{"id":92081,"date":"2009-08-15T12:20:00","date_gmt":"2009-08-15T10:20:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/j-r-moehringer-ieder-leven-is-interessant\/"},"modified":"2009-08-15T12:20:00","modified_gmt":"2009-08-15T10:20:00","slug":"j-r-moehringer-ieder-leven-is-interessant","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/j-r-moehringer-ieder-leven-is-interessant\/","title":{"rendered":"J.R. Moehringer: ‘Ieder leven is interessant’"},"content":{"rendered":"
\n

De Amerikaanse journalist J.R. Moehringer schreef een boek over zijn jeugd, die hij sleet in een kroeg aan de overkant van de straat. \u2018Schrijven over de mensen van wie je houdt, brrr.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

J.R. Moehringer is een vriendelijke man. Hij houdt de deur open, schenkt iets te drinken in, is ge\u00efnteresseerd of veinst het in ieder geval te zijn. Niet het type dat hoog van de toren blaast. Moehringer (New York, 1966) lacht een bulderende lach wanneer hij iets grappig vindt, een beleefde wanneer hij veronderstelt dat ergens om gelachen dient te worden. Zonder te klagen werkt hij zijn broodje BLT met avocado naar binnen, ook al vindt hij avocado eigenlijk vies. <\/p>\n

‘Het schijnt goede vetten te bevatten.’ Een man met fatsoen. Alles behalve een zelfingenomen narcist. Wel achtte hij zijn leven belangrijk genoeg om er een duimdik boek over te schrijven, Tender Bar. Moehringers verhaal: opgevoed door zijn moeder, zijn vader leefde wel, maar was er niet. Moeder en zoon woonden samen met een tante en haar vijf kinderen thuis bij een bokkige opa en zorgzame oma. Op zijn tiende betrad Moehringer voor het eerst de geheimzinnige pub aan de overkant van de straat, waar de mannen uit de buurt zich volgoten. Daar raakte hij bevriend met een groep stamgasten die hij ging beschouwen als surrogaatvaders. ‘Het waren alfamannetjes zoals soldaten, maar ook gevoelsmensen, acteurs. Mijn mannelijke rolmodellen.’ De kroeg werd zijn tweede huiskamer.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Het barhangen heeft Moehringer geen windeieren gelegd, of hem in ieder geval niet belet een succesvolle carri\u00e8re als journalist op te bouwen. Eerst bij een lokaal sufferdje, daarna als redacteur voor L.A. Times. In 2000 won hij de Pulitzerprijs voor een groot artikel over ex-slaven die nog steeds wonen in het gebied waar hun voorouders vroeger werkten. ‘Blijkt dat iemand die zijn jeugd slijt in de kroeg best iets kan bereiken. Ik deed er inspiratie op, voelde me er thuis.’ Ruim vijf jaar geleden stopte hij met zijn baan als redacteur bij L.A. Times, om zich fulltime op het schrijven van boeken te storten.<\/p>\n

‘Ik wilde mooie verhalen schrijven, geen nieuwsslaaf zijn. Mijn laatste verhaal voor de krant was een profiel van ‘s werelds oudste chimpansee. Belachelijk, maar mijn baas wilde het. Dus ik rammelde wat in elkaar. Zegt die idioot: “We hebben meer nodig, interview de chimpansee nog een keer.” Toen dacht ik, ik moet weg hier.<\/p>\n

Mislukkeling<\/b>
Moehringer heeft dus een verhaal, net als iedereen. Maar niet iedereen schrijft het op. Heeft hij narchistische trekjes? ‘Ach. Ik kijk wel eens in de spiegel en word daar niet strontchagrijnig van. Maar een narcist, nee. Ik ben niet altijd blij met mezelf. Vroeger was ik heel ontevreden met wie ik was. Ik wilde mijn moeder redden en voor haar zorgen omdat ze geen man had. Dat ging me niet echt lekker af, dus ik vond mezelf een behoorlijke mislukkeling.’<\/p>\n

Wat maakt uw leven zo boeiend dat anderen erover zouden moeten lezen?<\/i>
‘Ieder leven is interessant wanneer het wordt verteld op de juiste manier, dus ook dat van mij. Als journalist betrok ik mezelf steeds meer in mijn artikelen, ik schreef verhalen waarin ik mezelf niet achterwege kon laten. Een boek over mijn leven voelde als een logische vervolgstap. In Amerika is de heersende opinie dat journalisten zichzelf uit het verhaal moeten laten, alsof je anders arrogant bent. Onzin. Soms wordt het beter als je jezelf erin betrekt. Het is zoals Paul Theroux al zei: “Ik zou over iets anders dan mezelf schrijven als er een onderwerp was dat ik half zo goed kende.”‘
Wanneer wist u dat u een verhaal over uw jeugd wilde schrijven?<\/p>\n

