakt al meer dan tien jaar deel uit van Bureau Jeugdzorg, maar voelt zich nog steeds een apart clubje. In een groot anoniem gebouw in Amsterdam-West met lange gangen en geel linoleum op de vloer heeft het meldpunt een aantal kamers tot zijn beschikking. Op de gang hangt een bord met spreuken als \u2018Wees lief voor elkaar en dapper voor jezelf\u2019. <\/p>\n

In de uiterste hoek achter in de gang zit Sylvia samen met haar collega Elly de hele dag aan de telefoon. Zo\u2019n telefoondienst is een bewuste keuze, om de efficiency te verhogen. Maar of het werkt, is nog maar de vraag.<\/p>\n

Een belster vertelt Sylvia dat ze tijdens het wandelen met de hond regelmatig een baby hoort huilen; de kinderwagen staat op het balkon van een flat, verstopt achter een laken.
\u2018Heeft u overwogen de politie te bellen?\u2019 vraagt Sylvia.<\/p>\n

\u2018Is het daar ernstig genoeg voor?\u2019 antwoordt de vrouw aarzelend.<\/p>\n

\u2018Absoluut, een baby op het balkon in de kou… Weet u misschien het huisnummer en de straat? Dan kunt u de buurtregisseur inschakelen.\u2019<\/p>\n

De animo van de belster neemt hoorbaar af nu er iets van haar wordt verwacht. \u2018De laatste week kom ik er eigenlijk niet meer,\u2019 krabbelt ze terug. <\/p>\n

Opvallend vaak bellen burgers met vage vermoedens. Ze maken zich zorgen om hun buurjongetje dat er zo verwaarloosd uitziet, maar voelen zich kennelijk niet geroepen om op de ouders af te stappen. Niemand spreekt elkaar nog ergens op aan, merken Elly en Sylvia. Een teken des tijds, noemen ze het. Voor het minste geringste wenden we ons tot een professionele, anonieme instantie en we verwachten dat die alles opknapt. Gemakzucht en angst voor de gevolgen als je zelf op iemand zou afstappen, spelen daarbij een rol. <\/p>\n

Een vrouw uit Purmerend maakt zich zorgen over een jongetje uit de buurt. Zijn geroep, als hij weer eens in de tuin is gezet, gaat haar door merg en been. Alle buren maken zich zorgen om de harde straffen die de jongen krijgt.<\/p>\n

Sylvia: \u2018Heeft hij een jas aan?\u2019<\/p>\n

Meldster: \u2018Nee.\u2019<\/p>\n

Sylvia: \u2018Hebt u het idee dat hij wordt geslagen?\u2019<\/p>\n

Meldster: \u2018Moeder schreeuwt, maar ik heb niet het idee dat er wordt geslagen.\u2019<\/p>\n

Sylvia: \u2018Schreeuwen is ook een vorm van mishandeling.\u2019<\/p>\n

Meldster: \u2018Hij is een lieve jongen die op een negatieve manier aandacht vraagt.\u2019<\/p>\n

Achter dit soort meldingen kan een wereld van ellende schuilgaan, zeggen Elly en Sylvia. Maar wat moet je ermee als er geen concrete feiten worden aangedragen? <\/p>\n

Zijn er wel aanwijsbare redenen voor ongerustheid, dan gaat de zaak door naar de volgende ronde: het onderzoek. Een medewerker van het AMK neemt contact op met de ouders en vertelt ze dat er een melding is. De onderzoekers praten met alle betrokken partijen en brengen een advies uit. In twintig procent van de gevallen is de situatie zo zorgelijk dat de Raad voor de Kinderbescherming eraan te pas moet komen. De rechter beslist dan of een kind al dan niet thuis kan blijven.<\/p>\n

