Interview Esther Verhoef<\/p>\n
Op 20 november vorig jaar verscheen Alles te verliezen van Esther Verhoef. Nog geen drie weken later meldde haar uitgeverij dat die dag het honderdduizendste exemplaar was verkocht. Wat een superstart. Was Alles te verliezen juichend ontvangen? Het persbericht citeerde slechts twee bladen: Jan en Boek. Recensies in de grote kranten en weekbladen waren kennelijk niet van belang. De schrijfster, een vriendelijke Brabantse blondine, noemt de verkoopcijfers zelf ‘ontzagwekkend en bizar’.<\/p>\n
Verkocht je meteen zo goed?<\/p>\n
‘Van zowel mijn eerste boek, Onrust, als het volgende, Onder druk, zijn wel meer dan tienduizend exemplaren verkocht. Maar met Rendez-vous is de grote doorbraak gekomen.’<\/p>\n
Waarom denk je?<\/p>\n
‘Ik ben van uitgever veranderd. En ik denk ook dat het thema van Rendez-vous (echtpaar verhuist naar Franse platteland, vrouw krijgt er verhouding – SP) veel meer mensen aansprak.’<\/p>\n
Verslavend<\/p>\n
Verhoef heeft met vijf boeken, plus nog vier samen met haar man Berry onder de naam Escober, een vaste lezerskring opgebouwd. De nog onwetenden van haar werk lopen op tegen hoge stapels in de kiosk of krijgen Verhoef aangeraden van vrienden en kennissen. Elke week komen er wel een paar berichten bij in het bezoekersboek op haar website. Ze brengen boodschappen waar menig collega-schrijver van moet gaan watertanden. ‘Ik vind Rendez Vous het mooiste boek dat ik ooit heb gelezen,’ staat er dan. Of: ‘Je moet weten, ik ben niet zo’n lezer.’ En: ‘We voelen ons betrokken en zeer vereerd met het decor van jouw boek.’ De meesten van de bezoekers zijn vrouw. Ze bedanken, schrijven dat Verhoefs boeken ‘verslavend’ zijn en smeken om ‘meer en dikker!’<\/p>\n
Weerwolven aan de deur<\/p>\n
De moeder uit Alles te verliezen meldt terloops dat ze fruit voor haar dochters liever eerst schilt en dan in een bakje stopt, want: ‘Ongeschilde appels raken ze niet aan, maar zodra ze makkelijke, hapklare fruitbonbonnetjes voor hun neus geschoven krijgen, is het fruit niet aan te slepen.’ De oudste dochter moet ook haar tafels oefenen, want: ‘Ik beschouw het als mijn taak om het uiterste uit haar te halen.’<\/p>\n
Bestseller-auteur Esther Verhoef schrijft geraffineerd. In Alles te verliezen is de hoofdpersoon een ogenschijnlijk gewone Nederlandse huisvrouw. De herkenbaarheid ten top: je kent haar of je bent haar. Of je kent iemand als haar man, die makelaar is en de zaak van zijn vader heeft voortgezet in een statig pand. Maar onder deze gewone levens, \u00f3nze levens, sluimert iets. Eigenlijk gaan de zaken bij de man een stuk minder goed dan zijn notabele voorkomen suggereert en dan hij aan zijn vrouw vertelt. De makelaardij is sinds enige tijd geen beschermd beroep meer. Elke beunhaas kan nu voordringen en onder de prijs gaan zitten. Hij dacht veilig te zijn achter de wallen van zijn vestingstadje. En zijn vrouw: zij voelde zich in hun huis op een eilandje in het rivierengebied bij het vestingstadje beschermd. Tot ze er opeens zijn: de weerwolven krabben aan de deur en als een zeepbel dreigt het veilige burgerleventje uit elkaar te spatten. Maar moeder geeft niet zomaar op en bindt de strijd aan met een demon uit haar verleden. Kortom, het boek speelt in op de angst dat ons schijnbaar zekere bestaan plotseling op de kop gezet kan worden.<\/p>\n
