Bij het einde van Bunker Hill<\/p>\n
In 1939 komt de tweede roman van John Fante uit, Ask the dust. Het moet zijn grote doorbraak worden. Stackpole, zijn uitgever, heeft veel geld gereserveerd voor de promotie. Dan wordt Stackpole een proces aangedaan door een debuterende Oostenrijkse auteur, genaamd A. Hitler, die bezwaar maakt tegen een ongeautoriseerde uitgave van Mein Kampf. Stackpole verliest de rechtszaak en gaat failliet.<\/p>\n
Tegen het einde van zijn leven begint Fante door te breken, vooral dankzij de aanprijzingen van Charles Bukowski (‘Fante was my god’). De echte waardering komt pas na Fantes dood in 1983. Tegenwoordig wordt hij tot de grootste Amerikaanse schrijvers van de twintigste eeuw gerekend.<\/p>\n
Ook in Nederland heeft Fante bewonderaars. Zijn romans zijn vertaald. Arnon Grunberg noemde Ask the dust een van de mooiste boeken die hij kent en in 1997 werd Bunker Hill opgericht, een literair tijdschrift genoemd naar een wijk in LA en het decor van twee van Fantes romans. ‘Voorop staat het werk van auteurs, dat zich, zoals na lezing duidelijk zal zijn, niet staande houdt aan de leuningen van de tijd. Het schreeuwt, klaagt en jankt niet en het wil ook niet voor alles hip zijn,’ schreven de oprichters van Bunker Hill in het eerste nummer.<\/p>\n
Greetings from\u2026 Het beste uit Bunker Hill staat vol met, wat vorm betreft, conventioneel proza en po\u00ebzie. De originaliteit zit ‘m bijna overal in de toon, de denkwijze, de personages. Bijna overal, want de eerste bijdrage, een kort verhaal van Jaap Scholten, verwijst wel erg nadrukkelijk naar Fante, in het bijzonder naar zijn roman The Road to Los Angeles. Scholtens toon, denkwijze, personages lijken daar rechtstreeks uit overgenomen. ‘(John Fante, ik hou van je)’, staat boven aan het verhaal. Gelukkig is Blonde godin goed en grappig geschreven, waardoor het gedweep draaglijk wordt.<\/p>\n
Een paar overeenkomsten met The road to Los Angeles op een rijtje. Fantes hoofdpersoon Arturo Bandini is begin twintig, en wil schrijver worden. Jaap Scholtens hoofdpersoon (die Jaap Scholten heet) ook. Bandini praat en fantaseert meer over schrijven dan dat hij werkelijk schrijft. Scholten ook. Bandini heeft een kutbaan in een conservenfabriek. Scholten heeft een kutbaan bij een drukkerij. Bandini is een fantast en een opschepper. Scholten ook. En de belangrijkste overeenkomst: Bandini is een sympathieke hoofdpersoon. Scholten ook.<\/p>\n
Maar de hoofdpersoon Scholten haalt het niet bij Bandini. Bandini is manischer, eloquenter, grappiger. Dat valt de schrijver Scholten niet te verwijten. Bandini is een van de meest aansprekende personages in de Amerikaanse literatuur. Categorie Holden Caulfield, Henry Chinaski, Alexander Portnoy. Dat Scholten die maatstaf niet evenaart, zegt meer over die maatstaf dan over Scholten. Scholtens hoofdpersoon is aansprekend genoeg om het verhaal te dragen. En net als Fante beschikt Scholten over zelfspot – onmisbaar bij zoveel opschepperij.<\/p>\n
Fante zelf komt ook aan het woord in Greetings from… Of eigenlijk is het Bandini die aan het woord komt, in de goed vertaalde proloog bij Ask the dust. De roman samengevat door de hoofdpersoon.<\/p>\n
Greetings from\u2026 is een fijne bloemlezing, met uitzonderlijk veel goede verhalen en gedichten, zoveel dat het onmogelijk is om er een paar hoogtepunten uit te pikken. Nou ja, nog eentje dan: Zwijggeld van Bob van der Burg. Spannend, strak geschreven, sterke dialogen. Een schrijver die meer aandacht verdient. En dit keer eens als hij nog leeft.<\/p>\n
\u2018Greetings from\u2026 Het beste uit Bunker Hill\u2019, Thomas Rap, 414 pagina\u2019s, \u20ac 19,90<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Bij het einde van Bunker Hill In 1939 komt de tweede roman van John Fante uit, Ask the dust. Het moet zijn grote doorbraak worden. Stackpole, zijn uitgever, heeft veel geld gereserveerd voor de promotie. Dan wordt Stackpole een proces aangedaan door een debuterende Oostenrijkse auteur, genaamd A. Hitler, die bezwaar maakt tegen een ongeautoriseerde […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Dries Muus","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92457"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=92457"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92457\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Dries Muus","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=92457"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=92457"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=92457"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}