Wachtlijstwerkers<\/b>
Kindermishandeling is een hot issue voor dit kabinet. Vice-premier en minister van Jeugd en Gezin Andr\u00e9 Rouvoet noemde het \u2018een groot maatschappelijk kwaad dat bestreden moet worden\u2019, toen hij in 2008 de Andries van Dantzig Penning kreeg voor zijn inzet tegen kindermishandeling. Rouvoet gaat ervan uit dat maar liefst honderdduizend kinderen per jaar worden mishandeld. Hij heeft radio- en televisiespotjes, actieverklaringen en meldcodes ge\u00efnitieerd en maakt de indruk dat hij niet zal rusten tot hij hoogstpersoonlijk een eind aan deze misstand heeft gemaakt. Maar is het wel uit te bannen? <\/p>\n

Bij het AMK in Amsterdam wordt verschillend gereageerd op de kruistocht van de minister. Natuurlijk is het fijn dat de bewindsman oog heeft voor wat ze doen, maar door die spotjes, waarin bezorgde burgers worden opgeroepen om elk vermoeden van kindermishandeling te melden, gaan n\u00f3g meer mensen bellen. En de wachtlijsten z\u00edjn al zo lang. In 2008 werden er 3629 kinderen gemeld bij het AMK, dat was een stijging van zesentwintig procent ten opzichte van het jaar daarvoor.<\/p>\n

De afgelopen jaren stapelden de dossiers zich op. Wethouder Lodewijk Asscher eiste vorig jaar dat de wachtlijsten binnen een paar maanden weg zouden zijn. Er werden \u2018wachtlijstwerkers\u2019 aangesteld die de niet al te moeilijke gevallen afhandelen, maar ook zij kunnen geen ijzer met handen breken.<\/p>\n

\u2018Rouvoet zegt: bij twijfel bellen, dus dat doe ik maar,\u2019 begint een man die zich zorgen maakt over de twee kinderen van zijn buurvrouw. Ze zijn, weet hij, van twee verschillende vaders. \u2018Wat is uw zorg?\u2019 vraagt AMK-medewerkster Elly, die er net zo aardig uitziet als ze klinkt. Haar bureau staat tegenover dat van Sylvia. <\/p>\n

De man: \u2018Als de vader van het jongste kind langskomt, wordt er in huis te veel en te hard geschreeuwd.\u2019<\/p>\n

\u2018U belt met het Meldpunt Kindermishan\u00adde\u00adling,\u2019 zegt Elly.<\/p>\n

De beller zucht, hij begrijpt dat hij over de brug moet komen: \u2018De algehele situatie is kwetsbaar, de buurvrouw staat niet sterk in haar schoenen. Laatst had ze haar sleutels in huis laten liggen, ze was extreem overstuur. De hele sfeer, het is niet prettig voor die kinderen.\u2019
Elly: \u2018Misschien kunt u haar zelf eens vragen hoe het met haar gaat? U hoeft haar niet uit te horen, maar u kunt wel uw belangstelling tonen.\u2019<\/p>\n

De man aarzelt, alsof hij had gehoopt dat de buurvrouw na dit telefoontje in de goede handen van het AMK zou belanden, dan was hij eraf: \u2018Ik wil er zelf niet te veel bij betrokken raken.\u2019<\/p>\n

Cultuurverschil<\/b>
Halverwege de middag belt een stagiaire van Bureau Jeugdzorg Noord. Ze maakt zich ongerust over een Pakistaans meisje van zestien dat het thuis niet langer kan uithouden. Ze mag niets van haar vader. Tegen de vertrouwenspersoon op school heeft ze gezegd dat ze wordt mishandeld en afgelopen weekend is het, onder het mom van geluidsoverlast, gelukt om de politie erop af te sturen. Veel leverde dat niet op: omdat haar vader naast haar stond, hield het meisje wijselijk haar mond. <\/p>\n

De school van het meisje is zeer bezorgd, ze beklaagt zich bijna dagelijks over de situatie thuis. De school vindt dat Jeugdzorg moet ingrijpen. <\/p>\n

