{"id":93073,"date":"2009-07-04T15:11:00","date_gmt":"2009-07-04T13:11:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/weekboek-van-een-aanstaande-vader-puffen-in-mn-eentje\/"},"modified":"2009-07-04T15:11:00","modified_gmt":"2009-07-04T13:11:00","slug":"weekboek-van-een-aanstaande-vader-puffen-in-mn-eentje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/weekboek-van-een-aanstaande-vader-puffen-in-mn-eentje\/","title":{"rendered":"Weekboek van een aanstaande vader: Puffen in m\u2019n eentje"},"content":{"rendered":"
\n

Ook voor mannen is een zwangerschap pittig, al is het maar omdat vrouwen dat niet willen weten. Redacteur Robert van de Griend leeft inmiddels 28 weken tussen bravoure en angst, tussen euforie en ontsteltenis: \u2018wieg maar, laat je maar gaan.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Week 4<\/b><\/p>\n

Word op een nacht gewekt door vriendin K. Ze houdt een Predictor-stick voor mijn neus met twee blauwe streepjes. ‘Ik geloof dat ik je iets moet vertellen,’ zegt ze. Ik denk: y\u00e9s! Eindelijk! Het moment waarop ik zo lang heb gewacht! Het liefst was ik naar de nachtwinkel gerend om een fles champagne te halen, zoals ze in Amerikaanse films altijd doen. Maar al wat ik kan uitbrengen is: ‘O.’ Om vervolgens weer in slaap te vallen.<\/p>\n

Week 5<\/b><\/p>\n

K. voelt zich al heel erg zwanger. Ze is moe en misselijk. We krijgen een meisje, zegt ze. Dat voelt ze aan alles. Ik voel zelf, eerlijk gezegd, nog helemaal niks. Er zou net zo goed een konijn in haar buik kunnen zitten.<\/p>\n

Week 6<\/b><\/p>\n

Vind er tot nu toe nog maar weinig aan. K. heeft helemaal nergens zin meer in. Als ik naast haar kom zitten met een zak paprikachips, begint ze al moeilijk te kijken.<\/p>\n

Week 7<\/b><\/p>\n

K. klaagt dat ze een buikje krijgt. Ik zeg dat het wel meevalt. Dat blijkt het verkeerde antwoord. Ze had juist gewild dat haar buik al veel dikker was. Nu denkt vast iedereen dat ze gewoon een dikke pad is, in plaats van zwanger. Daar weet ik even niets op terug te zeggen.<\/p>\n

Week 8<\/b><\/p>\n

Neem voor het eerst een paar babyboeken door. Noteer de volgende woorden: ‘dooierzak’, ‘moederkoek’, ‘vruchtwater’, ‘vroedvrouw’, ‘afkolven’, ‘zog’, en ‘spruw’. Word ongewild een beetje vies van mijn eigen vriendin. Waarom is het vocabulaire voor het krijgen van een kind dat van een veertiende-eeuwse klucht?<\/p>\n

Week 9<\/b><\/p>\n

Op een zaterdagochtend is de melk op. K. loopt paars aan. Waarom heb ik gisteren geen melk meegebracht van de supermarkt? Ik w\u00e9\u00e9t toch dat ze graag warme melk in haar koffie drinkt? Ze had er n\u00e9t zo’n trek in, en nu is-ie op. Ja, wat zit ik nou stom te lachen? Denk ik soms dat ik leuk ben? Nou, dan sodemieter ik toch gewoon op naar die griet van een paar huizen verderop met wie ik eergisteren \u00f3verduidelijk stond te flirten. Ja, ze mankeerde toch zeker niks aan haar ogen? Ach, het kan haar eigenlijk ook niet schelen wat ik doe. Ik moet het maar uitzoeken. H\u00e1\u00e1r weekend is in elk geval verpest.<\/p>\n

En ik denk: h\u00e8?<\/p>\n

Week 10<\/b><\/p>\n

Scroll veelvuldig door de contactenlijst in mijn mobiele telefoon. Waarom is het eigenlijk nooit iets geworden met die altijd vrolijke Monique, of die lekker ongecompliceerde Tessa?<\/p>\n