Foute mannen<\/p>\n
‘Journalisten schrijven vaak dat ik over foute mannen schrijf. Of over vrouwen die op foute mannen vallen. Zelf zie ik het niet zo, ‘ zegt Verhoef. ‘Voor mij gaat het over een vrouw die fouten heeft gemaakt in haar leven, alleen: in hoeverre zijn die fouten haar nog aan te rekenen? Zij heeft ooit, in een andere context, het beste gedaan wat ze kon doen. En nu heeft ze een heel ander kader, een heel ander leven. Hoe ver ga je om dat te beschermen? Voor mijn gevoel gaat Alles te verliezen daarover, en niet over een vrouw die op foute mannen valt.’<\/p>\n
Er is wel iets tussen de moeder en de man die opduikt.<\/p>\n
‘Natuurlijk, lichamelijke aantrekkingskracht. Dat lijkt me logisch: ze hebben ooit een relatie gehad, maar die relatie moet je \u00f3\u00f3k zien in het kader van het leven dat ze destijds had.’<\/p>\n
Het gaat met name om de levensechte zekerheden die plotseling op z’n kop staan.<\/p>\n
‘Ja, haar man zit in een vestingstad en ze wonen op een eiland, maar dan komt het gevaar plotseling per boot uit de havenstad. Ze dacht: ik zit hier lekker veilig, hier gebeurt nooit wat – dat staat er ook in het begin: “Er gebeurt hier nooit iets.” In eerste instantie lag de setting in Arnhem, maar dat voelde niet lekker. Toen dacht ik: dit moet naar het rivierengebied. Heusden, dat is zo’n vestingstad.’<\/p>\n
Inmiddels heeft Verhoef bij een plaatselijke signeersessie kennis gemaakt met de echte makelaar uit Heusden en zijn vrouw.<\/p>\n
Ontoerekeningsvatbaar<\/p>\n
Verhoef zit tijdens dit interview nog midden in wat ze het ‘schrijfproces’ noemt. Het geschenk voor de maand van het spannende boek moet af en het kan nog verschillende kanten op.<\/p>\n
‘Ik dompel me in mijn boek onder en loop er thuis als een zwerver bij. Maakt me ook totaal niet uit. Alleen maar bezig met het boek. Personages helemaal doorgronden. Alles meevoelen. Vaak is het verhaal er al, alleen moet ik heel diep gaan om het op te graven. Alles hangt samen, alleen ik zie het nu nog niet. Ik zie het pas als ik er echt alleen voor het verhaal ben, en voor niks en niemand anders. Ik kan niet ‘s ochtends aan een boek schrijven, ‘s middags een interview hebben, ‘s avonds even met iemand aan de telefoon kletsen en dan weer verdergaan. Dat is bij mij onmogelijk.’<\/p>\n
Werk je niet met schema’s?<\/p>\n
‘Nee. Het verhaal eist dat ik er heel wat voor doe. Pas als het rond is, gaat een ingebouwde redacteur in mijn hoofd, met een andere pet op, het van a tot z doornemen. Dan gaan hele hoofdstukken sneuvelen en veranderen.’<\/p>\n
Wanneer bedenk je de belangrijkste dingen?<\/p>\n
‘Het begin van een boek ontstaat bijna altijd op een locatie. Voor dit boek werd het Parijs.’<\/p>\n
En had je daarvoor al een vaag idee?<\/p>\n
‘Nee.’<\/p>\n
Hoe gaat dat, ga je dan een beetje rondlopen?<\/p>\n
‘Ja, we zijn langs de Seine gaan zitten. Het was lekker weer, in oktober. Heerlijk, de zon scheen. En dan naar het water kijken, alles in je opnemen en bedenken: ja, wat zou je hier kunnen doen? Wat zou er hier kunnen gebeuren? Waarom moest ik hier zijn? Kom maar op. En dan maar hopen dat er een goeie inval komt. Je treft me nu op een heel onzeker moment: ik ben pas halverwege en ik heb het nog niet rond.’<\/p>\n
Eng?<\/p>\n
‘Doodeng’<\/p>\n
Heb je kinderen?<\/p>\n
‘Ja, drie.’<\/p>\n
En gaan die dan mee?<\/p>\n
