Hans Teeuwen \/ Teeuwen in Edinburgh<\/p>\n
‘Kom je uit Holland? Ah, Hens Tay-when!’ Teeuwen is in de stad en zijn Britse pr-manager Sally Homer heeft niet stilgezeten deze zomer. Je kunt geen blad of krant openslaan zonder profiel van of interview met Teeuwen. Maar op de Fringe betekent dat niet automatisch volle zalen. De concurrentie is moordend en Teeuwen is nog lang niet zo bekend \u00f3f geliefd als Ricky Gervais, Dylan Moran, Stewart Lee, of Jim Jeffries.<\/p>\n
Teeuwen treedt op in een grote tent in de vorm van een op haar rug liggende paarse koe op Bistro Square. Met vierhonderd zitplaatsen is het de grootste en meest prestigieuze zaal van de jonge en ambitieuze theaterprogrammeurs van Underbelly. Teeuwen staat er al in zijn derde jaar op de Fringe.<\/p>\n
‘I would like to start with a tribute.’ Na het uitkramen van volkomen gestoorde versies van een rijtje hits van Michael Jackson gecombineerd met gelaatsuitdrukkingen die getuigen van ijdelheid, geveinsd respect voor, en verdriet over het heengaan van de popster, heeft Hans Teeuwen geen introductie meer nodig. Zo ziet dat er dus uit: een ‘dada\u00efstische,’ ‘surrealistische’ en ‘absurdistische’ show van ‘het radicale genie’, zoals de Engelse pers hem introduceerde.<\/p>\n
Op de avond van de premi\u00e8re is de zaal niet uitverkocht en na de Michael Jackson-tribute ook beslist nog niet overtuigd. Na een korte verhandeling over de negatieve en positieve aspecten van het fenomeen ‘de dood’, grijpt Teeuwen de randen van een katheder voor een parodie op de gewoonte van politici als Barack Obama om in epische speeches een ode te brengen aan de gewone man. Het idee is sterk, de uitwerking even simpel als briljant en de uitvoering hilarisch. Binnen tien minuten heeft hij onuitwisbare absurdistische beelden toegevoegd aan twee grote internationale gebeurtenissen van het afgelopen jaar.<\/p>\n
Ge\u00efrriteerd<\/p>\n
Het gaat alleen allemaal veel te snel voor veel van de tegen het aanvangstijdstip van 23:35 al behoorlijk aangeschoten toeschouwers. Een deel van het publiek ontnuchtert razendsnel en dendert blij verrast mee op de achtbaan die volgt. Een groepje studenten op de eerste rij schreeuwt het bijna uit als bij elke nieuwe act het kwartje valt of de bewust opgezochte verwarring compleet is. Een vrouw van middelbare leeftijd, wellicht hierheen gelokt door de vijf sterren die Guardian-recensent Brian Logan aan de show van vorig jaar uitdeelde, houdt haar ogen stijf gesloten en hoopt dat het snel voorbij is. Zij hoort en ziet alleen de obsceniteiten die veelvuldig en zonder enige aanleiding voorbij lijken te moeten komen. Een jonge getatoe\u00eberde jongen kalmeert zijn nog jongere vriendinnetje door liefdevol over haar arm te strijken: ‘We kunnen nu niet weg schatje, maar het is echt zo afgelopen.’ Her en der zijn mensen zo ge\u00efrriteerd dat ze daadwerkelijk naar de podiumvloer afdalen om vlak voor Teeuwens neus de zaal te verlaten.<\/p>\n
Zij laten zich niet inpakken door de vrolijke, bizarre en bezeten intermezzo’s waarbij het gerechtvaardigd is om je af te vragen waar dit in godsnaam over gaat. Zij laten zich er door het eerste serieuze liedje aan de piano niet van overtuigen dat deze man meer moet zijn dan een ordinaire provocateur. Zij missen door hun ongeduld het prachtige minimalistische stuk over religie. Veel meer dan de woorden ‘jood’, ‘moslim’, ‘christen’ en ‘hindoe’, wisselende intonatie en een aantal veelbetekenende blikken heeft hij deze keer niet nodig om genadeloos af te rekenen met zijn belangrijkste thema.<\/p>\n