Week 11<\/b><\/p>\n

Doe een interessante ontdekking. Dit stadium van de zwangerschap heeft ook voordelen. Waan me eindelijk eens een Echte Vent. Was tot voor kort weinig reden toe. Behoor tot het zeldzame slag mannen dat nog geen schroef in de muur kan draaien, geen Peugeot van een Renault kan onderscheiden en er een uur over doet de barbecue aan te maken. De enige echte vent bij ons thuis was vooralsnog vriendin K. Zij vulde belastingformulieren in, verwisselde autobanden en stuukte badkamerwandjes alsof het haar tweede natuur was. Maar door haar kwetsbare toestand is opeens alles anders. K. heeft mij nu zowaar om de haverklap n\u00f3dig. Ik ben de Zware-boodschappendrager. Ik ben de Onverschrokken Kattenbakverschoner, die korte metten maakt met de toxoplasmose-monsters. ‘Ga jij maar rustig zitten, liefje, \u00edk regel het wel.’ Lang leve mijn ongeboren kind.<\/p>\n

Week 12<\/b><\/p>\n

Heb een knoop in mijn maag. Volgende week krijgt K. een echo, en de uitslag van haar combinatietest. Ben opeens doodsbang dat de baby niet meer leeft. En wat nu als K. (39) een verhoogde kans blijkt te hebben op een kindje met het syndroom van Down? Zelf zegt ze het niet erg te vinden als we een mongooltje zouden krijgen. Maar ik merk dat ik dat absoluut niet wil. Is dat een mannending? Het vreselijke a-woord spookt zelfs door mijn hoofd. Ik voel me een egocentrische eikel. Maar ook weer niet.<\/p>\n

Week 13<\/b><\/p>\n

Kom met een dikke keel het echo-centrum uit. Baby maakt het goed, en K. blijkt nog zo fit als een vrouw van achtentwintig. Vanaf nu het allermooiste geluid ter wereld: de razende hartklop van mijn ongeboren kind. Overweeg serieus er mijn ringtone van te maken. Bel mijn familie en vrienden, en plaats iedereen die niet enthousiast genoeg reageert onmiddellijk op een zwarte lijst in mijn hoofd.<\/p>\n

Week 14<\/b><\/p>\n

Weet niet waarom, maar iets zegt me opeens dat ik de kelder moet opruimen. En de gang moet schilderen. En de tuin moet herinrichten. Loonsverhoging vragen, moet ik ook. Verder: meer sporten, gezonder eten, eindelijk mijn rijbewijs eens halen en naar de kapper. En spullen kopen, heel veel spullen!<\/p>\n

Week 15<\/b><\/p>\n

Paniekmoment: wat doen baby’s eigenlijk de hele dag? En wordt dat nooit saai?<\/p>\n

Week 16<\/b><\/p>\n

Vroeger zaten wildvreemden n\u00f3\u00f3it aan de buik van mijn vriendin.<\/p>\n

Week 17<\/b><\/p>\n

Het is officieel: ik doe er niet meer toe. Voor de vorm vragen mensen nog wel hoe het met me gaat, maar als ik daadwerkelijk iets over mezelf vertel, beginnen ze ongeduldig te kijken. Mijn bloedeigen moeder houdt zelfs de schijn niet meer op. Als zij belt, vraagt ze meteen naar K.<\/p>\n

Week 18<\/b><\/p>\n

Had hem al zien aankomen, maar hij kwam toch nog onverwacht. Op welke dag was ik eigenlijk van plan thuis te blijven om voor ons kind te zorgen? Vond mezelf altijd bijzonder ge\u00ebmancipeerd, maar dit is toch even slikken. Probeer tijd te winnen en zeg dat ik het daar nog even over moet hebben op mijn werk. K. speelt haar troefkaart: Wouter Bos heeft ook een papa-dag. Vervloekte Wouter Bos. Eerst de Nederlandse economie in de soep laten lopen en dan hoogstpersoonlijk mijn carri\u00e8re dwarsbomen.<\/p>\n

