Reportage \/ Hollands honkbaltalent<\/p>\n
‘Tom Stuifbergen zit weer op te scheppen over zijn prestaties,’ zegt Loek van Mil (24) kijkend op het scherm van zijn iPhone. Zelf heeft hij het ook uitstekend gedaan als afsluitende werper voor Fort Myers Miracle, het A+ team van de Minnesota Twins, in het zuidwesten van Florida. Swen Huijer (18), pitcher bij het Rookie League-team van de Boston Red Sox, verderop in Fort Myers, heeft vanaf de tribune gezien hoe Van Mil met fastballs van meer dan honderdvijftig kilometer per uur, sliders en change-ups de voorsprong van zijn ploeg heeft weten vast te houden. Zijn eigen wedstrijd is eerder op de dag afgelast vanwege een tropische stortbui. Een welkome pauze. Iedere dag staat hij om zes uur ‘s morgens naast zijn bed om uitgebreid te trainen voor de wedstrijd van twaalf uur ‘s middags in de brandende zon. ‘Ik zou er wat voor geven om net als die lange ‘s avonds te spelen.’ Met ‘die lange’ bedoelt hij de 2,16 meter lange Van Mil. In zijn eigen team draagt hij met zijn 2,10 meter waarschijnlijk zelf die bijnaam. Lengte heeft voordelen. Van Mil: ‘Slagmensen hebben zo’n 0,2 seconde om op een aangooi te reageren en bij mij is dat dus nog minder omdat ik zo’n grote stap naar voren zet.’<\/p>\n
Na de wedstrijd moet Huijer de taxi in om zijn avondklok van elf uur in het hotel te halen. Te laat komen betekent ruzie met zijn coaches, een aantekening in zijn dossier en een mogelijk obstakel op de lange weg naar de Major League. Van Mil is na vier jaar al een eind op weg. Dit najaar hoopt hij op de 40-man roster van de Minnesota Twins te komen, de lijst met namen van spelers die de club wil kunnen inzetten in de Major League en beschermt tegen overname door andere clubs. Van Mil: ‘Maar als een andere club mij haalt om bij hen in de Major League te spelen, vind ik het ook best. Het maakt mij niet uit w\u00ede mij straks dat half miljoen dollar gaat betalen.’<\/p>\n
In Jupiter, aan de andere kant van Florida, denkt de op Cura\u00e7ao geboren Curt Smith (22), die dit seizoen al tien homeruns sloeg, terug aan de World Baseball Classic waar Nederland verrassend doordrong tot de tweede ronde door tweemaal de Major League-sterren van de Dominicaanse Republiek te verslaan. ‘Ik heb zo veel geleerd door alleen maar te kijken naar al die grote spelers,’ aldus de rechtsvelder van de Palm Beach Cardinals, het A+ team van de St. Louis Cardinals, dat in de competitie uitkomt tegen het team van Van Mil. ‘Het Nederlands team is als familie voor me. Hainley Statia, Sharlon Schoop, Jair Jurrjens, Shairon Martis, met die jongens speelde ik al toen ik zes was. We sms’en en mailen, slepen elkaar door moeilijke periodes.’ Een collega komt langs om te vragen of Smith al gemeld heeft dat hij laatst 2 for 2 scoorde tegen Van Mil, twee honkslagen in twee slagbeurten. Smith lacht. In september zijn ze ploeggenoten op het WK. In de wedstrijd die avond tegen de Tampa Yankees doet Smith zijn werk als rechtsvelder voortreffelijk, maar raakt hij geen bal goed, 0 for 4, inclusief twee strike-outs. Smith: ‘Dat is honkbal. Morgen weer een dag.’<\/p>\n
Stuifbergen, Van Mil, Huijer en Smith tekenden zevenjarige contracten bij hun Major League-clubs en mogen iedere dag, de hele dag honkballen, maar soms valt het ijzeren regime en de continue druk om te presteren hen zwaar. Door heel de Verenigde Staten tellen jonge honkbalprofs de dagen af tot ze naar Nederland mogen. Voor wat welverdiende rust, of liever nog, om zich te melden bij de Nederlandse ploeg die zich voorbereidt op het WK dat deze week begint in verschillende Europese steden, waaronder Haarlem, Amsterdam en Rotterdam. Huijer rekent niet op selectie en verheugt zich op uitslapen, frikadellen en biertjes met vrienden. Hij maakt grote sprongen sinds hij tussen de palmbomen honkbalt, maar moet concurrentie voor zich dulden van meer ervaren pitchers. Curt Smith kreeg al in juni een telefoontje. ‘De bondscoach zei dat hij me nodig heeft voor het WK. Ik hoop dat het waar is.’ Loek van Mil, inmiddels een lokale beroemdheid in Fort Myers, mag rekenen op selectie. ‘Door de play-offs hier mis ik misschien net de eerste wedstrijd van het WK, maar zodra ik hier weg mag, zit ik in het vliegtuig.’<\/p>\n
Honkbaldwergen<\/p>\n
Het is precies zoals Robert Eenhoorn, technisch directeur van honkbalbond KNBSB, de toekomst van het Nederlandse honkbal voor zich ziet. ‘Dat talenten naar Amerika vertrekken, kun je niet tegenhouden en dat moet je ook niet willen. Die jongens worden er alleen maar beter van. Ons streven is ervoor te zorgen dat ze ook terugkomen. Bij het Nederlands team, maar uiteindelijk ook in de Nederlandse competitie.’ Want niet alle jongens redden het uit de Minor League naar het grote geld van de Major League, en ook jongens die het wel redden, zitten soms van de ene op de andere dag zonder contract. Eenhoorn: ‘En in de hoofdklasse kunnen we dan nog jaren van hun ervaring profiteren.’ Eenhoorn is er zelf een goed voorbeeld van. Hij was negen jaar profhonkballer en speelde zevenendertig wedstrijden in de Major League als korte stop voor de New York Yankees en de Anaheim Angels. Zijn bijdrage aan het Nederlandse honkbal sinds zijn terugkeer, als speler, bondscoach en bestuurder, is moeilijk te overschatten. ‘Er is veel veranderd de laatste jaren,’ zegt Eenhoorn. ‘Er lopen hier ontzettend veel scouts rond. Als je het als talent \u00e9\u00e9n jaar goed doet, word je getekend.’ In Amerikaanse media wordt de groeiende honger naar jong talent toegeschreven aan de aangescherpte dopingregels. Minder getalenteerde spelers die voorheen met gebruik van stero\u00efden net de Major League wisten te halen, zouden het nu niet meer redden en oudere spelers zouden hun carri\u00e8re minder lang kunnen rekken. Tegen de twintig jongens vertrokken de afgelopen jaren vanuit Nederland en zeker zoveel jongens werden direct vanaf de Antillen door een Major League-club ingelijfd.<\/p>\n
Al sinds 2000 is de Nederlandse ploeg een mix van op Cura\u00e7ao en Aruba opgegroeide jongens en Nederlandse en Antilliaanse jongens die in Nederland hun eerste ballen sloegen. De nieuwe generatie internationals weet niet beter. Ze delen een paspoort, hun passie voor de sport en door middel van sms, e-mail en Facebook ook lief en leed.<\/p>\n
Nederland brengt relatief veel talent voort omdat de sport hier goed georganiseerd is, en Cura\u00e7ao en Aruba brengen veel talent voort omdat honkbal er sport nummer \u00e9\u00e9n is. De meeste jongens slepen met knuppels door het zand vanaf de dag dat ze kunnen lopen. En als ze mogen opblijven, kijken ze live naar Major League-wedstrijden. In Amerika honkballen en rijk en beroemd worden, is er d\u00e9 jongensdroom. Hun ouders stimuleren het. Het is een manier om uit de armoede te ontsnappen.<\/p>\n
Deze generatie Antillianen zag zijn Major League-helden Hensley Meulens en Andruw Jones al voor het Nederlands team uitkomen en de nieuwe generatie in Nederland opgegroeide honkballers staat op grote toernooien liever naast Antilliaanse topspelers dan naast aardige jongens uit de hoofdklasse, met wie ze misschien meer gemeen hebben, maar op wie ze niet kunnen rekenen als het moeilijk wordt.<\/p>\n
