Interview<\/p>\n
1. Het geheugen is onbetrouwbaar<\/p>\n
‘Een paar maanden geleden vertelde ik een groep brugklassers in Zwolle over mijn herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog. “Op een kruispunt gebeurt een ongeluk, een fietser en een auto botsen,” zei ik. “Een paar van jullie hebben het gezien. Na een week wordt jullie gevraagd naar de toedracht. Kwam die fietser nu van links of van rechts, en reed die auto hard of niet? Geheid dat er dan vijf \u00e0 zes versies komen.” Die kinderen begrepen dat heel goed. Maar valse herinneringen zijn hardnekkig. Nog altijd wordt die befaamde radio-uitspraak van Colijn aangehaald, aan de vooravond van de inval van de Duitsers: “Gaat u maar rustig slapen.” Maar dat zei hij vier jaar eerder, na de bezetting van het Rijnland.’<\/p>\n
2. Houd een archief bij<\/p>\n
‘Ik ben gefascineerd door archieven; ik knipte al op de HBS. Een halve eeuw geleden ben ik echt een archief gaan aanleggen. Maar ja, 1962, dat is gewoon gisteren. Overheidsarchieven zijn er al veel langer en die bezoek ik frequent. Ik heb honderden mappen met brieven, knipsels, agenda’s en allerhande notities. Die zijn een levensader, daarin komen mensen tot leven. Mijn belangstelling gaat uit naar voetnoten in de geschiedenis, de rafelrand van de samenleving, onoffici\u00eble geschiedschrijving, de meest obscure linkse en rechtse figuren en groepjes. Mijn huis bezwijkt bijna onder de mappen. Een van mijn motto’s, een Chinees spreekwoord, luidt: “De bleekste inkt is sterker dan het sterkste geheugen.”‘<\/p>\n
3. Een sleutelroman is ook een roman<\/p>\n
‘Mijn personage Ernst Stempher, in Pennegoor “een gepensioneerd journalist van een weekblad”, is ontstaan als tussendoortje. Begin jaren tachtig had ik mijn boek De GPOe op de Overtoom, over Nederlanders die voor de oorlog spioneerden voor de Sovjet-Unie, af. Maar ik had een belangrijke bron, de weduwe Bernie Pieck, moeten beloven dat ik het pas na haar dood zou publiceren. Zij was toen 80. Toen ze 88 werd, belde zij me: “Ik hoop dat je boek gauw kan verschijnen.” In die tussentijd heb ik twee romans geschreven met Stempher als hoofdpersoon, toen nog “een oudere weekbladjournalist”. Dit genre werd faction genoemd: je gaat uit van iets dat echt heeft bestaan, gaat op onderzoek uit, en daarna fantaseer je over wat er echt gebeurd had kunnen zijn. Dat moet je wel leesbaar en geloofwaardig opschrijven.’<\/p>\n
4. Het koningshuis is het laatste taboe<\/p>\n
‘Mijn map “Pennegoor” was dik. In het boek gaat het onder meer over – alweer – een onecht kind van prins Hendrik. Hendrik zou een dochter hebben bij Zwarte Marie, die werkte op de bontafdeling van een Zwolse preparateur van opgezette dieren en (jacht)vriend van prins Hendrik. Deze man, die de prins als het ware gelegenheid gaf, kreeg van Wilhelmina de onderscheiding “ridder in de Huisorde van Oranje”, die alleen kan worden uitgereikt aan burgers die zich belangeloos verdienstelijk hebben gemaakt voor een lid van het Koninklijk Huis. De stukken bevinden zich in mijn archief. Daarover gaat mijn derde Stempher-faction Pennegoor. Wat het koningshuis betreft: de feiten blijven onzeker, ook al bezit ik een aantal documenten. Fasseur schreef een biografie van Wilhelmina en een boek over het huwelijk van Juliana en Bernhard. Maar ook Fasseur weet, ondanks zijn toegang tot de archieven van het Koninklijk Huis, niet wat hij n\u00ed\u00e9t weet.’<\/p>\n
5. Koester je passies<\/p>\n
‘Het beschrijven van feiten is mijn grootste liefhebberij. Ik heb veel passies: een liefde voor vertellen, de levensloop van randfiguren, de literatuur, jazzmuziek, wilde tuinen, aantrekkelijke vrouwen. Maar ik heb vooral veel belangstelling voor geschiedenis en rechtvaardigheid. Ik ben een gemankeerde historicus die van mensen houdt die zich niet laten plooien. Zelf ben ik ook een beetje zo. Misschien zijn mijn hoofdfiguren minder belangrijk dan bekende politici, maar ze zijn zeker zo interessant en levendig. Zoals die Zwolse preparateur.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Oud-redacteur van Vrij Nederland en schrijver. Onlangs verscheen van hem \u2018Een schot in Pennegoor. Een onthullend verhaal onder de rook van Zwolle.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martje Breedt Bruyn","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92295"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=92295"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92295\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martje Breedt Bruyn","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=92295"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=92295"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=92295"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}