Elly hoort het verhaal van de stagiaire aan. Ze vindt het verstandig dat ze behoedzaam wil opereren, want het cultuurverschil is groot. Spreekt het meisje de waarheid? Wil ze echt uit huis? In hoeverre is hier sprake van een rebellerende puber? <\/p>\n

Een medewerkster van stadsdeel Slotervaart belt Elly met een ingewikkelde kwestie. Meneer Madkouri reisde een tijd geleden met zijn vier kinderen naar Marokko en liet ze daar achter. Zijn uitkering is wegens allerlei onduidelijkheden stopgezet, maar overleggen met hem is moeilijk, meneer Madkouri lijkt niet zoveel te begrijpen. Inmiddels zijn de kinderen weer terug in Nederland, maar het stadsdeel vreest dat hij ze opnieuw naar Marokko zal sturen. Hoe zou daar een stokje voor gestoken kunnen worden?<\/p>\n

Klacht aan je broek<\/b>
Terwijl Elly en Sylvia de bellers uitgebreid te woord staan \u2013 voorlichting en advies geven is een belangrijk deel van hun werk \u2013 buigt onderzoekster Carmen zich een kamer verder over het dossier van de familie Olivo. Carmen werkte jarenlang met veel plezier bij de Utrechtse jeugdreclassering, maar werd op den duur \u2018een beetje moe van alle kleine leugenaars\u2019. Lachend: \u2018Die jongens die elke keer weer zeiden: mevrouw, heus, ik ga niet meer stelen.\u2019
Nu is ze onderzoeker bij het AMK en heeft ze een wat afstandelijker relatie met cli\u00ebnten. De familie Olivo uit de Antillen werd een paar weken eerder aangemeld omdat meneer Olivo zijn zoon Miguel van tien zou mishandelen. Tijdens de intakevergadering werd opgeworpen dat Miguel misschien beter af zou zijn in een pleeggezin.<\/p>\n

Carmen vroeg meneer Olivo per brief naar kantoor te komen \u2013 huisbezoeken zijn zeldzaam \u2013 en beloofde dat er een tolk bij het gesprek zou zijn. <\/p>\n

\u2018We hebben eens heel goed met elkaar kunnen praten,\u2019 vertelt Carmen. Meneer Olivo ontkende niet dat hij Miguel soms sloeg. Zijn zoontje was vier jaar geleden vanuit de Antillen naar Nederland gekomen omdat zijn moeder de opvoeding niet meer aankon; als een postpakketje was hij deze kant op gestuurd. \u2018Ik heb meneer Olivo erop gewezen dat Miguel snel groot wordt, over een paar jaar gaat die jongen terugslaan en dan wordt het een serieus gevecht.\u2019<\/p>\n

Er wordt overwogen meneer Olivo hulp te bieden bij het opvoeden van zijn zoon, al zullen de resultaten van het onderzoek naar het gezin eerst in het MDO (multidisciplinair overleg) worden besproken.<\/p>\n

Carmen zal in een verslag, net als veel van haar collega\u2019s trouwens, nooit haar eigen indruk van een gezin opschrijven, hoe veelzeggend die ook kan zijn. \u2018Je moet zo uitkijken, we zijn echt kwetsbaar. Ouders mogen de dossiers lezen en voor je het weet, heb je een klacht aan je broek.\u2019
Het aantal klachten tegen hulpverleners is de afgelopen jaren flink toegenomen. Zeker vlak na de dood van de peuter Savanna, die door haar moeder om het leven werd gebracht, kwamen cli\u00ebnten verhaal halen. Dat de gezinsvoogd van Savanna werd vervolgd door justitie was voor veel mensen een aanmoediging om kritiek te leveren. Maatschappelijk werkers voelen zich in de verdediging gedrukt, ze zijn de kop van jut, vinden ze. En dat is niet terecht. <\/p>\n