Teeuwen maakt het zijn nieuwe publiek ook niet makkelijk. Hij valt geen seconde uit zijn rol, heeft geen soepele bruggetjes tussen de acts en laat pijnlijke stiltes vallen. De Britse, Ierse, Australische en Amerikaanse stand-up comedians die hier al jaren de dienst uit maken, lachen af en toe, en in sommige gevallen zelfs continu, om hun eigen grapjes om het ijs te breken. Als een grap slecht valt, benoemen ze dat om zo direct de ongemakkelijkheid weg te nemen. Daarbij geven ze steeds de indruk met een autobiografisch verhaal bezig te zijn waardoor er een sfeer van vertrouwelijkheid wordt gecre\u00eberd. Niks van dit alles bij Teeuwen. Als het publiek uit gewoonte mocht denken dat ook z\u00edjn materiaal autobiografisch is, dan is dat al helemaal geen geruststellende gedachte.<\/p>\n
Teeuwen is een ‘acquired taste’, weet de invloedrijke Underbelly-programmeur Brett Vincent. ‘De eerste keer dat ik hem zag in het Soho Theatre in Londen, ben ik ook weggelopen. Ik dacht dat hij zo’n jongen was die we hier ook wel hebben, zo een die net van een theateropleiding aan Oxford of Cambridge komt en al zijn pretentieuze experimenten kwijt moet. Nu vind ik hem geniaal, maar toen begreep ik er niets van.’<\/p>\n
Zijn werk is ‘not for everyone’, zegt ook theatertour planner Dave Mauchline die het afgelopen jaar theaters voor Teeuwen boekte in Londen, Leicester, Bath, Brighton, Glasgow en Kilkenny in Ierland. Veel geld hebben ze er nog niet mee verdiend. ‘Hij zou vaker moeten optreden,’ zegt Vincent. ‘Hij zegt niet meer dan twee of drie shows achter elkaar aan te kunnen. En als je z’n show ziet dan snap je dat, maar het maakt je promotionele activiteiten een stuk minder slagvaardig. Bij een tour met slechts tien data verspreid door het land is het moeilijk om je publiek er door mond-tot-mondreclame uit te selecteren.’ Mauchline: ‘Je kan nog zulke mooie recensies krijgen, het heeft totaal geen zin om nu \u00e9\u00e9n datum in een theater in Birmingham te boeken. In Londen of Cambridge verkoop je nog wel kaarten omdat daar genoeg mensen op recensies afgaan en nieuwsgierig zijn, maar niet in plaatsen als Birmingham.’<\/p>\n
Mauchline is van mening dat Teeuwen zijn publiek ook best wat meer tegemoet mag komen. ‘Ik vind deze show al veel beter dan die van vorig jaar. Toegankelijker.’ In de show van 2008 ontaarde een ontmoeting met God in seksuele handelingen en zat een goed geschreven, maar in de show vrij grimmig overkomend stuk over de argumenten om vrouwen alleen in bedekkende kleding over straat te laten gaan. Mauchline: ‘Je moet niet vergeten dat Nederland ook ooit aan hem heeft moeten wennen. Je kan er niet meteen in met je meest controversi\u00eble materiaal.’<\/p>\n
Hij heeft Teeuwen daarom geadviseerd het eerste lied aan de piano, een jazzy nummer over zijn schuldgevoel over zijn falen in de liefde, niet te schrappen. ‘Hij vind het zelf een dood moment in de show,’ aldus Mauchline, ‘maar ik denk echt dat hij na die eerste tien minuten even moet laten zien hoeveel serieus talent hij heeft. Het geeft mensen de kans zich te realiseren dat er waarschijnlijk een idee zit achter al die onzin die hij uithaalt.’<\/p>\n
Geplaagd door pech<\/p>\n
Op de tweede, uitverkochte avond is de show, waarvoor slechts een handvol try-outs gehouden werd in Amsterdam en Londen, al beter in balans. Ook vorig jaar bleek dat het van kleine verschillen in souplesse, ritme en volgorde afhangt of hij het publiek meekrijgt of niet. Maar Teeuwen wordt geplaagd door pech. Het lawaai vanaf het plein is deze zaterdagavond nog dominanter, bij het selecteren van twee vrouwelijke assistentes blijft hij stuiten op Nederlanders (‘Why the fuck did I come all the way out here? Why am I speaking English?’) en tijdens het krankzinnige ballet bij het gedicht over dr. Hemmington is zijn microfoon die al eerder haperde definitief van de radar. Om de act te kunnen blijven volgen wordt het muisstil in de zaal en dan wordt er ter afsluiting van de Military Tattoo ook nog een rits kanonschoten gelost vanaf het kasteel. Het stoort verschrikkelijk, maar Teeuwen ploetert monter voort en gooit er zelfs nog een schepje bovenop.<\/p>\n