Sinds de KNBSB – onder druk van Eenhoorn – duidelijk koos voor topsport, is er in de kleedkamer geen irritatie meer door grote kwaliteits- en mentaliteitsverschillen. De spelers uit de hoofdklasse die nu nog uitkomen voor Nederland zijn even goed als de profspelers, of beter. De sfeer wordt bepaald door winnen of verliezen en niet meer door het gegeven dat sommige spelers hun Nederlands verleerd zijn of er andere gewoontes op na houden. Er werd tijdens de World Baseball Classic op het veld niet minder feest gevierd toen er met een basisopstelling van enkel Antilliaanse spelers werd gewonnen van de Dominicaanse Republiek, dan toen in de tweede wedstrijd de twintigjarige Tom Stuifbergen als starting pitcher optrad en catcher Sidney de Jong de winst inleidde met een tweehonkslag.<\/p>\n
Natuurlijk zouden spelers van Cura\u00e7ao en Aruba graag voor hun eilanden uitkomen, maar zolang de Antilliaanse bond haar organisatie niet op orde heeft, is het geen serieuze optie. ‘Er is niet \u00e9\u00e9n behoorlijke accommodatie,’ aldus Eenhoorn. ‘Wij sturen materiaal en willen best meer doen, maar dan moet er wel duidelijkheid zijn.’ Dit jaar hebben de Antillen zich met spelers uit de eigen competitie geplaatst voor het WK. Daar heeft de Nederlandse bond geen bezwaren tegen zolang de afspraken worden nagekomen om gezamenlijk voor de beste resultaten te gaan met het Nederlands team, en er niet wordt gevochten om talenten die in de VS honkballen. Zolang de Antilliaanse bond niet meer kan bieden dan een ander kleur shirtje, zullen spelers vanwege de financi\u00ebn, de faciliteiten en de resultaten, voor het Nederlands team kiezen.<\/p>\n
De huidige internationals zijn daarmee tot elkaar veroordeeld, maar ze zijn ook ontzettend trots op wat ze als honkbaldwergen samen hebben bereikt. Tijdens de Classic viel het Amerikaanse media op dat de spelers uit de Nederlandse ploeg voor elkaar door het vuur gingen. Het werd als de sleutel tot het succes gezien. Zowel op de velden en op de tribunes in de hoofdklasse – waar Antilliaanse vrouwen hapjes uitdelen en rum-cola’s drinken en mannen in Papiamento verwensingen schreeuwen naar de scheidsrechter om vervolgens in het Nederlands en Papiamento tot de orde te worden geroepen – als op het veld en in de dug-out bij internationale toernooien, lijkt het Nederlandse honkbal meer dan de som der delen.<\/p>\n
Baseball academy<\/p>\n
Dat een hele generatie toptalent nu in de VS honkbalt, heeft ook negatieve gevolgen. ‘De hoofdklasse vergrijst,’ zegt Sidney de Jong (30), catcher van het Nederlands team en de Amsterdam Pirates. ‘Die jongens zien we voorlopig niet terug. Ik gun het ze van harte. Ik zou ook gaan en niet meer omkijken, maar voor de hoofdklasse is het een drama.’ Om te voorkomen dat ook het Nederlands team vergrijst als in de zomermaanden de profspelers niet beschikbaar zijn, selecteerde de Amerikaanse bondscoach Rod Delmonico in juli acht debutanten voor het World Port Tournament waar Nederland aantrad tegen Cuba, Japan en Taiwan. De Jong: ‘Ik denk dat dat goed is. Verliezen omdat je niet genoeg ervaring in de ploeg hebt is vreselijk, maar als je die jongens nu niet inzet, krijgen ze nooit een kans om tegenover echt goede pitchers te staan, of te leren omgaan met de druk van een vol stadion.’ De Jong vreest dat talenten als pitcher Jim Ploeger (18) en korte stop Nick Urbanus (17) ook niet lang meer in Nederland van de partij zullen zijn. ‘Ach joh, daar zitten die scouts ook alweer bovenop.’<\/p>\n
