Rondgang \/ Een Europese Obama \/ De kansen, de valkuilen<\/p>\n
In landen als Zweden, Frankrijk, Belgi\u00eb, Nederland en Engeland rukken xenofobe partijen op naar parlement en kabinet. Maar juist in deze landen klommen ook al aardig wat politici met Cara\u00efbisch, Noord-Afrikaans of Burundees bloed op tot minister. Bevindt zich onder hen een Europese Obama? Een multiculturele president of premier in wording die, laten we zeggen in 2015, ook hier zwart \u00e9n wit achter zich krijgt?<\/p>\n
In de VS konden outsiders als Obama en pindaboer Jimmy Carter president worden omdat het systeem hen in staat stelde een persoonlijk, politiek programma samen te stellen. Dat kan niet in de parlementaire democratie\u00ebn van Europa. Maar er is \u00f3\u00f3k een grote overeenkomst, die de overwinning van een ogenschijnlijke buitenstaander hier juist goed mogelijk maakt. Net als de VS is elk Europees land een smeltkroes. Tien tot vijftien procent van de West-Europese bevolking heeft zijn wortels in een ander land, volgens cijfers van Eurostat. ‘Net als in de VS wordt hier het verschil straks gemaakt door die etnische stem,’ zegt politicoloog Meindert Fennema. Dat deel van het electoraat is belangrijk als draagvlak voor politici van allochtone afkomst, zegt migratie-expert Han Entzinger. ‘Om te beginnen heeft hij de steun van de eigen groep nodig.’<\/p>\n
Daarom beschouwen we in onze zoektocht naar een Eurobama de Franse president Sarkozy, wiens rijke, adellijke vader uit Hongarije kwam, hors concours. Zijn afkomst bindt hem niet aan de ‘zwarte’ kiezer in de banlieues. Maar zijn land sluiten we niet uit. Spanje en Itali\u00eb wel, want in die landen is nog geen vijf procent van de bevolking migrant. De ‘zwarte’ stem in Frankrijk, Duitsland, Belgi\u00eb, Nederland, Zweden en Engeland is even groot als in Amerika. Als er een Eurobama opstaat, is het waarschijnlijk in een van deze zes landen.<\/p>\n
Perfect Frans<\/p>\n
In welke bevolkingsgroep houdt de verzoener van de toekomst zich schuil? Onder de arbeidsmigranten die moeten knokken voor hun bestaan? Onder de meer gevestigde groepen uit gedekoloniseerde gebieden? Of juist onder de plukjes politieke vluchtelingen? Onder de Turken in Duitsland, de Aziaten in Engeland, Noord-Afrikanen in Frankrijk – of juist onder de Afrikaanse vluchtelingen in Zweden?<\/p>\n
‘Ik zet mijn geld op een groep migranten waarmee ook de witte stemmer zich verwant voelt,’ zegt migratiehistoricus Leo Lucassen. ‘Die gepercipieerde nabijheid zit hem in simpele dingen. Huidskleur, naam, taalbeheersing, religie. De koloniale niet-moslimmigranten in Engeland scoren daar het allerbeste op. Al een halve eeuw geleden kwamen zij uit India en de Cara\u00efben en werkten ze zich op tot de middenklasse. Ze hebben veel op met hun nieuwe moederland. Dat is wederzijds. Meer dan de helft trouwt met een autochtoon. Ze bevolken het Lagerhuis al met vijftien man.’<\/p>\n
Vanuit het Engelse Sussex bevestigt politicoloog Shamit Saggar het succes van de Oost- en West-Indi\u00ebrs. Maar hun kansen om echt de politieke top te bereiken, hangen volgens hem ook af van de drie G’s: gender, generation en geography. ‘Pakistaanse vrouwen van de eerste generatie in Noord-Engeland zijn sociaal uitgesloten. Hun kans om ook maar \u00e9\u00e9n trede te klimmen is nihil. Die van Indiase mannen van de tweede generatie in Londen is heel groot.’<\/p>\n