‘Terwijl ik het beleefde wilde ik al aan iedereen vertellen over de bar en over alle bijzonder mannen die ik daar leerde kennen. Toen ik klein was, rende ik van de kroeg naar huis, naar mijn moeder en oma, om er over te vertellen. In de bar maakte ik als jongen stapels aantekeningen zonder te weten waarom. Later begon ik met het schrijven van korte verhalen die zich afspeelden in de kroeg. Over de barman, mijn stotterende oom, en over hoe bang hij was om kaal te worden. Of over hoe angstaanjagend de mannen soms met elkaar op de vuist gingen. Toen ik de Pulitzerprijs won, vroegen uitgeverijen om de haverklap of ik een boek wilde schrijven. Dus ik zei ja dat wil ik, een roman over een bar. Zij hadden zoiets van, laat maar zitten. Ze begonnen nog net niet te gapen. Het eureka-moment kwam in 2000, toen een collega-redacteur vroeg waarom ik geen non-fictie ging schrijven. Waarom niet, dacht ik. Meteen werd ik doodsbang en liep het angstzweet over mijn rug, ik kreeg een lichamelijke reactie, ik verstijfde en kon niets meer. Pure terror. Schrijven over de mensen van wie je houdt, brrr. Maar juist die reactie maakte dat ik dacht: goed idee! En dat vond de uitgever ook.’<\/p>\n

U schrijft zonder genade over mensen die vroeger uw vrienden waren, over het pijnlijke verleden van uw moeder, en sommige stamgasten komen er bekaaid van af. Was dat moeilijk?<\/i>
‘Het was bij tijd en wijlen verschrikkelijk. Over mijn moeder had ik een heel stuk geschreven. Toen ik het haar liet lezen, moest ze huilen en zei ze: “Dat ben ik niet.” Kon ik weer opnieuw beginnen. Ik vond het doodeng om over mijn oom te schrijven die kaal werd, dat was een reuze gevoelig onderwerp. Hij haatte hoe hij eruit zag maar ik moest het noemen want het legde zijn karakter bloot. En dan was er natuurlijk mijn vader, die er in feite niet was maar die ik wel heb opgezocht voor het boek. Het klinkt slecht, maar het gaf me een hoop vrijheid toen mijn oom en vader overleden tijdens het schrijfproces. De waarheid over mezelf vertellen was minder lastig, dat was een bewuste keuze.’<\/p>\n

Was het schrijven over uw jeugd confronterend?<\/i>
‘Ik hoor schrijvers wel eens zeggen dat ze een catharsis bereikten tijdens het schrijven, dat ze mentaal instortten. Wat een onzin. Ik ben niet ingestort. Vooraf heb ik veel nagedacht over hoe ik ben opgegroeid, wat mij heeft gevormd. Iets nieuws heb ik tijdens het daadwerkelijke schrijven niet ontdekt. Het was zwaar, dat wel, maar volgens mij is dat met ieder boek zo.
In 2003 sloot ik mezelf op in een kelder met ramen op straatniveau. Ik merkte dat de tijd verstreek doordat de sneeuw de ramen bedekte en dan weer wegsmolt. Ik had een lange baard en een verwilderde blik in mijn ogen. Toen Saddam Hussein uit zijn hol werd getrokken, stuurde een vriend een sms: “Wanneer kom jij verdomme eens uit je hol”.’<\/p>\n

Evenwicht<\/b>
Nu dompelt Moehringer zich onder in het leven van een ander, dat van Andre Agassi. Op verzoek van de tennisser schrijft hij zijn biografie. Ruim een jaar is hij nauwelijks van zijn zijde geweken.
‘In Tender Bar heb ik geprobeerd te zoeken naar een balans, niet te veel aandacht voor mezelf maar juist voor de wereld om me heen en hoe die me heeft gevormd. Dat evenwicht was ontzettend belangrijk, anders zou het te navelstaarderig worden. Bij de biografie ben ik alleen maar bezig met een ander, een bijzonder fijne afwisseling. Mijn volgende project is een roman. Over iedereen behalve mezelf. Ontzettend fijn om even helemaal niet met J.R. bezig te zijn. Dat zou een narcist niet zeggen. Toch?’<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De Amerikaanse journalist J.R. Moehringer schreef een boek over zijn jeugd, die hij sleet in een kroeg aan de overkant van de straat. \u2018Schrijven over de mensen van wie je houdt, brrr.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[95,9,97],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Kim Bos","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92081"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=92081"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/92081\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kim Bos","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=92081"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=92081"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=92081"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}