Week 19<\/b><\/p>\n

K. moet me iets vertellen. Ze ziet het h\u00e9lemaal niet meer zitten. De zwangerschap niet. Onze relatie niet. Niks niet. Probeer het me niet te persoonlijk aan te trekken. Ben inmiddels een beetje gewend aan haar hormonale aanvallen. Gewoon rustig blijven. Meeveren. ‘Liefje, weet je nog, die keer dat je helemaal straalde toen je aan de baby dacht? Een halfuur geleden?.’ K. kan er ook niks aan doen. Het is allemaal precies zoals het in de boekjes staat. Leermoment: niet tegen K. zeggen dat het allemaal precies is zoals het in de boekjes staat. Anders krijg ik die boekjes naar mijn kop.<\/p>\n

Week 20<\/b><\/p>\n

Hoef niet meer te liegen. Hoef niet meer te zeggen: het maakt mij niet uit wat het wordt, als het maar gezond is. Hoef niet te doen alsof ballet net zo leuk is als voetbal. Hoef geen honkbalknuppel meer aan te schaffen, voor als zo’n kleine meid groot is, en vriendjes mee naar huis neemt.<\/p>\n

Kan ik die twintig weken-echo ook op grootformaat krijgen?<\/p>\n

Week 21<\/b><\/p>\n

Breek mijn hoofd over een naam voor mijn zoon. Complexe materie. Hippe vriendinnen van K. hebben hun kinderen naar stripfiguren, wilde dieren, verre landen en bouwmaterialen vernoemd. Zie ik zelf niet zo zitten, zo’n kind moet later ook nog een beetje behoorlijke baan kunnen krijgen. K. oppert namen die me \u00f3f doen denken aan dat jongetje dat vroeger bij mij in de klas zat en altijd zo stonk, of aan die vervelende vent waar we ooit naast stonden op de camping in Zuid-Frankrijk, of aan die bekende acteur die K. ooit probeerde te versieren in caf\u00e9 de Smoeshaan. Kleine W. (het zesjarige zoontje van K.) komt met Venom, een slechterik uit een Spiderman-film, en Gordon. Denk serieus dat ik mijn kind nog liever Venom dan Gordon noem. K. heeft ook nog een leuk ideetje: waarom geven we mijn zoon niet haar ietwat Franse achternaam? Die klinkt toch immers veel beter dan dat boertige Van de Griend? Een ferm ‘Ik dacht het niet!’ blijkt gelukkig voldoende om dat onzalige idee uit haar hoofd te praten.<\/p>\n

Week 22<\/b><\/p>\n

Vind dat ik K. moet laten zien hoe toegewijd ik ben, en ga met haar mee naar ‘haptonomische zwangerschapsbegeleiding’. Daar leren we, als het goed is, hoe we ‘kennis kunnen maken met de baby, en de baby met ons’. En hoe we ‘ons kind kunnen laten voelen dat het welkom is’. Loopt uit op een kleine ramp. Zo lijkt het de haptonome een goed idee als ik \u00e9\u00e9rst halfnaakt op haar behandeltafel ga liggen. ‘Voel je wat aanraking met een mens kan doen?’ vraagt ze, terwijl ze hard in mijn rug knijpt. Dan is het de beurt aan K. De haptonome pakt mijn handen en geleidt ze naar haar dikke buik. ‘Wieg maar,’ zegt ze. ‘Laat je maar gaan.’ Moet vervolgens op de tafel klimmen, voor K. gaan zitten, en mijn hand onder haar billen schuiven. K. kijkt me aan en ziet aan mijn gezicht: dit is eenmalig.<\/p>\n

Week 23<\/b><\/p>\n

K. wordt nu met de dag zichtbaar dikker. Stel haar gerust door te zeggen dat ze nog altijd de mooiste zwangere vrouw is die ik ken. Moet wel een beetje wennen aan die reusachtige comfortabele onderbroeken die ze ineens draagt.<\/p>\n