De Algerijnen en Tunesi\u00ebrs in Frankrijk kwamen twintig jaar later naar hun nieuwe moederland dan de Britse Indi\u00ebrs. Maar v\u00f3\u00f3r hun komst spraken zij al perfect Frans. Het lijkt Lucassen een kwestie van tijd voordat daaruit Obama’s in wording opstaan. Van de Surinamers en Antillianen in Nederland verwacht hij minder. ‘De later gearriveerde Marokkanen en Turken overvleugelen hen nu al in aantal in de Tweede Kamer. Daar zie ik meer ambitie.’<\/p>\n
Selectiemechanismen<\/p>\n
Welke kansen krijgen migrantenkinderen in Europa op school en universiteit? Tenslotte worden ze alleen met de juiste papieren op zak ooit minister-president. Op dit onderdeel lijkt Duitsland Engeland naar de kroon te steken. Britse, welvarende Indi\u00ebrs doen het op school weliswaar beter dan autochtone Britten, maar nergens in Europa maken procentueel zoveel Turken hun opleiding af als in Duitsland. Volgens TIES, een internationaal onderzoeksproject, lopen Duitse Turken vroeg stage en vinden zo makkelijk een baan. Maar naar de universiteit gaan ze meestal niet. Duitse kinderen worden al op hun tiende geselecteerd voor een vervolgopleiding, en migrantenkinderen eindigen bijna allemaal op de Berufsschule. In Frankrijk is de werkloosheid onder Turken weliswaar vijf keer zo hoog als in Duitsland, er studeren in absolute getallen ook vijf keer zoveel af aan de universiteit. Franse en Belgische kinderen gaan al op hun tweede naar school en worden pas op hun vijftiende geselecteerd. Ze hebben twaalf jaar om zich voor te sorteren. Migrantenkinderen stromen in groten getale de lyc\u00e9es in. Hoofddoekjes en religieuze symbolen zijn daar verboden. Strenge assimilatie heerst, sinds in 1792 de Republiek werd uitgeroepen. Afkomst wordt in Frankrijk niet geregistreerd. Formeel zijn er geen standen. ‘Leuk die gelijke kansen voor iedereen,’ zegt migratie-expert Han Entzinger, ‘maar het helpt een talentvol Frans migrantenkind weinig.’ Want universiteiten tellen in Frankrijk niet echt mee op een cv. De absolute top bereik je alleen via de Grandes \u00e9coles. Deze elite-universiteiten staan in het prestigieuze zevende arrondissement van Parijs, waar ook het parlement zetelt en waar het Elys\u00e9e staat, de residentie van de president. Sarkozy komt niet voort uit deze elite. Onder zijn regime werden dan ook de eerste kinderen uit de arme banlieues toegelaten tot de Grandes \u00e9coles. Maar de selectiemechanismen zijn er zo subtiel dat de elite nog steeds zichzelf reproduceert. ‘Neem het toelatingsexamen van de Sciences Po, h\u00e9t Parijse opleidingsinstituut voor politieke talenten waar Sarkozy zelf faalde,’ zegt Entzinger. ‘Bollebozen uit het hele land mogen meedoen. Maar alle examens vinden plaats in Parijs. Binnen vierentwintig uur moeten ze een opstel schrijven over een bepaald thema. Daarvoor moeten ze ook naar de bibliotheek. Een kind uit Marseille moet dan eerst nog zijn weg vinden naar en in die bieb.’<\/p>\n
Stapelen<\/p>\n
In Nederland is de werkloosheid onder Turken vier keer zo hoog als in Duitsland en er stromen minder Turken het wetenschappelijk onderwijs in dan in Frankrijk en Belgi\u00eb. Maar zij die w\u00e9l de Nederlandse universiteiten instromen, ronden hun studie volgens TIES veel vaker succesvol af. Dat zijn er elk jaar meer: \u00e9\u00e9nderde van alle Marokkaanse en Turkse meisjes bereikt de universiteit – een verdubbeling in vijftien jaar. Maurice Crul van het Institute for Migration and Ethnic Studies (IMES) wijst erop dat zo’n meisje op een gesegregeerde basisschool haar achterstand moet zien in te lopen in een leersysteem van grote zelfredzaamheid. Na groep acht wordt ze verwezen naar het lager beroepsonderwijs. Door hard te studeren en diploma’s te ‘stapelen’, bereikt ze alsnog de top. Van het vmbo hopt ze naar mavo, havo, hbo en universiteit. ‘Deze lange weg is uniek in Europa. Het vergt een zeer lange adem. Dat zegt iets over haar uitzonderlijke ambitie en motivatie.’<\/p>\n
