
 {"id":91391,"date":"2009-09-12T00:00:00","date_gmt":"2009-09-11T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/lekkere-stamper\/"},"modified":"2009-09-12T00:00:00","modified_gmt":"2009-09-11T22:00:00","slug":"lekkere-stamper","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/lekkere-stamper\/","title":{"rendered":"Lekkere stamper"},"content":{"rendered":"<p>Vierde roman van Wiersinga<\/p>\n<p>Ik geloof dat het Raymond Chandler was die schrijvers adviseerde: als je even niet meer weet hoe je verhaal verder moet, laat dan de telefoon overgaan. Pim Wiersinga laat in zijn vierde roman, Het papieren gezicht, zien dat het ook anders kan: als je even niet meer weet hoe je verhaal verder moet, laat je je personages met elkaar neuken.<\/p>\n<p>Vrienden met vriendinnen, vriendinnen met vriendinnen, een danser met zijn choreograaf, een broer met zijn zus, een broertje en zusje met hun oom &#8211; het is maar goed dat Wiersinga&#8217;s personages geen huisdieren hebben.<\/p>\n<p>Claudio Agost\u00edn, danser, Peruaan van oorsprong, nu woonachtig in Amsterdam, worstelt met een seksueel trauma. Het grote geheim in het verhaal. Langzaam komen we te weten wat er precies is gebeurd, en waarom Claudio (&#8216;Clau&#8217; voor vrienden) geen contact meer wil met zijn zus, die nog in Lima woont. Maar tegen de tijd dat Wiersinga het drama volledig onthult, kijk je allang niet meer op van nog een ranzig seksueel rollenspel. Licht verbaasd merk je: zelfs incest, waarbij een jongen van twaalf de rol speelt van een Christuskind voor de Inca&#8217;s, kan saai zijn.<\/p>\n<p>Het is niet zozeer de hoeveelheid sekssc\u00e8nes die vermoeiend is. Het zit hem in de beschrijvingen, en de uitspraken van de personages. Tijdens hun eerste keer fluistert de sluwe, haast nymfomane Eleonora tegen haar jongere broertje: &#8216;Zuig mijn tieten, goudsbloem met je lekkere stamper.&#8217; Het heeft iets komisch. Jammer dat Wiersinga het niet komisch bedoelt.<\/p>\n<p>De schijn wordt gewekt dat de personages intelligent zijn, creatieve geesten, hoogopgeleid, maar ze praten en denken &#8211; ook buiten de slaapkamer &#8211; alsof hun lesstof op school bestond uit zelfhulpboeken en de Fancy. &#8216;Zolang je maar zorgde dat je elke dag fruit at, kon je weinig gebeuren,&#8217; concludeert mysterieuze, mooie vrouw Yolande als ze zichzelf weer eens een peptalk moet geven. Hou vol, Yolande!<\/p>\n<p>Wiersinga houdt de lezer op afstand: hoe erg Claudio, Eleonora, Yolande en de andere, pak hem beet, acht belangrijke personages ook met zichzelf en elkaar overhoop liggen, het lukt maar niet om met ze mee te leven. Waarom zou je ook, als Claudio zijn grote liefde omschrijft als &#8216;zo&#8217;n bosfee uit een onschuldige wereld&#8217;? Over Elvira, nog zo&#8217;n broeierige vrouw, schrijft Wiersinga: &#8216;Ze leek zelf ten prooi aan een razernij die haar gek maakte; een tweestrijd die haar verscheurde&#8217; &#8211; hoe kun je zo&#8217;n innerlijke strijd serieus nemen?<\/p>\n<p>Ook Wiersinga&#8217;s beeldspraak is, nou ja, opmerkelijk: &#8216;Zodra zijn oom het woord nam, werd hij een tovenaar, een duiveluitdrijver, een koorddanser op een touw van taal, getwijnd van engelenhaar lichter dan lucht.&#8217; Het is verleidelijk om te blijven citeren. Meestal is dat een goed teken. Meestal.<\/p>\n<p>Pim Wiersinga, \u2018Het papieren gezicht\u2019, Compaan, 357 p., \u20ac 19,90<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Vierde roman van Wiersinga Ik geloof dat het Raymond Chandler was die schrijvers adviseerde: als je even niet meer weet hoe je verhaal verder moet, laat dan de telefoon overgaan. Pim Wiersinga laat in zijn vierde roman, Het papieren gezicht, zien dat het ook anders kan: als je even niet meer weet hoe je verhaal [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Dries Muus","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/91391"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=91391"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/91391\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Dries Muus","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=91391"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=91391"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=91391"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}