Tweede roman Minke Douwesz<\/p>\n
Zes jaar na haar niet onopgemerkt gebleven debuut Strikt verscheen onlangs Minke Douwesz’ tweede roman, Weg. Veel elementen uit Strikt hebben ook in dit lijvige boek een plaats gekregen. De hoofdrollen worden weer vervuld door twee vrouwen die worstelen met hun liefdesleven: Edith en Norma zien hun relatie na zeven jaar ontsporen. Niet verwonderlijk, als je bedenkt hoezeer de twee qua karakter verschillen. Norma, na een burn-out nooit meer aan het werk gegaan, is een eigenheimer die alles op haar manier doet of gedaan wil hebben. Ze ontpopt zich als een verzuurde salonactiviste, die vanaf haar versleten bank om het hardst scheldt op de falende politiek en het grootkapitaal. Af en toe neemt ze deel aan een demonstratie, een enkele keer zelfs waagt ze zich aan minder onschuldige actiemethoden, maar vooropgaan in de strijd past niet bij de grillige Norma. Edith daarentegen is een succesvolle doener. Ze heeft een drukke baan als gynaecologe en werkt daarnaast aan een proefschrift over de relatie tussen eetstoornissen en het (al dan niet) opbloeien van seksuele gevoelens bij pubers. Ze vlucht in haar werk en gaat onvermoeibaar door, zelfs nadat het laatste hoofdstuk van haar proefschrift door haar promotoren onverwacht is gekraakt.<\/p>\n
Al na enkele pagina’s heeft Douwesz de verhoudingen krachtig neergezet. Het is duidelijk dat de twee het samen niet gaan redden. Het moeizaam vorderende proefschrift leidt de definitieve breuk in: Edith is er veel tijd aan kwijt, tijd die Norma voor zich begint op te eisen. Maar ook de jaloezie, die Norma niet onder controle kan houden, drijft de twee in hoog tempo uiteen. Norma moet het veld ruimen, maar besluit om weinig haast te maken met verhuizen. Vanaf dat moment terroriseert Norma het leven van Edith. Anders kan het niet genoemd worden: ook als de twee niet fysiek in dezelfde ruimte of zelfs maar bij elkaar in de buurt zijn, ontregelt Norma het bestaan van Edith volledig. Toch duikt Norma in het verhaal weliswaar vaak maar nooit langdurig op, in die zin speelt ze een rol op de achtergrond.<\/p>\n
In het hele boek volgen we Edith, die daadwerkelijk een ander mens wordt nadat de breuk met Norma is doorgezet. Tussen de soms wat lange beschrijvingen van alledaagse, weinig relevante handelingen – bij haar debuut werd Douwesz vergeleken met ‘hyperrealisten’ Voskuil en Vogels – zien we Edith strijdbaarder en vastberadener worden. Ze haalt haar sociale contacten aan, durft eens geld uit te geven en aan zichzelf te denken. Het is knap hoe Douwesz deze kanteling weet weer te geven zonder er nadruk op te leggen. De transformatie voltrekt zich dermate geleidelijk dat de veranderingen pas na een tijd waarneembaar zijn. Die suggestieve kracht zien we ook terug als Edith en Norma elkaar verbaal in de haren vliegen. De dialogen zijn steevast kort, maar door een plotselinge stekelige opmerking of een terloopse plaagstoot, meestal van Norma, krijgt de wrevel maximaal gestalte. Douwesz hoeft hierdoor in het boek weinig momenten van directe confrontatie in te lassen om de vijandige sfeer tussen de twee op te roepen of vast te houden. De frictie levert al knetters en vonken op, juist door alles wat er niet gezegd wordt.<\/p>\n
De vergelijking met Voskuil c.s. was destijds en is nu nog niet geheel onbegrijpelijk, maar wellicht wat te makkelijk. Weg kent een psychologische laag die in bijvoorbeeld Het bureau veel uitgesprokener is en dus minder aan de verbeelding overlaat. Wat dat betreft heeft Douwesz met dit boek het hyperrealisme met succes achter zich gelaten.<\/p>\n
Minke Douwesz \u2018Weg\u2019, Van Oorschot, 576 pagina\u2019s, \u20ac 25,\u2013<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tweede roman Minke Douwesz Zes jaar na haar niet onopgemerkt gebleven debuut Strikt verscheen onlangs Minke Douwesz’ tweede roman, Weg. Veel elementen uit Strikt hebben ook in dit lijvige boek een plaats gekregen. De hoofdrollen worden weer vervuld door twee vrouwen die worstelen met hun liefdesleven: Edith en Norma zien hun relatie na zeven jaar […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Erik de Vries","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92945"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=92945"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92945\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Erik de Vries","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=92945"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=92945"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=92945"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}