Levert deze eindeloze weg meer geharde high potentials in de politiek op dan de veilige leeromgeving van Frankrijk en ook Zweden? Sadik Harchaoui van multicultureel expertisecentrum Forum, die Ahmed Aboutaleb daar opvolgde toen die wethouder werd, kreeg op zijn twaalfde ook het advies ‘lbo’, maar werd uiteindelijk meester in de rechten. De survival in Nederland kost volgens hem per saldo meer talent dan dat het oplevert. ‘Op universiteiten hier zijn ze n\u00f3g aan het overleven. Allemaal studeren ze bedrijfseconomie of rechten. In Frankrijk zijn hun lotgenoten veel verder. Zij studeren sociologie en filosofie. Luxere studies, van een hoger intellectueel niveau.’<\/p>\n
In Nederlandse en Belgische steden zetten Turkse en Marokkaanse jonge professionals zich massaal in voor vrijwilligersorganisaties of in de lokale politiek, zegt Maurice Crul. Ze denken progressief over vrouwenemancipatie en abortus en zijn voor scheiding tussen kerk en staat. Van alle bevolkingsgroepen zijn zij het meest multicultureel. ‘Van hun beste vrienden is een kwart autochtoon en een kwart van een andere minderheid,’ zegt Crul. ‘Het initiatief tot het bouwen van bruggen ligt duidelijk bij hen. Blanke hoogopgeleiden hebben slechts een paar procent allochtone vrienden.’<\/p>\n
Zelforganisaties<\/p>\n
Dan de politiek. Hoe groot is de kans dat talentvolle migrantenkinderen ooit het parlement bereiken, de plaats waar de Eurobama van straks zijn ervaring opdoet?<\/p>\n
In de Bundestag heeft nog geen tiende procent een niet-Duitse achtergrond. In het Britse House of Commons heeft twee procent van de leden een multiculturele herkomst, in de Franse Assembl\u00e9e Nationale en het Belgische federale parlement drie procent, in de Zweedse Riksdagen vijf procent. Alleen de Tweede Kamer benadert de werkelijke demografie van de maatschappij: tien procent. Veruit de meeste allochtone politici zijn sociaal-democraat. Andere partijen trekken niet zo aan migranten als het als egalitair te boek staande Labour, de Parti Socialiste en de PvdA. Vooral de laatste rekruteert als vanouds graag uit maatschappelijke ‘zelforganisaties’ van migranten, zoals Forum. Deze zijn voor de PvdA kweekvijvers van talenten als Ahmed Aboutaleb. Maar hoe verder dit carri\u00e8repad reikt, hoe moeilijker het wordt. Het partijkader in de achterkamertjes gunde ‘Abou’ slechts het staatssecretariaat, niet het ministerschap. In Engeland is dat niet anders. Ook daar wegen de laatste loodjes het zwaarst. Grootste obstakel is de benoeming op een hoge ministerspost. Bij Labour zijn ze volgens politicoloog Shamit Saggar als de dood de xenofobe stemmer – vijftien procent van het electoraat – te verliezen aan de Conservatieven. ‘Schrijf Engeland maar af. Dankzij Irak en het declaratiedebacle regeert Labour de komende tien jaar niet. Hun migrantenkandidaten kunnen voor spek en bonen oefenen in het schaduwkabinet. En onder de kandidaten voor het Tory-kabinet van David Cameron zie ik niemand.’<\/p>\n
‘Kontje’<\/p>\n
