
 {"id":94701,"date":"2009-05-23T00:00:00","date_gmt":"2009-05-22T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/de-afwezige\/"},"modified":"2009-05-23T00:00:00","modified_gmt":"2009-05-22T22:00:00","slug":"de-afwezige","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-afwezige\/","title":{"rendered":"De afwezige"},"content":{"rendered":"<p>Pop<\/p>\n<p>Een zekere afwezigheid is een absolute voorwaarde voor mythevorming in de popmuziek. Soms hoef je er de band niet eens voor te verlaten. In zijn laatste nummer met Pink Floyd, het door hem gecomponeerde &#8216;Jugband Blues&#8217;, zong Syd Barrett: &#8216;And I&#8217;m wondering who could be writing this song.&#8217; Dat de andere muzikanten hem even later gewoon niet meer ophaalden voor concerten maakte feitelijk weinig verschil. Syd was er al een tijd niet meer bij.<\/p>\n<p>Richey Edwards, de rockideoloog van Manic Street Preachers die gecamoufleerd als ritmegitarist door het leven ging, moet van dit afwezigheidsprincipe hebben geweten. Of hij daar aan dacht, toen hij op 1 februari 1995 uitcheckte uit het Embassy Hotel in Londen? Op 14 februari kreeg zijn Vauxhall Cavalier een parkeerboete. De auto bevond zich vlakbij Severn Bridge, een alom bekende zelfmoordplek in het zuiden van Wales. Edwards&#8217; lichaam is nooit gevonden. November vorig jaar werd hij eindelijk wettelijk dood verklaard.<\/p>\n<p>Maar in de popmuziek kunnen wettelijke doden lang in leven blijven. De verdwijning van Richey Edwards heeft Manic Street Preachers &#8216;geholpen&#8217;. Live misten ze hem nauwelijks, zijn versterker stond meestal zo zacht dat niemand hem kon horen. In de studio konden ze zonder hun meest weerbarstige element ongegeneerd flirten met de mainstream. Bovendien hadden ze nu een verhaal, hun eigen tragedie. Hoe weinig gevoelig dat ook klinkt: daarmee verkoop je plaatjes. Zo wandelde het trio de eenentwintigste eeuw binnen als, grof gezegd, de Bon Jovi van de Britpop. En dat maakte weemoedig, naar de tijd met Edwards. Die met een mes 4 real in zijn arm kerfde. Maar die tijdens opnamen soms ook vijf boeken per dag las om de songs van zijn band van betekenis te voorzien.<\/p>\n<p>Manic Street Preachers heeft het nu aangedurfd achtergelaten teksten van Richey Edwards op muziek te zetten. Journal for Plague Lovers is een wrange cd geworden, met een passend hard en ruw geluid. Het is ook verreweg hun beste cd in jaren, zelfs al had de band hoorbaar moeite de ongepolijste zinnen van Edwards binnen het metrum te laten passen. Die zinnen, onder meer over ziekte, over depressie, zijn meestal ongewoon indringend. Schaamteloos intellectueel. Het zijn zinnen die je bruut op je plaats zetten. Die je twee, drie keer moet lezen. En je een enkele keer hevig laten lachen.<\/p>\n<p>Je kunt niet naar Journal for Plague Lovers luisteren zonder dat er een filmpje in je hoofd begint te spelen. Dat van een knappe, extreem slimme, ultradunne en wankelmoedige jongeman die zonder enige verklaring verdwijnt. De aanwezigheid van Richey Edwards, in de vorm van veertien liedteksten, wijst ons op zijn afwezigheid. Hoe overtuigend de muziek op de cd ook is: dat doet alleen maar pijn.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Pop Een zekere afwezigheid is een absolute voorwaarde voor mythevorming in de popmuziek. Soms hoef je er de band niet eens voor te verlaten. In zijn laatste nummer met Pink Floyd, het door hem gecomponeerde &#8216;Jugband Blues&#8217;, zong Syd Barrett: &#8216;And I&#8217;m wondering who could be writing this song.&#8217; Dat de andere muzikanten hem even [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"David Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94701"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=94701"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94701\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"David Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=94701"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=94701"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=94701"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}