Een week eerder was Carmen ongewild toch weer even in de vuurlinie terechtgekomen. Op de eerste hulp meldde zich een vrouw die door haar man in elkaar was geslagen. Hij was er vandoor gegaan en had Rosa, hun baby, meegenomen. Terwijl de vrouw met haar dochtertje van elf in een Blijf van mijn Lijfhuis werd ondergebracht, ging de politie op verzoek van het AMK op zoek naar Rosa. Gelukkig werd ze na een paar dagen gevonden \u2013 de politie viel het huis van de vader binnen. Carmen stond buiten te wachten om Rosa naar haar moeder in het Blijf van mijn Lijfhuis te brengen. \u2018Rosa zag er ongewassen uit, maar wat me vooral schokte, was dat ze zo bleek en apathisch was. Ze gaf geen kik. Pas toen ik haar bij haar moeder op schoot legde, stroomde het bloed weer naar haar wangen, haar moeder wekte haar weer tot leven, leek het. Op zo\u2019n moment weet ik waarom ik dit werk doe.\u2019<\/p>\n

Maar ook zij blijkt een bureaucraat geworden, want achteraf vindt ze dat het terughalen van Rosa niet tot haar taak behoorde. Volgens de procedures had de Crisisdienst in actie moeten komen: die grijpt in bij calamiteiten. \u2018Omdat ik de moeder kende, werd ik erbij gehaald, maar het kostte me wel vier uur van mijn kostbare onderzoekstijd.\u2019 <\/p>\n

Verwerpelijk<\/b>
Priv\u00e9personen mogen anoniem een vermoeden van kindermishandeling melden, maar van een school, een huisarts of een cr\u00e8che wordt verwacht dat ze dat met naam en toenaam doen. Een kinderdagverblijf zag om die reden \u2013 men was bang dat de rekening dan niet betaald zou worden \u2013 van melding af, terwijl een kind dat overdag bij hen verbleef waarschijnlijk thuis mishandeld werd.
Leo Stoker, de manager van het AMK, is daar oprecht verontwaardigd over. \u2018Dat kan toch niet,\u2019 zegt hij. \u2018Professionals die een ander belang laten prevaleren boven dat van het kind vind ik moreel verwerpelijk.\u2019 <\/p>\n

Stoker, een stevige man van begin vijftig, was landelijk co\u00f6rdinator noodhulp van het Rode Kruis en werkt sinds een half jaar bij het meldpunt. Hij doet dit werk uit overtuiging, zegt hij, hij wil iets betekenen voor al die kinderen die gevaar lopen. <\/p>\n

De medewerkers van het AMK zijn allemaal zeer bij hun werk betrokken, zegt Stoker. En hij houdt ook van zijn werk. Maar hij wil wel kwijt dat hij behoorlijk moest wennen aan de bedrijfscultuur bij het Bureau Kindermishandeling. Medewerkers zijn niet gewend te worden aangesproken op het aantal zaken dat ze behandelen. Sommige medewerkers komen nog van het Bureau Vertrouwenarts, anderen werkten bij het JAC (Jongeren Advies Centrum), een laagdrempelige organisatie waar jongeren zelf naartoe gingen als ze thuis problemen hadden. Inmiddels zijn diezelfde hulpverleners ambtenaren met een goed salaris en prima secundaire arbeidsvoorwaarden; als je boven de vijfenvijftig bent, krijg je honderdtachtig extra vrije uren. De meesten werken parttime en op vrijdag kun je bij Bureau Jeugdzorg een kanon afschieten.<\/p>\n

Die verworven rechten, die verambtelijking, biedt niet alleen voordelen. Stoker: \u2018Ik hoor voortdurend dat de werkdruk te hoog is, dat er onvoldoende onderzoekers zijn, dat we te weinig geld krijgen. Maar als een collega tegen me zegt dat hij te hard moet werken, wil ik eerst weten of hij de schoonmaakster kent \u2013 die komt namelijk aan het eind van de dag.\u2019 <\/p>\n