Sarkozy benoemde bij zijn aantreden in 2007 de onervaren Rama Yade, Fadela Amara en Rachida Dati in zijn kabinet. Het ‘kontje’ dat hij deze dames van Afrikaanse afkomst gaf, werd afgedaan als symboolpolitiek. De linkse activiste Amara had hij vooral nodig in de door hem onbegrepen banlieues, Dati ontsloeg hij alweer. En alleen Yade doorliep de prestigieuze Sciences Po. Maar hun opkomst zegt \u00f3\u00f3k iets over de speciale kansen van migrantenkinderen in de Franse politiek. ‘Voor de st\u00e1rt van je politieke carri\u00e8re kun je beter in het multiculturele Nederland wonen, maar voor het bereiken van de echte top beter in Frankrijk,’ onderzocht politicoloog Jean Tillie. ‘In het assimilistische Frankrijk en Walloni\u00eb klim je langzaam maar zeker op in een partij. De socialisatie is er hard, maar juist daardoor leren migranten al hun capaciteiten en heel hun netwerk aan te boren. Dat bolwerk in het zevende arrondissement l\u00edjkt ondoordringbaar. Maar als je er eenmaal bent, dan b\u00e9n je er ook.’<\/p>\n
In het multiculturele Nederland en Vlaanderen lijkt het pad omhoog zo gebaand. Maar schijn bedriegt. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 koos tachtig procent van de allochtone stemmers voor allochtone kandidaten van de PvdA. Daarop maakte partijleider Bos zich zorgen over zoveel onervarenheid binnen de gelederen. ‘Wij krijgen vast ongelukken met nieuwe allochtone raadsleden,’ voorspelde hij in Het Parool. ‘In Nederland zit je er snel bij, maar je ligt er ook zo weer uit,’ zegt Tillie. Later dat jaar geraakte Aboutaleb volgens hem te dicht aan Bos’ positie, waardoor hij geen minister werd. ‘Zo troebel is het Nederlandse systeem. Je lijkt zo goed in de markt te liggen. Maar als de grote beslissingen in de kroeg worden genomen, wordt het lastig als jij alleen thee drinkt.’ De snelle Hollandse route is volgens Sadik Harchaoui zelfs ge\u00ebrodeerd. ‘Je gl\u00edjdt nu omhoog. Maar in deze tijd van “bewegingen” telt alleen nog je mediagenie. Maak je \u00e9\u00e9n fout, dan ben je voor je leven afgebrand. De media laten je snel stijgen, maar nog sneller vallen. Op de trage, Franse route moet je je nog inhoudelijk bewijzen. Je mag onderuit gaan. Een herkansing krijg je daar altijd.’<\/p>\n
Obama-factor<\/p>\n
Wie kan er op korte termijn een Eurobama worden? Alleen Belgi\u00eb en Nederland tellen momenteel onder hun inwoners tenminste \u00e9\u00e9n ervaren politicus die mogelijk de Obama-factor bezit – het vermogen verschillen te verzoenen. De Belgische kandidaat is Elio Di Rupo, voorzitter van de Franstalige socialisten en zoon van Italiaanse arbeidsmigranten. De Nederlandse kandidaat is Ahmed Aboutaleb, burgemeester van Rotterdam, zoon van Marokkaanse arbeidsmigranten. ‘Aboutaleb is een echte leider omdat hij luistert en dan pas praat,’ zegt Ahmed Marcouch, stadsdeelvoorzitter van Amsterdam Slotervaart. ‘En als hij praat, is dat gepassioneerd, indringend, in simpele taal. Hij zegt precies wat hij van de mensen verwacht. Veel mensen in zijn achterban waren boos omdat hij de Sociale Dienst op hen afstuurde. Ik zag het zo vaak. In buurtzaaltjes, bij de mensen thuis. Eerst zijn ze nog razend op hem, maar al snel kijken ze naar de grond, knikken in zichzelf.’<\/p>\n
Levert die strengheid hem het draagvlak om premier te worden? ‘Ze zeggen: hij is succesvol over onze rug,’ zegt Marcouch. ‘Of: baantjesjager. Hij moet problemen scherp blijven benoemen, maar \u00f3\u00f3k laten zien dat hij aan oplossingen werkt. Ik zie hem daarin groeien. Hij wil leren door in te voelen. Toen een jongen zich na een achtervolging doodreed, ontstond woede in deze buurt. Aboutaleb bezocht zijn ouders en vertelde hun wat de feiten zijn. Maar hij liet ook merken dat het hem niet in de kouwe kleren ging zitten. Zo is hij. Het raakt hem altijd diep. Hij neemt het mee naar huis.’<\/p>\n
