Mini-essays van Piet Meeuse<\/p>\n
Columnisten zijn jongens en meisjes die het moeten hebben van puntige meningen, provocerende stellingen of saillante ervaringen. Ze willen koste wat het kost scherp zijn. Dat alles heeft Piet Meeuse niet, die zoekt het meer in de diepte; vandaar dat hij zijn stukken, die naar de vorm en de lengte toch veel weg hebben van columns, mini-essays noemt. En dat klopt: niet de waan van de dag heerst erin, maar iets van eeuwige kwesties, raadsels tussen hemel en aarde, de hebbelijkheden van het menselijk bewustzijn. Zo lijkt hij veel meer op de oervader van het essay, Montaigne, dan op al die stukjesschrijvers van vandaag.<\/p>\n
Corebusiness in deze mini-essays is de denkende mens. Meeuse wordt geraakt door dieren en zaken uit de natuur die gedachtenloos reageren en bestaan; wij daarentegen zijn fataal behept met bewustzijn. ‘Het bewustzijn is een ziekte’, citeert Meeuse instemmend Dostojevski, een kwaal omdat het ons scheidt van de natuurlijke staat.<\/p>\n
Nu is iets dergelijks wel vaker beweerd, maar Meeuse weet er telkens weer originele toepassingen en voorbeelden van te vinden. Zo ziet hij de droom, die volgens hem in wezen onuitlegbaar is, als ‘het laatste restje ongerepte natuur in het verkavelde landschap van de geest’. Aan de andere kant beschouwt hij sport en technologie, bien \u00e9tonn\u00e9, als verwante fenomenen: ‘In beide gaat het om de perfectionering van handelingen. Beide streven naar een maximale doelmatigheid.’<\/p>\n
In wezen vormen deze stukken een pleidooi tegen de overmatige invloed van de almaar groeiende kennis waar iedere ‘gezonde’ en rationele denker van tegenwoordig zoveel waarde aan hecht. Ook de drang om dingen snel te verwezenlijken, gispt hij; niet ‘wat goed is, komt snel’, maar ‘Ik geloof liever in het tegendeel: wat goed is, komt langzaam.’ Je kunt meer leren van dingen die je niet begrijpt en die niet helder zijn, of zoals Meeuse het aforistisch formuleert: ‘Het is beter te weten dat je iets gelooft dan te geloven dat je iets weet.’ Bovendien: hoe beter en scherper je kijkt, hoe waziger alles wordt: ‘De strak gesneden rand van een vel papier blijkt onder de microscoop een grillige, vlokkige, rafelige rand te zijn.’<\/p>\n
Het aantrekkelijke van Meeuses aantekeningen bij ons bewustzijn, is dat ze zo helder en doorzichtig zijn. Hij is als het ware een ambassadeur uit het rijk van de geheimzinnige gnosis, die gestuurd is om ons, arme rationalisten pur sang, diepere inzichten bij te brengen. Het gaat in zijn stukken om heel grote, en daardoor soms vage verschijnselen als afstand, ruimte, macht, levensritme, geloof, automatisering, verbeelding, maar hij hangt ze graag op aan dingen om ons heen: een boze bui op het fietspad, een blik vanuit het vliegtuig, een overvolle etalage.<\/p>\n
Karakteristiek zijn zijn betogen tegen emotietelevisie en de verwording van het begrip ‘passie’ van lijden tot iets plezierigs: een passie voor auto’s. Onmiskenbaar formuleert hij alles bij elkaar bezwaren tegen de geest van deze tijd, met zijn nadruk op ratio, materie en economie, maar een zwever wordt hij er allerminst van. Zijn pleidooi voor traag, organisch en misschien wel onbewust leven is in feite heel wat provocerender dan de gemiddelde columnist weet op te brengen.<\/p>\n
Ik vind het verfrissend in deze wereld waarin de waan van de vooruitgang het tempo bepaalt en Bijbel en Koran boeken uit achterlijke culturen lijken te zijn geworden. Met zijn nadruk op mentale imponderabilia en mystieke gewaarwordingen laat Meeuse zien dat we geen automaten zijn en ook wel nooit zullen worden.<\/p>\n
Piet Meeuse, \u2018Koorddansen op schrikdraad\u2019, De Bezige Bij, 142 pag., \u20ac 19,90<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mini-essays van Piet Meeuse Columnisten zijn jongens en meisjes die het moeten hebben van puntige meningen, provocerende stellingen of saillante ervaringen. Ze willen koste wat het kost scherp zijn. Dat alles heeft Piet Meeuse niet, die zoekt het meer in de diepte; vandaar dat hij zijn stukken, die naar de vorm en de lengte toch […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Rob Schouten","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92095"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=92095"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92095\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Rob Schouten","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=92095"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=92095"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=92095"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}