De wachtlijsten \u2013 nu staan er ongeveer zestig kinderen op, een paar jaar geleden waren dat er drie keer zoveel \u2013 zijn hem een doorn in het oog. Hij realiseert zich dat sommige onderzoeken ingewikkeld zijn, maar hamert ook op productie. \u2018Stel dat zo\u2019n jongen of meisje die bij ons op de wachtlijst staat overlijdt, dat kan toch niet!\u2019 <\/p>\n

De pas aangetreden directeur van Bureau Jeugdzorg Erik Gerritsen is het met hem eens. \u2018Op die wachtlijsten staan kinderen die zo snel mogelijk geholpen moeten worden. En dat is gewoon ons werk.\u2019<\/p>\n

Veel medewerkers denken dat ze niet harder of effici\u00ebnter kunnen werken. \u2018Soms lijkt het bijna slachtoffergedrag,\u2019 vindt Stoker. Het gaat de medewerkers om kwaliteit en dat kost tijd, zeggen ze tegen hem. \u2018Ik kom er vaak te laat achter dat ze hun productie niet halen, terwijl ik juist wil weten waar\u00f3m het niet lukt.\u2019 <\/p>\n

Directeur Gerritsen spreekt over de \u2018zelf opgelegde machteloosheid\u2019 binnen Jeugdzorg. \u2018Daar moeten medewerkers en managers zich uit bevrijden.\u2019 <\/p>\n

Stoornis<\/b>
Juist in een tijd dat de politiek aandringt op het uitbannen van kindermishandeling en er steeds meer van het AMK wordt verwacht, hebben de vertrouwensartsen die bij het meldpunt werken het idee dat de toekomst van hun afdeling op losse schroeven staat. Want veiligheid is na de dood van Savanna h\u00e9t woord binnen \u00e1lle afdelingen van Bureau Jeugdzorg: bij de vrijwillige hulpverlening, de jeugdbescherming, de jeugdreclassering, overal is men in de hoogste staat van paraatheid als het om de veiligheid van kinderen gaat. En de medewerkers van het Meldpunt Kindermishandeling houden zich te veel bezig met voorlichting en advies, in plaats van met het onderzoeken van zaken, vindt hun baas Leo Stoker.<\/p>\n

Directeur Erik Gerritsen spreekt over het AMK als \u2018een staat binnen een staat\u2019, is vertrouwensarts X opgevallen. En in zijn meerjarenvisie wordt het AMK als specifieke afdeling niet genoemd. Terwijl wat zij doen werkelijk anders is, en een toevoeging, zeggen X en haar collega Y, die na het lezen van dit stuk niet meer met hun naam in Vrij Nedeland wilden. Uit privacy-overwegingen, zeggen ze. Als vertrouwensartsen verdiepen ze zich in de psychopathologische aspecten van de gezinsleden. Vaak worden ze ingeschakeld door collega\u2019s van ziekenhuizen in en rond Amsterdam.
\u2018Ik herinner me een meisje met een gebroken been,\u2019 vertelt dokter Y. \u2018Haar moeder erkende meteen dat het haar schuld was. Ze kon de opvoeding niet meer aan, dat zie je vaak bij mishandeling. Het is ons gelukt om dat meisje en haar moeder intensieve begeleiding te geven. Een tijd later belde moeder om me te bedanken; dankzij het AMK, zei ze, was er eindelijk iets gebeurd.\u2019<\/p>\n

