Interview<\/p>\n
1. Houd de regie in handen<\/p>\n
‘Ik groeide op met mijn moeder, oma en oom in Casablanca en leerde dat je over je eigen geluk gaat, los van het collectief waarin je leeft. In Casablanca zag ik de voordelen van samen leven. Je klopte bij je buren aan voor een bosje munt en paste op elkaars kinderen. Toen ik op mijn vijftiende naar Rotterdam verhuisde, betekende het vooral sociale controle. Op een terrasje zitten met mijn moeder was al reden tot roddel. Toch deden we het. Ik kom uit een familie van sterke vrouwen. Mijn oma scheidde van de man aan wie ze uitgehuwelijkt was en met wie ze vijf kinderen had omdat ze niet van hem hield. Schande, vond men, hij was toch lief voor haar? Ze vertrok hoogzwanger met haar kinderen en werkte als vroedvrouw. Mijn moeder was naaister en dat was maar goed ook, want mijn vader verspilde al zijn geld aan drank en vrouwen. Hij was de klassieke gastarbeider die eens per jaar terugkwam met cadeautjes. Mijn moeder heeft me ingeprent nooit afhankelijk te worden van anderen en dat is me altijd gelukt. Zij mocht niet naar school, ik m\u00f3\u00e9st. Ze wilde niet dat ik hetzelfde lot zou ondergaan als zij. Als ik vroeg welk lot dat was, zei ze alleen: trauma’s en vernederingen. Ze praat er niet over. Ze is vrij stil en uit zich weinig. Maar ik w\u00e9\u00e9t dat ze trots op me is.’<\/p>\n
2. Beloon jezelf als je het \u00e9cht verdiend hebt<\/p>\n
‘Mijn levensstijl is calvinistisch: ik leef met mate en werk hard. Ontspannen op een terrasje lukt me niet goed, dan denk ik snel: dat stuk had ik moeten afmaken, die persoon had ik moeten mailen. Maar als ik iets voor elkaar heb gekregen, beloon ik mijzelf met een sieraad. Toen ik afstudeerde en nauwelijks geld had, kocht ik al een ring voor mezelf. Ook toen ik in de Tweede Kamer kwam. Terwijl ik aan mijn boek werkte, zag ik in de etalage van een juwelier in Marokko prachtige, typisch Marokkaanse sieraden met van die groene stenen. Ik heb de juwelier gevraagd ze apart te leggen en ga ze binnenkort ophalen. Eerst moest het boek af. Met die zelfbeloning zeg ik: dat heb je mooi gedaan.’<\/p>\n
3. Klaag nooit<\/p>\n
‘Van mijn moeder heb ik geleerd niet te klagen. Dus zeur ik niet en vraag ik zelden om hulp. Er was een tijd dat ik \u00e9n werkte \u00e9n studeerde \u00e9n drie kinderen opvoedde. Een enorme opgave, maar ik heb dat nooit geuit. “Jij bent de enige moeder die ik nog nooit heb horen klagen,” zei een vriendin. Ik doe nooit een beroep op een ander en dat is eigenlijk niet goed. Het valt me soms zwaar om het allemaal zelf te doen. Ik lijk onkwetsbaar door mijn houding, maar soms denk ik: zou je dit alsjeblieft van me willen overnemen? Ik zal het nooit vragen.’<\/p>\n
4. Mijd het middelpunt<\/p>\n
‘Aandacht vragen voor een onderwerp in de Tweede Kamer vind ik geen probleem, dan ben ik hartstikke fel. Maar z\u00e9lf in de aandacht staan vind ik doodeng. Ik ben sociaal, net als mijn oma was, ik maak praatjes met iedereen, maar in het middelpunt van de belangstelling voel ik mij ongemakkelijk. Mijn verjaardag vier ik alleen met mijn kinderen. Hopelijk verdwijnt het als ik ouder word; er gaan op deze manier mooie momenten aan mij voorbij. Mijn boekpresentatie was een doorbraak: voor het eerst in mijn leven besloot ik een feestje te geven. Ik heb er mee in mijn maag gezeten, maar het was een leuke, informele middag.’<\/p>\n
5. Zet je tanden ergens in en laat niet meer los<\/p>\n
‘Ik ben de politiek in gegaan om dingen te veranderen. Als ik ergens mijn tanden in zet, dan laat ik niet meer los voordat mijn doel bereikt is. Dat kan soms lang duren en dat is frustrerend. Door de politieke verschuivingen ben ik acht jaar bezig geweest om een achterstandstarief te krijgen voor verloskundigen die in achterstandswijken werken. Dit jaar is het ingevoerd. Ik spring voor verloskundigen in de bres en zet zo mijn oma’s werk voort. Het is mijn droom om ooit nog iets op het gebied van vrouwen- en mensenrechten te doen, in zowel Marokko als Nederland. Ik wil voor beide landen iets betekenen.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tweede Kamerlid voor de PvdA. Onlangs verscheen haar boek \u2018Couscous op zondag\u2019.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Carolina Lo Galbo","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94495"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=94495"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94495\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carolina Lo Galbo","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=94495"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=94495"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=94495"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}