Film<\/p>\n
Rian Johnson. Onthoud die naam. Hij was al leuk toen hij in 2005 zijn debuut Brick uitbracht. Die maakte hij met een groep vrienden op zijn eigen vroegere high school. Het irriteerde Johnson dat high school-films altijd zo luchtig waren en daarom vertelde hij zijn verhaal als een ouderwetse film noir. Het effect is zowel grappig – jongeren die spreken met strakke gangster-oneliners – als spannend, omdat Johnson de filmstijl beheerst en serieus neemt. Het leverde hem op het Sundance Festival, het belangrijkste filmfestival van Amerika, de Special Jury Prize op.<\/p>\n
Ook in zijn tweede speelfilm The Brothers Bloom combineert Johnson humor en spanning met een grote beheersing van het medium. Johnson plukt zijn inspiratie dit keer overal vandaan; de film loopt over van de idee\u00ebn en ideetjes, in inhoud en vorm. Dat past uitstekend bij het verhaal, waarin Adrien Brody en Mark Ruffalo als ‘s werelds beste oplichters niet alleen anderen, maar (misschien) ook elkaar belazeren (of toch niet). Zoals dat gaat met broers, zitten liefde en haat elkaar in de weg – zeker nu de \u00e9\u00e9n ermee wil stoppen, terwijl de ander nog \u00e9\u00e9n grote klus wil klaren. Joie de vivre versus weltschermz. Maar wie probeert wie op te lichten? De broers blijven verrassen, net als de film zelf.<\/p>\n
Neem de geweldige openingssc\u00e8ne, nog voor de filmtitels, waarin het jonge leven van de Blooms in voice-over wordt verteld – met zwarte ironie en op rijm, als een wrange nursery rhyme. Of de volstrekt random kaarttruc die de ene Bloom telkens probeert – als hij het zijn hele leven volhoudt, denkt hij, moet hij toch een keer de goede kaart trekken! Of de Japanse assistente, die nooit iets zegt. Of de rijke erfgename (Rachel Weisz), die ze willen oplichten (of toch niet) en die uit verveling hobby’s verzamelt. Humor met een bitter randje. Heerlijke film.<\/p>\n
I LOVE YOU, MAN – Prima komische bromance (een intieme, seksloze mannenvriendschap). Paul Rudd en Jason Segel spelen de twee bijna-losers met volwassenwordingsissues realistisch, nonchalant en sympathiek, zodat zelfs de puberale humor leuk blijft.<\/p>\n
DEPARTURES – Het zij Japan gegund, de Oscar voor deze film, maar verder is de toekenning aan deze te lange en sentimentele productie (over de sociale strubbelingen van een rituele aflegger van lijken) een belediging van de wereldfilmproductie van 2008.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Film Rian Johnson. Onthoud die naam. Hij was al leuk toen hij in 2005 zijn debuut Brick uitbracht. Die maakte hij met een groep vrienden op zijn eigen vroegere high school. Het irriteerde Johnson dat high school-films altijd zo luchtig waren en daarom vertelde hij zijn verhaal als een ouderwetse film noir. Het effect is […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Kees Driessen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94511"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=94511"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94511\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kees Driessen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=94511"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=94511"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=94511"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}