Nederlandse roman<\/p>\n
De vader die Kees Ruys oproept in Hotel des Indes heeft zich gepantserd met zachtmoedigheid. Zijn pijn zit verstopt in de onbaatzuchtige liefde waarmee hij zijn twee kinderen koestert. ‘Vader was de enige die elk futiel detail van ons bestaan belangrijk vond, nog veel belangrijker dan wij het vonden of dan hij zichzelf vond.’<\/p>\n
Eindeloos geduld en onuitputtelijke aandacht lijken de ideale eigenschappen voor een ouder, maar Ruys maakt duidelijk dat het ook verontrustend kan zijn als iemand zich compleet wegcijfert. Deze man buigt zo geraffineerd met zijn kinderen mee, dat zij vergeten dat hij een individu is met een eigen geschiedenis.<\/p>\n
De karakterschets van de meebuigende vader is de opmaat van een liefdesgeschiedenis waarin de volwassen zoon – de verteller in Hotel des Indes – hetzelfde doet. Zodra zijn geliefde afstand van hem neemt, komt hij met het perfecte geschenk op de proppen. Tobt zij met haar werk als fotografe, dan ruimt hij als verrassing in zijn huis een werkkamer voor haar uit – met als gevolg dat hij zich thuis totaal niet meer op zijn eigen werk kan concentreren. Ook deze onbaatzuchtigheid heeft iets destructiefs. ‘Om respect te kunnen oogsten, moet een mens tenminste zichtbaar zijn,’ verzucht de verteller over zijn aandeel in de hortende liefdesverhouding, ‘en met mijn aanhoudende Javaanse meebuigact ben ik hard bezig te verdwijnen.’<\/p>\n
Hotel des Indes gaat over een naamloze man die samen lijkt te vallen met de auteur; net als Ruys schrijft hij romans en Indonesische reisboeken. Op zoek naar inspiratie voor een nieuw boek volgt hij een onbekende vrouw naar een van zijn lievelingsplekken, een bekend hotel in Den Haag dat nog altijd de sfeer van een koloniale verleden ademt. De bundel verzamelde gedichten van J.C. Bloem op haar tafeltje is aanleiding voor een gesprekje met deze Esther, die fotografe is. De drank doet de rest. Als lezer snap je waarom deze twee mensen elkaar vinden. Het zijn allebei kunstenaars die moeite hebben met het ‘normale’ leven, wat bij hem leidt tot een kluizenaarsbestaan en bij haar tot overmatig alcoholgebruik.<\/p>\n
Zo moeizaam als hun verhouding is, zo moeizaam leest ook het boek. De genadeloosheid waarmee de verteller zijn gedrag en zijn gevoelsleven onder de microscoop legt, doet in de beste passages denken aan Voskuil, en in hun botsende, machteloze narrigheid zijn de twee geliefden soms net Maarten en Nicolien. Maar Ruys mist het fanatisme waarmee Voskuil zich vastbijt in het minuscuul vastleggen van de dagelijkse beslommeringen. Zijn verregaande duidingsdrang leidt tot stroperige gedachten die de lezer doen verstrikken in het gemoed van de schrijver en de blik op de werkelijkheid van de liefdesgeschiedenis vertroebelen. ‘Net als ik bedenk dat de dingen waar ik in mijn leven het meest tegen opgezien heb doorgaans vrij eenvoudig bleken, krimpt mijn maag ineen. Gelukkig zet het niet echt door. Wel lijkt het of opeens de nevel in mijn hoofd optrekt. Prompt krijg ik ook de beelden terug die me de afgelopen dagen zo gehinderd hebben…’ Intussen krijg je amper een beeld van Esther, en van wat haar nou zo bijzonder maakt. Had de schrijver aanvankelijk het plan om haar te schaduwen – hij is bezig aan een roman over een mismaakte man die vrouwen stalkt – al na de eerste kennismaking wordt hij zo in beslag genomen door hun gecompliceerde verhouding dat hij alle focus verliest. Het fragment van die duistere stalkroman is een van de interessantste stukken uit het boek. Misschien moet de schrijver als hij helemaal klaar is met de fotografe, die hem toch maar van zijn werk hield, zich eens op dat verhaal storten.<\/p>\n
Kees Ruys, \u2018Hotel des Indes\u2019, Atlas, 286 p., \u20ac 19,90<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nederlandse roman De vader die Kees Ruys oproept in Hotel des Indes heeft zich gepantserd met zachtmoedigheid. Zijn pijn zit verstopt in de onbaatzuchtige liefde waarmee hij zijn twee kinderen koestert. ‘Vader was de enige die elk futiel detail van ons bestaan belangrijk vond, nog veel belangrijker dan wij het vonden of dan hij zichzelf […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Marijn van der Jagt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94069"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=94069"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/94069\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Marijn van der Jagt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=94069"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=94069"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=94069"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}