
 {"id":94141,"date":"2009-06-06T00:00:00","date_gmt":"2009-06-05T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/als-de-problemen-beginnen\/"},"modified":"2009-06-06T00:00:00","modified_gmt":"2009-06-05T22:00:00","slug":"als-de-problemen-beginnen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/als-de-problemen-beginnen\/","title":{"rendered":"Als de problemen beginnen"},"content":{"rendered":"<p>Amerikaanse verhalen<\/p>\n<p>De personages in Kevin Canty&#8217;s verhalenbundel Waar het geld bleef hebben vrijwel allemaal een ernstig ongeluk, een gebroken huwelijk, een nauwelijks onderdrukte verslaving achter de rug. Ze proberen die ellende te vergeten &#8211; door geluk te zoeken bij een nieuwe liefde, of de programmering van het oorlogsfilmkanaal. Als het ze al lukt om zich neer te leggen bij een leven van tv-kijken en afhaalchinees, zijn er altijd vrienden of familieleden die willen ingrijpen. Dan beginnen de problemen. Canty&#8217;s personages worden ergens ingesleurd, en hoewel ze met elke vezel in hun lichaam &#8216;nee&#8217; lijken te schreeuwen, lukt het ze zelden om nee te zeggen.<\/p>\n<p>De verhalen zijn zo beklemmend omdat de rampen in hetzelfde tempo worden onthuld als het leven na de rampen. Terwijl de personages voortstrompelen, komen we langzaam te weten wat ze eerder hebben meegemaakt; wat er \u00eds gebeurd, gaat hand in hand met wat er nog k\u00e1n gebeuren &#8211; waardoor zowel de flashbacks als het heden geladen zijn.<\/p>\n<p>Zo&#8217;n uitgangspunt mag dan voor spanning zorgen, het is nog niet genoeg om de verhalen tot leven te wekken. Daar zorgen de personages voor. Die zijn geloofwaardig, ambigu, complex. Hun gedrag en gedachten zijn altijd met elkaar in tegenspraak. Terwijl ze rust willen, storten ze zich in kroeggevechten, terwijl ze heftige liefdes willen, durven ze hun vrijgezellenwoning nauwelijks uit te komen.<\/p>\n<p>Canty beschrijft zijn karakters niet van buitenaf. We kruipen in hun hoofden, we ervaren hoe ze naar de wereld kijken. De hoofdpersoon van &#8216;De jarige&#8217; kijkt in een drukke hotelbar naar twee vozende geliefden. &#8216;Ze vergeven elkaar voldoende om elkaar te strelen,&#8217; denkt hij. Nu begrijpen we ongeveer wat hij probeert te vergeten, en we zien ook dat die ellende door zoiets onbetekenends als een vozend stel getriggerd kan worden. We voelen hoe diep het moet zitten.<\/p>\n<p>Als je als Amerikaanse korte verhalenschrijver motels, alcoholproblemen en krampachtige relaties beschrijft, in een sobere stijl, moet je je best doen om niet met Carver vergeleken te worden. Ook Canty heeft hiermee te maken, maar hij is hoopvoller, minder grimmig en zijn stijl is minder kaal &#8211; veel beeldspraak, meestal jaloersmakend raak, zoals in de treurige sekssc\u00e8nes in &#8216;Ze waren vervangbaar&#8217;: &#8216;We kleedden elkaar uit met het fatsoen van volwassenen die hun verjaardagscadeautjes uitpakken, aandacht schenken aan de versiering, er de tijd voor nemen.&#8217;<\/p>\n<p>Canty heeft wel met Carver gemeen dat de pijnlijke spanning na een paar alinea&#8217;s al zo sterk is, dat je je niet kunt voorstellen dat er nog meer komt. Je h\u00f3\u00f3pt dat er niet meer komt: zo is het al pijnlijk genoeg. En je leest verder.<\/p>\n<p>Kevin Canty, \u2018Waar het geld bleef\u2019, vertaling Frans van der Wiel, De Harmonie, 211 p., \u20ac 16,90<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Amerikaanse verhalen De personages in Kevin Canty&#8217;s verhalenbundel Waar het geld bleef hebben vrijwel allemaal een ernstig ongeluk, een gebroken huwelijk, een nauwelijks onderdrukte verslaving achter de rug. Ze proberen die ellende te vergeten &#8211; door geluk te zoeken bij een nieuwe liefde, of de programmering van het oorlogsfilmkanaal. Als het ze al lukt om [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Dries Muus","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94141"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=94141"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94141\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Dries Muus","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=94141"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=94141"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=94141"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}