Nico (of Klaas) van Est, op 81-jarige leeftijd in het Brabantse Klundert overleden, was wielrenner van beroep – net als zijn legendarische oudere broer Wim van Est, de eerste Nederlander die de Gele Trui won, en zijn jongere broer Piet, die zeven keer de Tour de France reed. Nico startte slechts \u00e9\u00e9n keer, in 1954, en kwam niet verder dan tien etappes. Ook hij kon fietsen als de beste – ‘die jongen is van ijzer,’ zei Kees Pellenaars, de leider van de Locomotief-ploeg. Maar winnen, nee, dat lukte niet. Zodra hij de eindstreep zag ‘blokkeerde ik van spanning’. En als de zege hem niet kon ontgaan, liep een dronken man tegen zijn fiets, of werd hij de verkeerde kant opgestuurd. ‘Doorzetten, met de kop tussen de knie\u00ebn, dat wel, maar ik was te zacht. Als iemand viel, of plat reed, vond ik dat erg voor die jongen. Maar anderen zijn blij. In de topsport is het ikke, ikke, ikke,’ zei hij tegen journalist Dominique Elshout. In 1953, bij de Ronde van Gastel, reed hij zo lang en zo hard op kop dat de renners ‘de dwaas’ uitlachten. Uit woede sloeg hij er een in het gezicht. Een vriendelijk jurylid gaf de keus: of schorsing of beroepsrenner worden. En zo werd hij prof, van 1954 tot 1956.<\/p>\n
Nicolaas Adrianus van Est werd op 19 april 1928 in Fijnaart geboren als zesde in een gezin van zestien kinderen. Nico werd ogenblikkelijk Klaas genoemd omdat hij in de plaats kwam van Klaasje, die als baby van zes maanden was gestorven. Vader van Est had Klaasje in een zelfgemaakt kistje op de fiets naar het kerkhof gebracht. Er was geen geld, vader was dagloner. Al jong moesten de kinderen werken, ‘we wisten niet beter, we vonden het leuk.’ Vader ging ‘s ochtends, als het vaak nog donker was, met vijf kinderen op \u00e9\u00e9n fiets pal langs de dijk naar een rijke boer om onkruid te wieden. Als Klaas dan te laat op school kwam, moest hij voor straf op zijn knie\u00ebn in de hoek zitten en een baksteen boven zijn hoofd houden.<\/p>\n
Eind jaren dertig ging pa vlas verbouwen, dat hielp. Ook in de oorlog hebben ze geen honger geleden. De grote broers moesten onderduiken en Klaas, die de lagere school niet afmaakte, voelde zich verantwoordelijk voor het gezin. In 1944, bij de Bevrijding, brandde de boerderij af. In militaire dienst werd Klaas kok: ‘Ik had een herenleventje, werd vijf centimeter langer, 1 meter 73, omdat ik geen zware zakken hoefde te dragen.’<\/p>\n
Net als Wim wilde hij fietsen, ‘om uit de armoe te ontsnappen.’ Zes van de negen broers Van Est gingen koersen, Kees, Leen en Toon bleven amateur. ‘En mijn vader,’ zei Klaas, ‘die heeft zijn hele leven de Tour gereden, hij liep gerust met zeventig kilo tarwe op zijn schouder.’<\/p>\n
Het wielrennen werd zijn grote liefde. Hij viel op. In 1952 schreef een krant: ‘Harde werker, eerlijke knaap, altijd vriendelijk, een sieraad voor de fietssport. Nico de bescheidene.’ (Als renner gebruikte hij zijn offici\u00eble naam, Nico).<\/p>\n
Nauwelijks was hij prof of hij mocht mee naar de Tour. ‘Maar geen mens vertelt je hoe je een berg op moet en af ook niet.’ Bij een valpartij in de tiende ronde wilde hij helpen en viel vervolgens over een ander heen. Op een kapotte fiets kwam hij te laat binnen.<\/p>\n
Na drie jaar, in 1956, hield hij het voor gezien. Zonder wrok, nooit jaloers. Op Wim die uit het ravijn herrees – ‘mijn hart stond stil, mijn Pontiac liep’ – was hij alleen maar trots.<\/p>\n
Nico die weer gewoon Klaas werd, ging werken in de Rotterdamse haven, daarna op een zuivelfabriek. En verder was hij boer. In 1959 verhuisde hij met het gezin naar een oude, buitendijkse stoomhoutzagerij in Noordschans aan het Hollands Diep. Als eerste in Nederland bouwde hij een legbatterij; hij had 7500 kippen. Er kwamen varkens, schapen en een paar koeien. Hij kocht machines, begon een loonwerkersbedrijf en reed mest voor boeren. Na drie\u00ebntwintig jaar huwelijk vertrok zijn vrouw. Dat heeft Klaas nooit kunnen begrijpen of verwerken. Hij bleef alleen achter; met Elly, zijn oudste dochter die na haar eigen scheiding met haar twee dochtertjes naar de Schans was gekomen. Nog harder werken was de enige remedie. Klaas was eigenwijs, zorgzaam en raakte over de wielersport nooit uitgesproken. Op vakantie is hij nooit geweest. Hij stierf op 8 juli, precies vijfenvijftig jaar nadat hij was gestart voor z\u00edjn Tour de France. Van de kerk wilde hij niet weten, maar hij wist zeker dat hij Wim, zijn ouders, ja iedereen, in het hiernamaals terug zou zien.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nico van Est,1928-2009<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"peter brusse","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/91697"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=91697"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/91697\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"peter brusse","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=91697"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=91697"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=91697"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}