En vraag me stiekem af of dat lichaam ooit weer zijn oude proporties zal aannemen. Kleine W. vraagt op een onbewaakt ogenblik: ‘Mama, is mijn hoofd nu gekrompen, of zijn je borsten weer gegroeid?’ Leermoment: als W. zo’n grapje maakt, is het schattig. Als ik het doe, niet.<\/p>\n

Week 24<\/b><\/p>\n

Ga met K. voor de eerste keer naar Samen Bevallen, een pufcursus voor aanstaande moeders \u00e9n vaders. In een Amsterdamse bovenwoning met kliklaminaat en een Klippan-bank rol ik mijn rubber matje uit. Om me heen doen tien mannen en vrouwen hetzelfde. Ze dragen net als ik een joggingbroek en badstof sokken. Binnen tien minuten weet ik meer van hen dan van sommige van mijn beste vrienden. Elisabeth houdt liters vocht vast. Anne-Roos, die met haar vriend heeft afgesproken consequent ‘w\u00e9 zijn zwanger’ te zeggen, heeft perineum-olie uitgeprobeerd. En Carolien heeft ergens gelezen dat ze haar bevalling kan opwekken door pannenkoeken te eten. Nee, taboes zijn er weinig bij Samen Bevallen. Daar zorgt cursusleidster Mariska wel voor. Die heeft zich voorgenomen het beestje zo veel mogelijk bij de naam te noemen. Wisten wij bijvoorbeeld dat vruchtwater witte stukjes kan bevatten en naar sperma ruikt? Mariska mag bevallen ook graag vergelijken met poepen. Daar maakt ze dan een geluid bij met haar tong.<\/p>\n

Nog acht lessen te gaan.<\/p>\n

Week 25<\/b><\/p>\n

K. moet overwerken en kan niet mee naar Samen Bevallen. Gevolg: ik zit die avond in mijn eentje op mijn matje te puffen, en moet ook het onderdeel ‘inknippen en uitscheuren’, m\u00e9t voorbeeldillustraties, zonder de steun van K. doorstaan. De les wordt besloten met het oefenen van de persfase. Terwijl cursusleidster Mariska in baarhouding plaatsneemt tussen mijn benen, besluit ik dat het hoog tijd wordt dat K. het iets rustiger aan gaat doen.<\/p>\n

Week 26<\/b><\/p>\n

K. is opeens ontzettend vrolijk en aanhankelijk. Zegt dat haar sombere buien helemaal achter haar liggen. Waakzaamheid is geboden. Wie zegt dat dit ook niet de hormonen zijn? Weet ik eigenlijk nog wel wanneer ik de ware K. voor me heb?<\/p>\n

Week 27<\/b><\/p>\n

De liefde bedrijven met een zes maanden zwangere vrouw. En dan ook nog in een waterbed. Het k\u00e1n. Maar een beetje Moby Dick is het wel.<\/p>\n

Week 28<\/b><\/p>\n

Nog twaalf weken te gaan, maar zie nu al op tegen de bevalling. Wat als-ie te vroeg komt? Of te laat? Straks krijgt-ie zo’n nare zuignap op zijn kop, of van die lepels om zijn nek. En wat nou als K. ligt te krijsen van de pijn, en ik alleen maar machteloos kan toekijken? Nee, mannen hebben het bij zo’n bevalling ook niet makkelijk. Leermoment: zegt dat n\u00f3\u00f3it tegen K.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\u00a0<\/p>\n

\n

Lees ook<\/h3>\n

Volgens mij hebben we nu alles<\/a><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ook voor mannen is een zwangerschap pittig, al is het maar omdat vrouwen dat niet willen weten. Redacteur Robert van de Griend leeft inmiddels 28 weken tussen bravoure en angst, tussen euforie en ontsteltenis: \u2018wieg maar, laat je maar gaan.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[47,57,55,151],"tags":[2059],"acf":[],"author_name":"Robert van de Griend","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/93073"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=93073"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/93073\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Robert van de Griend","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=93073"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=93073"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=93073"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}