{"id":95043,"date":"2009-05-13T10:28:00","date_gmt":"2009-05-13T08:28:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/het-echte-brazilie-2\/"},"modified":"2009-05-13T10:28:00","modified_gmt":"2009-05-13T08:28:00","slug":"het-echte-brazilie-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/het-echte-brazilie-2\/","title":{"rendered":"Het echte Brazili\u00eb"},"content":{"rendered":"
\n

16-05-2009
Door Kees Driessen<\/p>\n

De Braziliaanse regisseur Walter Salles (1956) brak internationaal door met Central do Brasil (1998) en bevestigde zijn reputatie met The Mo\u00adtor\u00adcycle Diaries (2004). Met Linha de passe, dat hij regisseerde met Daniela Tho\u00admas, probeert hij nu een beeld van Brazili\u00eb te corrigeren dat hij zelf zeven jaar geleden, als coproducent van Cidade de Deus, heeft helpen cre\u00ebren.<\/p>\n

Het indrukwekkende Cidade de Deus was een internationale arthouse-sensatie. De film toont hoe jonge bewoners van de favela\u2019s, de Bra\u00adzi\u00adli\u00adaan\u00adse sloppenwijken, worden meegesleurd in het geweld van drugsbenden. De energieke stijl en gewelddadige inhoud vonden veel navolging. Salles verdedigde in interviews Cidade de Deus als een \u2018oprechte\u2019 film. \u2018Des\u00adtijds zag je dat soort dingen niet in films of op televisie.\u2019 Maar hij erkent ook dat de Bra\u00adzi\u00adli\u00adaan\u00adse cinema inmiddels een karikatuur van de werkelijkheid toont. \u2018Je zou kunnen denken dat alle kinderen in onze voorsteden AK-47\u2019s dragen. (\u2026) Maar het overgrote deel [van de jongeren] weigert dit [criminele] pad te volgen. Hen zien we zelden in films. Hier\u00addoor is een eenzijdig beeld van de werkelijkheid ontstaan.\u2019<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object>
Walter Salles wordt kritisch ondervraagd in het BBC-interviewprogramma Hard
Talk.<\/i><\/p>\n

Met Linha de passe wil hij een realistischer verhaal vertellen. De opzet is wat schematisch: vier vaderloze broers, van jong tot jongvolwassene, zoeken ieder een andere uitweg uit de favela: religie, voetbal, een vaderfiguur of kleine criminaliteit. Maar Salles baseerde elke verhaallijn wel op ware gebeurtenissen, afkomstig uit het nieuws of uit zijn eigen research. De film oogt bijna documentair. Salles zit bovenop zijn personages, die bijna allemaal worden gespeeld door amateurs. Hun karakter is niet honderd procent goed of slecht. Er zijn verleidingen, maar ook kansen. Er zijn foute vrienden, maar ook goede. Er is geen vader, maar de moeder doet haar best. Door zulke nuances worden deze jongeren mensen van vlees en bloed.
Overigens gaat volgende week weer zo\u2019n Braziliaanse film over het uitzichtloze, gewelddadige leven van een jonge favelabewoner in premi\u00e8re: Last Stop 174. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

Coraline<\/h3>\n

Ook mooi: Coraline<\/a>. Prachtig vormgegeven, wervelend geanimeerd en aangenaam verontrustend muzikaal sprookje in traditionele stop-motion van Henry Selick, regisseur van het grensverleggende The Nightmare Before Christmas (1993) en bestsellerauteur Neil Gaiman (The Sandman, 1989-1996).<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

Sunshine cleaning <\/h3>\n

Hart\u00adver\u00adwar\u00admen\u00adde tragikomedie<\/a> rond disfunctionele familie met financi\u00eble problemen, Alan Arkin als opa en Sun\u00adshine in de titel. Little Miss Sunshine? Bij\u00adna. Deze is ook leuk. Een alleenstaande moeder is op zoek naar geld en eigenwaarde door het schoonmaken van misdaadlocaties. <\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De Braziliaanse regisseur Walter Salles (1956) brak internationaal door met Central do Brasil (1998) en bevestigde zijn reputatie met The Mo\u00adtor\u00adcycle Diaries (2004). Met Linha de passe, dat hij regisseerde met Daniela Tho\u00admas, probeert hij nu een beeld van Brazili\u00eb te corrigeren dat hij zelf zeven jaar geleden, als coproducent van Cidade de Deus, heeft helpen cre\u00ebren.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[253,269],"tags":[2025,783,2113],"acf":[],"author_name":"Kees Driessen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95043"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=95043"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95043\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kees Driessen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=95043"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=95043"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=95043"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}