Bedevaart met een vierjarige<\/p>\n
Weinigen zullen een reis naar Santiago de Compostela ondernemen zonder bijbedoelingen. Het beroemde bedevaartsoord is al eeuwenlang een verzamelpunt voor dolenden en zieken, die bidden tot de maagd Maria om innerlijke rust dan wel hopen lichamelijke verlichting te verkrijgen. Voor Sam de Graeve, schrijver en hoofdpersoon van het boek Reizen met dochters, ligt het net even anders. Natuurlijk, hij hoopt te genezen van zijn psoriasis, waar hij volgens de huidarts zijn leven lang door geplaagd zal blijven. Maar Sam rekent hiervoor meer op natuurlijke dan op spirituele hulp van boven: hij hoopt te profiteren van de krachtige Spaanse zon. Voor De Graeve dan ook geen aankomst in Santiago de Compostela op bloedende knie\u00ebn, met een schelpje om de nek. Hij gaat liften met zijn oudste dochter Lotte. Toch is de reis wel degelijk louterend bedoeld: ‘We zouden op zoek gaan naar onszelf en naar elkaar, en dus op bedevaart gaan. Cultuur zou ik haar bijbrengen, haar leren dat inspanning tot inzicht leidt.’ Ga er maar aanstaan als dochter van vier. Voor haar is Spanje het land van Sinterklaas, dus haar geluk kan sowieso niet op, bedevaart of niet. Sam houdt woord, de cultuur wordt niet vergeten, en na een paar dagen Santiago vindt Lotte Jezus bijna net zo leuk als K3.<\/p>\n
Op pelgrimage met een dochter van vier is een mooi uitgangspunt voor een boek. Lekker breed ook: de romanticus maakt er een tranentrekkend verhaal van over afscheid en verlies, een ander kiest voor een psychologische of filosofische invalshoek, maar een hilarisch reisverslag met klungelige vader in de hoofdrol behoort ook tot de mogelijkheden. Al vrij snel bekruipt je de angst dat dit boek alles wil zijn. Dat is ambitieus, gewaagd, maar niet onmogelijk.<\/p>\n
Bij thuiskomst is de rust in het herenigde gezin van korte duur. De jongste dochter, Bente, rekent erop dat zij de volgende zal zijn met wie Sam op pad gaat, en volgens de beginselen van het freelance-communisme, de huisideologie van de De Graeves (wat de ene dochter krijgt, krijgt de ander ook, behalve straf) kan Sam niet weigeren. Sam en Bente reizen het jaar daarop samen naar Portugal. Daar schijnt de zon tenslotte ook. Maar ze gaan wel met het vliegtuig. De tweede reis bevalt Sam een stuk minder. Dat heeft weinig met Bente te maken, maar des te meer met de verveling en de eenzaamheid die hem geregeld overvalt.<\/p>\n
Op de achterflap wordt ons een cocktail van queeste, leerproces en loutering voorgehouden, verpakt in een avontuurlijk reisverhaal: ‘Ik ga op reis en ik neem mee: een schriftje. Ik ga op reis en ik neem mee: een schriftje en een telefoon. Je weet het maar nooit. Ik ga op reis en ik neem mee: een schriftje, een telefoon en een dochter.’ Het klinkt allemaal wat veel voor iemand die een weekje in Santiago de zon gaat opzoeken. Waarom dit boek? De Graeve geeft ons een verklaring, een po\u00ebtica: ‘Mensen leven van verhalen. Romantische en mythologische, religieuze en verheven verhalen, horrorverhalen en sterke verhalen. Neem ons de verhalen af en we zijn volledig de kluts kwijt.’ Deze zin sluit goed aan bij het beeld dat de lezer opbouwt van de schrijver maar ook van de vader De Graeve. Zijn drang om na een voorval of een observatie uit te pakken met een eigen, aansluitende anekdote of mening is onstuitbaar. Dat levert soms een mooi beschreven tafereel op, en een enkele trouvaille zal bij menigeen goed zijn voor een glimlach. Maar vaker neemt de auteur niet de moeite zijn terzijde een context te geven.<\/p>\n
Sam de Graeve, \u2018Reizen met dochters\u2019, Vrijdag, 124 pag., \u20ac 17,90<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Bedevaart met een vierjarige Weinigen zullen een reis naar Santiago de Compostela ondernemen zonder bijbedoelingen. Het beroemde bedevaartsoord is al eeuwenlang een verzamelpunt voor dolenden en zieken, die bidden tot de maagd Maria om innerlijke rust dan wel hopen lichamelijke verlichting te verkrijgen. Voor Sam de Graeve, schrijver en hoofdpersoon van het boek Reizen met […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Erik de Vries","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/91723"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=91723"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/91723\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Erik de Vries","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=91723"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=91723"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=91723"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}