{"id":94863,"date":"2009-05-16T17:20:00","date_gmt":"2009-05-16T15:20:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/alleen-maar-nette-vrouwen\/"},"modified":"2009-05-16T17:20:00","modified_gmt":"2009-05-16T15:20:00","slug":"alleen-maar-nette-vrouwen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/alleen-maar-nette-vrouwen\/","title":{"rendered":"Alleen maar nette vrouwen"},"content":{"rendered":"
\n

Niet altijd, maar toch vaak genoeg word ik met mijn neus op de feiten gedrukt \u2013 de feiten zoals die zich voordoen in heteroland. Dat land is mij zeer sympathiek, sommige van mijn beste vrienden wonen daar. Maar de zeden en gebruiken die er gelden plaatsen me toch dikwijls voor raadsels. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Aanleiding voor de nu volgende antropologische observaties is de verschijning van Robert Vuijsjes roman Alleen maar nette mensen en de vaak gramstorige en bijna altijd warrige reacties die dat boek teweegbracht, vooral bij het vrouwelijke deel van heteroland.<\/p>\n

Ik ga dat boek niet navertellen, het is afdoende gerecenseerd. Het volstaat dat u weet dat een nette Joodse jongen uit Amsterdam Oud-Zuid een seksuele passie ontwikkelt voor stevige zwarte meisjes en vrouwen uit de Bijlmer.<\/p>\n

Sommige mensen hebben dat boek een \u2018journalistieke roman\u2019 genoemd, en als ze daarmee bedoelen dat het verhaal dicht op de huid zit van de actualiteit, hebben ze daarin gelijk. Maar een roman blijft het. Vuijsje heeft bijvoorbeeld geen reportage geschreven, of een column over zijn eigen seksuele wedervaren.<\/p>\n

Dit idee is voor een aantal hetero\u00adseksuele vrouwen kennelijk te hoog gegrepen, en ik denk dat dat komt door de slogan \u2018Het persoonlijke is politiek\u2019, die dertig jaar geleden in
feministische kring furore maakte en sindsdien boven de markt is blijven zweven.<\/p>\n

Ik heb vaker bezwaar gemaakt tegen die kreet, want \u2018het persoonlijke\u2019 is voor mij als liberaal nu bij uitstek de plek waar de politiek of de overheid zo min mogelijk te zoeken heeft. Bovendien is het onzin om verkrachting binnen het huwelijk, incest, vrouwenmishandeling, et cetera \u2018persoonlijk\u2019 te noemen. Het gaat hier om misdrijven, waarbij uiteraard publieke wetten gelden.<\/p>\n

Die slogan heeft ertoe geleid dat \u2018het persoonlijke\u2019 wel heel breed en weids werd opgevat. Eigenlijk is zo goed als alles persoonlijk, en zeker de literatuur. Dus wordt elke roman gelezen als een \u2018bekenteniswerk\u2019 waarin hoofdpersonage en auteur samen moeten vallen wil het geheel betekenis krijgen. NRC-columnist Aaf Brandt Corstius lijkt het slachtoffer van deze opvatting. Ik zag haar in gesprek met Vuijsje in De wereld draait door waar zij fungeerde als \u2018tafeldame\u2019.<\/p>\n

Over het boek werd niet veel gezegd. Brandt Corstius wilde van de auteur weten of hij alleen seksuele belangstelling had voor zwarte vrouwen, of \u2018negerinnen\u2019, in het lingo
van de auteur. Dat bleek het geval, en Brandt Corstius leek zich hier persoonlijk door afgewezen te voelen.<\/p>\n

Ik vind dit wonderlijk, en zelfs grenzen aan betrekkingswaan. Ik stel me voor dat ik me consequent afgewezen voel door al die mannen, hetero\u2019s namelijk, die bij voorbaat niet in mij ge\u00efnteresseerd zijn als seksobject. Daar zou ik geloof ik een dagtaak aan hebben.<\/p>\n

Ander voorbeeld: het betoog, of preciezer gezegd de persoonlijke ontboezeming van Anousha Nzume, theatermaker, in de Volkskrant over hetzelfde boek. \u2018Ik ben eigenlijk half wit,\u2019 schrijft ze, en ik dacht: Nou, shake hands, sister, ik ook. Maar dan volgt een onduidelijke opsomming van feiten waaruit moet blijken dat Vuijsje haar persoonlijk heeft beledigd. Nzume is er \u2018wonder boven wonder in geslaagd een witte man te strikken\u2019, ze heeft \u2018hockey gespeeld\u2019, en \u2018in zes jaar tijd mijn vwo- Montessori diploma gehaald\u2019.<\/p>\n

Your point being?, denk je voorzichtig.<\/p>\n

Nu, die Vuijsje \u2018lokt koloniaal seksisme uit\u2019 met zijn boek. Waarom? Omdat \u2018hoofdpersoon David vindt dat er twee soorten negerinnen zijn: De Sheridaketting, pikzwart, te vinden in de negerinnendisco. (\u2026) Dan de Bounty: hoog opgeleid met dreadlocks\u2019.<\/p>\n

Nog steeds denk ik: Your point?<\/p>\n

Dat punt wordt niet gemaakt, om de doodeenvoudige reden dat het er niet is. Ik geloof dat Nzume zich niet \u2018herkent\u2019 in de \u2018negerinnen\u2019 zoals beschreven in Vuijsjes boek. Dit is om onduidelijke reden een hoofdzonde, wat zeg ik, \u2018neokoloniaal seksisme\u2019.<\/p>\n

Laatste voorbeeld. Myrthe Hilkens, actievoerster, sprak bij Andries Knevel haar walging uit over de zwarte meisjes die in hiphopclips met hun billen schudden. Hilkens is blank. Ik weet niets van haar billen. Een Nederlands-Marokkaanse vrouw vroeg terecht: \u2018Maar wat vind je dan van de Playboy?\u2019
Nu, vond deze Hilkens, \u2018dat is anders, dat is kunst\u2019.<\/p>\n

Ik meende even in dit zogenaamde feministische antwoord, dat zich sterk maakt voor \u2018seks als haute couture\u2019, een spoor van het ouderwetse\u2026 hoe zal ik het noemen, koloniale, neokoloniale bewustzijn te herkennen uit lang vervlogen tijden. Maar dat kan bijna niet, zo\u2019n nette vrouw als Myrthe Hilkens.<\/p>\n

Er was een tijd dat je jezelf, of je nu vrouw was of man, vanzelfsprekend tot de feministen rekende. Ik kom uit die tijd, en heb er heimwee naar. Maar met dit soort \u2018feministes\u2019 heb je geen seksisten meer nodig.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Niet altijd, maar toch vaak genoeg word ik met mijn neus op de feiten gedrukt \u2013 de feiten zoals die zich voordoen in heteroland. Dat land is mij zeer sympathiek, sommige van mijn beste vrienden wonen daar. Maar de zeden en gebruiken die er gelden plaatsen me toch dikwijls voor raadsels.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[599,595,597],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Stephan Sanders","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94863"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=94863"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94863\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Stephan Sanders","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=94863"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=94863"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=94863"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}