Ook bij het slotnummer is het publiek nog niet van hem af. Na in 2008 in sommige Britse media te zijn bestempeld als misogynist, slaat hij dit jaar terug met een – met Engelse beleefdheden doorspekte – liefdesverklaring aan ‘haar’ geslachtsdeel in de benaming die nog altijd door de BBC wordt weggepiept. Net op het moment dat de resterende mensen in de zaal hem eindelijk wat terug willen geven voor zijn Olympische inzet, vraagt hij ze een tekst mee te zingen die ze onmogelijk over hun lippen krijgen. Het is lef hebben.<\/p>\n
Nudist<\/p>\n
Bij het verlaten van de zaal is de helft van de bezoekers laaiend enthousiast, en de andere helft gewoon laaiend. Er valt in elk geval genoeg te bespreken aan de bar op de groene weide voor de paarse koe. Hans Teeuwen zelf is kapot maar tevreden en stuitert een half uur later vrolijk met een pint in de hand op Bistro Square van vriend naar collega naar fan. Maar pr-manager Sally Homer is er niet gerust op dat de recensenten die binnen waren erg coulant zullen zijn. ‘Het geeft niet. Volgende week is belangrijker.’ Ze neemt nog een grote slok wijn uit haar plastic beker en blijft de mantra herhalen: ‘Het geeft niet.’ Teeuwens theaterboeker Dave Mauchline ziet het probleem niet. ‘Het was inhoudelijk toch een goede show? Die recensenten kunnen echt wel door wat geluidsproblemen heen kijken.’ Hij krijgt gelijk. De show krijgt vijf sterren van festivalmagazine Fest en vier van dagblad The Scotsman.<\/p>\n
Ook in het buitenland zal Teeuwen nooit iedereen voor zich winnen, maar als de ruwe kantjes van deze show af zijn en alles op zijn plek valt, zal op termijn ook aan de overkant van het Kanaal behoefte ontstaan aan dvd’s om de beste stukken terug te kunnen kijken. En dan is het nog slechts een kwestie van tijd voor Britten in de pub een speech van Obama voorbij zien komen waarin hij de gewone man bewierookt en er iemand opstaat om zijn vrienden te herinneren aan de goede mensen voor wie Teeuwen het allemaal doet: ‘the astronaut who goes into space and licks his fist’ en ‘the nudist who strolls along the beach with a hard-on and a heart of gold’. Tot die tijd moeten Nederlanders zijn zalen nog maar even mijden. Het is de beurt aan de Britten om massaal voor hem te vallen. Ons rest het geduldig te wachten op die import dvd’s.<\/p>\n
Hans Teeuwen is 26, 27 en 28 augustus nog te zien op het Edinburgh Fringe festival<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Met zijn nieuwe show jaagt Hans Teeuwen op het Edinburgh Fringe Festival nog tientallen Britten de zaal uit. Maar binnenkort zullen ook hier fans hele stukken naspelen in pubs en studentenhuizen.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Marie Jose Kleef","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/91707"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=91707"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/91707\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Marie Jose Kleef","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=91707"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=91707"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=91707"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}