Politiek talent van het jaar 2008 Tofik Dibi, Nederlands-Marokkaans Kamerlid van GroenLinks, ziet in Aboutaleb geen verzoener. ‘Hij inspireert niet als de echte Obama. Hij en Marcouch moeten oppassen dat ze niet door de autochtonen worden gekaapt. Ze haalden stemmen op bij de moskee, daarna maken ze diezelfde mensen af. Bij alles denken ze: wat vinden de autochtonen ervan? Zo onderdanig.’ Met het ‘cli\u00ebntelisme’ van Turkse en Surinaamse politici heeft Dibi even weinig op. ‘Zij schurken tegen de eigen groep aan, maar eenmaal in de Kamer negeren ze het integratiedebat. Het Turkse Kamerlid Coskun C\u00f6r\u00fcz van het CDA weigerde integratie in zijn portefeuille. Dat lijkt me ook niet de weg.’<\/p>\n
Zodra je hier een Obama aanwijst, kun je hem afschrijven, zegt Harchaoui. Of we h\u00e9m dat niet willen aandoen. ‘De Nederlandse Obama komt uit het niets. Ergens in Maastricht zit nu een briljante Keniaan in de collegebanken. Over vijf jaar valt-ie uit de hemel. Hij blijkt te kunnen schakelen tussen sferen, zonder werkelijkheden te ontkennen. Hij is iemand die een positieve psychologie ontwikkelt. Iets waar de VS klaar voor was, maar de verwende Nederlandse verzorgingsstaat nog niet. Ik zie hem eerder in Spanje of Itali\u00eb opstaan. Daar waar de vroegere arbeidsmigranten van hier de autochtonen z\u00e9lf zijn. Onder een gehard volk, ontvankelijk voor een authentiek verhaal over hoop.’<\/p>\n
Politieke crisis<\/p>\n
Juist dankzij de langdurige politieke crisis en het versnipperde partijenlandschap in Vlaanderen maakt Elio Di Rupo een goede kans om premier te worden. Politicoloog Maarten van Craen: ‘Nu de Parti Socialiste in Vlaanderen bij de regionale verkiezingen nog maar drie\u00ebntwintig procent van de stemmen haalt en in Walloni\u00eb vierendertig, kan Di Rupo bij een van de volgende federale verkiezingen het premierschap opeisen. Staatshervorming is de komende jaren het belangrijkste politieke strijdpunt in Belgi\u00eb. Alleen de zeer ervaren Di Rupo lijkt hierin een rol te kunnen spelen.’<\/p>\n
Di Rupo scoort op alle onderdelen van onze test als beste. Zowel witte Belgen als Belgische migranten percipi\u00ebren Di Rupo met zijn donkere uitstraling als nabij. Ze waarderen zijn klimtocht. Toen hij \u00e9\u00e9n jaar oud was, overleed zijn vader en moest zijn moeder alleen voor zeven kinderen zorgen. In de veilige omgeving van het Waalse onderwijs, dat sterk op het Franse lijkt, liep hij zijn achterstand in. Bij de socialisten klom hij langzaam maar gestaag op. Hij smeedde de linkse splinters in Walloni\u00eb en Brussel weer tot een hechte eenheid. ‘Grote leiders als hij brengen tegengestelde dingen bij elkaar,’ zegt Fons Trompenaars, auteur van Grenzeloos leiderschap. ‘Di Rupo leerde in zijn leven niet verschillen te benadrukken, maar gemeenschappelijke waarden te zoeken. Juist het lijdende, verscheurde Belgi\u00eb is daar klaar voor. Als dat land in 2015 nog bestaat.’<\/p>\n
Eurobama-landen<\/p>\n
1. Belgi\u00eb<\/p>\n
Onderwijs: + Beschermde leeromgeving voor migrantenkinderen. Laagste percentage voortijdige schoolverlaters van Europa. Hoogste instroom universiteiten.<\/p>\n