‘Neu! Dat gaat absoluut niet. Ik kan me niet vol aan de kinderen wijden en vol aan een boek. En dingen half doen, dat werkt helemaal niet – met de kinderen niet en met een boek niet. Dus als ik met een boek bezig ben, ben ik met een boek bezig. Jij neemt je kinderen toch ook niet mee naar een interview? Als ik in een schrijfproces zit, vangt Berry alles af. Dan gaat de deur van mijn schrijfkamer dicht. Soms knuffel ik ze even, maar ik loop toch een beetje als een ontoerekeningsvatbaar iemand rond.’<\/p>\n
Hoogste versnelling<\/p>\n
Tijd, plaats – ze kan alles vergeten tijdens het schrijven. Ze schrijft sinds haar zevende, gewoon zomaar flarden beschrijving en dialogen. Voor haar eerste thriller had ze al vijftig \u00e0 zestig dierenboeken geschreven en de hoofdredactie van een dierenblad gedaan.<\/p>\n
‘Dan leer je jezelf wel kort uit te drukken. In honderdvijftig woorden tot de kern komen. Dus ik heb jarenlange training gehad, waardoor het technische gedeelte wel lukte. Alleen intu\u00eftief: met je gevoel bezig zijn en je emoties, dingetjes bedenken, je fantasie laten gaan, en dan een cyclisch boek, een rond verhaal te schrijven, dat was nieuw voor mij.’<\/p>\n
Kon je je in leven houden met die dierenboeken?<\/p>\n
‘Ja, heel goed. Exact weet ik het niet, maar ze zijn in meer dan tachtig landen vertaald. Dus we hebben het echt over miljoenen boeken. Ik ben wel altijd zeven dagen per week bezig geweest. Een paar weken geleden zijn we voor het eerst in jaren op vakantie geweest zonder laptops en nadenken over een boek. Ik ken eigenlijk alleen maar de hoogste versnelling. Ik ben nu veertig en de komende tijd wil ik leren een betere balans te krijgen tussen altijd maar gaan-gaan-gaan en meer zelfreflectie. Dat ga je krijgen, op een gegeven moment,’ zegt ze lachend. ‘Maar,’ voegt ze eraan toe, ‘er is een heel grote kans dat ik weer in het volgende schrijfproces duik, gewoon omdat het zich aandient.’<\/p>\n
DE MVHSB<\/p>\n
Esther Verhoef schreef voor De Maand van het Spannende Boek het geschenkboek Erken mij. Het is vanaf 29 mei gratis bij aankoop van \u20ac 12,50 of meer aan Nederlandstalige boeken. De maand, die in het teken staat van wraak, wordt op dinsdagavond 2 juni feestelijk geopend in de Melkweg Amsterdam met The Power of Plots. Deze avond (het ‘boekenbal’ van het spannende boek), waar vele thrillerauteurs aanwezig zijn uit binnen- en buitenland, is ook voor publiek toegankelijk.<\/p>\n
Voor informatie en kaarten: zie www.maandvanhetspannendeboek.nl<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het \u2018boekenweekgeschenk\u2019 van de maand van het spannende boek, Erken mij, is geschreven door Esther Verhoef. \u2018Je treft me nu op een heel onzeker moment: Ik ben pas halverwege en ik heb het nog niet rond.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Sander Pleij","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94367"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=94367"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94367\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Pleij","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=94367"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=94367"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=94367"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}