Guus \u2018geluk\u2019 Kuijer<\/p>\n
Een oude man, zijN gezicht omkranst met sneeuwwit haar, de voeten verborgen onder een lang gewaad, beweegt zich moeizaam voort met twee stokken in een rotsachtig landschap. Een tekening van Goya, gereproduceerd in het nieuwste boek van Guus Kuijer Hoe word ik gelukkig? ‘Ik leer nog steeds,’ zette de schilder er als motto bij. ‘Niet omdat hij jong wilde zijn,’ geeft Kuijer als commentaar, ‘ouderdom had in zijn tijd status, maar omdat hij graag leefde.’ Het opschrift vindt hij uitdagend, zelfbewust, onverwoestbaar levenslustig. ‘Ik kan daar niets anders in zien dan de uitspraak van een gelukkig mens.’<\/p>\n
Wanneer en waarom is iemand gelukkig? Op die vragen probeert Guus Kuijer een antwoord te geven. Kuijer (1942) is een vele malen gelauwerd kinderboekenschrijver, en ook zijn essays en boeken voor volwassenen werden bekroond. Het geminachte kind, een bundel essays waarin hij het opnam voor het onbevangen en leergierige kind en de vloer aanveegde met de gangbare opvoeding en de verpestende invloed van het onderwijs, veroorzaakte flink gekrakeel. Pedagogen reageerden woedend op zijn rebelse opvattingen, sympathisanten noemden hem liefkozend een dolende ridder van het individualisme.<\/p>\n
In Hoe word ik gelukkig? toont Kuijer zich milder dan in zijn jonge jaren, maar hij is bij zijn standpunten gebleven. ‘Het lessenpakket moet niet tot doel hebben een beetje van veel aan te leren, maar integendeel veel aan te bieden op het gebied dat de belangstelling heeft, of waarvoor belangstelling is gewekt.’ Voor die gebieden kan een kind talent ontwikkelen, een passie. Om dat soort leren, om ergens goed in te worden, gaat het. Leren van, over of met een ander is de basis voor een rijk leven. Wie zich met hart en ziel ergens in verdiept, heeft een goede kans op geluk. De school zou zich moeten gedragen als een scout.<\/p>\n
Het boek staat vol van dit soort tegeltjeswijsheden. ‘Alles is elitair wanneer je weigert leerling te zijn.’ ‘Elk kennisgebied trekt andere kennisgebieden aan.’ Maar na het poneren van zo’n aforisme gaat Kuijer aan het werk. Hij stelt vragen, veel vragen – hoezo? waarom niet? hoe werkt dat? hoe weten we dat? – en knoopt daar verrassende en provocerende betoogjes aan vast. Pleidooien voor aandacht voor het individu, voor schoonheid en tijdloze ervaringen, voor inspanning en hartstocht: ‘een onge\u00efnteresseerd leven is geen leven’. Afkeer van ethische bagger, het harnas van de lesstof op scholen, de massacultuur, verveling.<\/p>\n
Om het geluk op te sporen, heeft hij kunstschilders als voorbeeld genomen. Goya en Vincent van Gogh onderwerpt hij aan een eigenzinnige analyse. Sommige kunsthistorici hebben deze schilders, gezien hun levensloop, tot martelaren gemaakt. Kuijer ziet dat anders. Neem Van Gogh. Droevige ervaringen verminderden zijn werklust niet. Vincent volgde een onweerstaanbare passie en hij had daarin gelijk. ‘De zekerheid van dat gelijk heeft hem zijn hele leven begeleid. Wat een geluk!’ Goya heeft hard moeten vechten om Goya te worden. Juist door zijn gebrek aan opleiding werd hij een en al oog. ‘Vel\u00e1zquez was wellicht een groter schilder, maar Goya was een groter ziener. Hij zag wat niemand anders onder ogen durfde te zien.’ Ondanks verdriet en nachtmerries. Maar, weer zo’n tegeltjeswijsheid: geluk en verdriet zijn niet elkaars tegengestelden. ‘Je kunt een gelukkig mens zijn met verdriet en al.’<\/p>\n
Zoek en volg een passie, is de boodschap van Kuijer in, zoals hij het zelf noemt, ‘een luchtig zelfhulpboek’.<\/p>\n
Guus Kuijer, \u2018Hoe word ik gelukkig?\u2019, Athenaeum-Polak & Van Gennep, 176 pagina\u2019s, \u20ac 17,95<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Guus \u2018geluk\u2019 Kuijer Een oude man, zijN gezicht omkranst met sneeuwwit haar, de voeten verborgen onder een lang gewaad, beweegt zich moeizaam voort met twee stokken in een rotsachtig landschap. Een tekening van Goya, gereproduceerd in het nieuwste boek van Guus Kuijer Hoe word ik gelukkig? ‘Ik leer nog steeds,’ zette de schilder er als […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martje Breedt Bruyn","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/93305"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=93305"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/93305\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martje Breedt Bruyn","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=93305"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=93305"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=93305"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}