Het succes van het AMK, dat kindermishandeling aan de orde heeft gesteld, staat hen nu in de weg. \u2018Bureau Jeugdzorg is straks \u00e9\u00e9n groot AMK,\u2019 vindt dokter X, \u2018maar de medisch-psychiatrische invalshoek wordt daarbij verwaarloosd.\u2019 X heeft het idee dat de inbreng van artsen, vaak iets analytischer met veel kennis over psychische en lichamelijke aandoeningen, onvoldoende wordt geapprecieerd. \u2018Tijdens een overleg hoor ik anderen regelmatig zeggen: \u201cDie moeder wil niets en kan niets.\u201d Als ik het dossier goed lees, kan ik daar vaak uit opmaken dat er sprake is van een psychiatrische stoornis.\u2019 <\/p>\n

Bureau Jeugdzorg dreigt in de ogen van dokter X te veel een controleorgaan te worden terwijl deze kwetsbare mensen juist behoefte hebben aan menselijk contact. \u2018Ze hebben weinig geld, ze leven ge\u00efsoleerd en uit onmacht verwaarlozen ze hun kinderen.\u2019 <\/p>\n

Cli\u00ebnten hebben meer baat bij directe hulp dan bij onnodige procedures, is haar stellige overtuiging. Dat de theorie soms ver afstaat van de praktijk, blijkt volgens X ook uit het voorstel van de Tweede Kamer om bij het AMK een aandachtsfunctionaris besnijdenis aan te stellen. Wie is daarmee geholpen? Bij het AMK Amsterdam zijn de gevallen van meisjesbesnijdenis op \u00e9\u00e9n hand te tellen. En de ingrepen gebeurden niet in Nederland, maar in Egypte. <\/p>\n

Van haar fiets gevallen<\/b>
Tijdens de intakevergadering wordt een man besproken die de afgelopen week twee keer stomdronken op de eerste hulp belandde. Omdat hij kleine kinderen heeft, is het ziekenhuis verplicht de man bij het AMK te melden. Als een van de ouders vaak dronken is, wordt dat ook als een vorm van kindermishandeling beschouwd. De moeder ziet het probleem niet zo: \u2018Als hij zo drinkt, vlucht ik het huis uit, of ik bel 112,\u2019 zei ze tegen het AMK. En met haar kinderen ging het volgens haar prima. <\/p>\n

Ouders hebben lang niet altijd zin in de bemoeienis van anderen, maar soms kunnen ze maar beter meewerken. Een van de onderzoeksters belt vanachter haar bureau in de gang met de moeder van Chantal. Het meisje heeft al tijden problemen bij het poepen en verschijnt veel te weinig op school. Lichamelijk lijkt er niets aan de hand te zijn, maar omdat ze niet naar de wc kan, loopt ze met een stoma rond. Afgelopen week kreeg Chantal ook nog een hersenschudding; ze was van haar fiets gevallen, zei haar moeder.<\/p>\n

\u2018We gaan toch even bellen met de huisarts om te horen wat hij ervan vindt,\u2019 zegt de onderzoekster. \u2018Ik begrijp dat Chantal last van haar darmen heeft, maar de school vindt het moeilijk dat ze zoveel verzuimt. Ik zou het fijn vinden als u met Chantal naar de schoolarts ging. Ziet u dat niet zitten? Waarom niet? Alle kinderen gaan toch naar de schoolarts? U wilt eerst met uw man overleggen? Goed, dan bel ik overmorgen terug om te horen wat uw man vindt. Ik hoop echt dat u wilt meewerken.\u2019<\/p>\n

Dit is het tweede deel van een driedelige serie over Bureau Jeugdzorg. De namen van cli\u00ebnten en de telefoonmedewerkers zijn op verzoek gefingeerd. De eerste aflevering verscheen in Vrij Nederland 17\/18. <\/i>\u2019 <\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

‘Rouvoet zegt: bij twijfel bellen, dus dat doe ik maar.’ In deze tweede aflevering van een driedelige serie over Bureau Jeugdzorg: het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling Amsterdam.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[47,57,1939,55,151],"tags":[783],"acf":[],"author_name":"Margalith Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95111"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=95111"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95111\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Margalith Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=95111"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=95111"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=95111"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}