Politiek klimaat: + Door langzaam maar zeker te klimmen in een partij worden allochtonen wethouder, minister van een gemeenschap en zelfs in de federale regering (Marie Arena). In Walloni\u00eb heerst de Parti Socialiste, hofleverancier van allochtone politici.<\/p>\n
2. Nederland<\/p>\n
Onderwijs: +\/- Migrantenkinderen krijgen weinig tijd zich voor te selecteren, velen verlaten middelbare school. Toch bereiken – door diploma’s te stapelen – meer migrantenmeisjes dan waar ook in Europa de universiteit, en ze ronden hun studie ook af.<\/p>\n
Politiek klimaat: +\/- Doordat de PvdA veel recruteert onder allochtonen, worden ze relatief makkelijk burgemeester of staatssecretaris (Aboutaleb en Albayrak). Maar een ministerschap lijkt nog een brug te ver. De PvdA doet het bovendien slecht in de peilingen.<\/p>\n
3. Frankrijk<\/p>\n
Onderwijs: +\/- Beschermde leeromgeving. Maar de elitaire Grandes \u00e9coles werpen later hoge drempels op.<\/p>\n
Politiek klimaat: +\/- Geen Grande \u00e9cole, weinig kans op een politieke carri\u00e8re.<\/p>\n
4. Engeland<\/p>\n
Onderwijs: +\/- In deze klassenmaatschappij doen Indiase kinderen het goed op school, arme kinderen uit Pakistan en Bangladesh zijn kansloos.<\/p>\n
Politiek klimaat: +\/- In het districtenstelsel hebben allochtonen succes deels zelf in de hand, maar hofleverancier Labour zal voorlopig niet meer regeren.<\/p>\n
5. Zweden<\/p>\n
Onderwijs: + Beschermde leeromgeving. Kinderen van hoog-<\/p>\n
opgeleide politieke vluchtelingen krijgen twaalf jaar de tijd om zich voor te selecteren. Hoogste percentage afgestudeerden van Europa.<\/p>\n
Politiek klimaat: – Socialdemokratiska is veruit de grootste partij. Maar politieke vluchtelingen hebben meer op met de kleinere liberalen, en die leveren geen minister-president.<\/p>\n
6. Duitsland<\/p>\n
Onderwijs: – Migrantenkinderen stromen niet goed door naar de universiteiten en maken een universitaire studie vaak niet af.<\/p>\n
Politiek & Klimaat: – Zelfs op ‘Landesniveau’ is geen migrantenkind in beeld. Alleen de weg via het Europarlement biedt kansen (Cem \u00d6zdemir, De Groenen).<\/p>\n
Eurobama Top 3<\/p>\n
1. Elio Di Rupo (1951), een Belgische Obama. Zoon van Italiaanse immigranten, voorzitter Parti Socialiste. Bracht in zijn eentje de sterk vervallen partij in Walloni\u00eb en Brussel weer aan de top. Spin in het web, beschikt over een bijzonder uitgebreid netwerk.<\/p>\n
2.Ahmed Aboutaleb (1961), een Nederlandse Obama. Eerste allochtone burgemeester van een grote Europese stad. Heeft de geloofwaardigheid om een strenge vaderfiguur te zijn door zijn nederige komaf en de lange weg naar de top die hij aflegde.<\/p>\n
3.Nyamko Ana Sabuni (1969), een Zweedse Obama. Dochter van politiek vluchteling uit Burundi. Zweedser dan veel Zweden.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Als het in Amerika kan, waarom dan niet in Europa? In welk land zal de eerste Eurobama een feit zijn?<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[193,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"jeroen siebelink","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92719"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=92719"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92719\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"jeroen siebelink","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=92719"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=92719"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=92719"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}