Eenhoorn zet in op een snelle doorstroming van jeugdspelers. In 2000 startte hij in Rotterdam zelf de eerste baseball academy voor jongens tussen de 12 en 18 jaar. Academies in Amsterdam, Bussum, Haarlem, Den Haag en Eindhoven volgden. Ze werken samen met zogenaamde LOOT-scholen die scholieren de ruimte geven om lessen en examens rondom trainingen en toernooien te plannen. Eenhoorn: ‘Tweehonderdveertig kinderen zijn nu iedere dag met honkbal bezig.’ Hoe serieus die hun sport nemen, wordt snel duidelijk bij Bixie Baseball in Eindhoven. In kleine groepjes wordt geoefend op slagtechniek, op tijd vertrekken van en indien nodig terugduiken naar het honk, en stuiterballen uit het gras plukken. Een van de vijf aanwezige coaches is oud-international Ferenc Jongejan (30) die het als pitcher tot AAA-niveau (net onder de Major League) schopte bij de Chicago Cubs, maar uiteindelijk geveld werd door een kapotte schouder. Zijn stoere twaalf- tot vijftienjarige pupillen kunnen al verdomd hard gooien en slaan. En dat is nodig ook, want sinds dit seizoen liggen de honken op de normale afstanden. Daar was aanvankelijk veel weerstand tegen uit angst voor blessures, maar Eenhoorn drukte de beslissing door en de jochies lijken er geen probleem mee te hebben. ‘Ze zijn hier vier dagen in de week direct uit school en trainen dan zo’n twee tot drie uur, en in het weekend spelen ze twee wedstrijden,’ zegt eindverantwoordelijke Wim van den Hurk. ‘Sommigen komen helemaal uit Limburg. Die staan iedere morgen om zes uur naast hun bed om hier tegenover naar school te gaan en bij ons te trainen.’<\/p>\n
Wim is de vader van Florida Marlins starting pitcher Rick van den Hurk (24) die in 2007 zijn debuut maakte in de Major League en al negenentwintig wedstrijden op het hoogste niveau speelde. Hij weet hoeveel toewijding nodig is om de top te halen. ‘Honkballen leer je door eindeloos te herhalen en te leren omgaan met tegenslagen,’ zegt Van den Hurk. ‘Baseball is a game of failure, zeggen ze in Amerika. Je bent een heel goede slagman als je in een van elke drie slagbeurten op de honken komt. Zelfs de allerbeste slagmensen falen in bijna zeventig procent van hun slagbeurten.’<\/p>\n
Dat Nederland zijn jeugdopleiding geprofessionaliseerd heeft, is Major League Baseball niet ontgaan. In augustus nodigde de Amerikaanse bond zestien jongens uit voor het jaarlijkse honkbalkamp in Itali\u00eb en sinds vorig jaar investeert MLB honderdduizend dollar per jaar in de academies. Het is peanuts voor een organisatie die jaarlijks elf miljard dollar winst maakt en de KNBSB hoopt dan ook dat MLB vaker over de brug zal komen. Nu het IOC besloten heeft honkbal definitief te schrappen van de Olympische Spelen zijn andere investeerders meer dan welkom. Hoeveel de bond door NOC*NSF op de huidige \u00e9\u00e9n miljoen euro gekort zal worden, is nog onduidelijk, maar het kan aanzienlijk zijn.<\/p>\n
Mooie revanche<\/p>\n
De sport zou moeten groeien in Nederland en de internationals weten dat het zou helpen als ze eens iets groters winnen dan het EK (ze werden twintig keer Europees kampioen). Het succes op de laatste Classic smaakt naar meer. ‘Het was het mooiste toernooi uit mijn carri\u00e8re,’ zegt Rob Cordemans (34), Nederlands beste pitcher in de hoofdklasse, die vier Olympische Spelen meemaakte. ‘Alles ademde honkbal. Het leeft daar zo veel meer dan hier. Al onze wedstrijden werden integraal uitgezonden op ESPN.’ Nederland drong door tot de laatste acht van het sterkst bezette honkbaltoernooi ooit, door uit een poule te klauteren met de Dominicaanse Republiek, Puerto Rico en Panama. Al die ploegen puilden uit van de dikbetaalde Major League-sterren. Nederland was meer als gebaar naar Europa dan als serieuze kandidaat uitgenodigd. De terugvluchten direct na de eerste ronde waren geboekt, maar de Nederlandse ploeg liet zien dat je met teamspirit, passie en focus een eind kunt komen.<\/p>\n
Cordemans: ‘Spelen tegen de grootste namen uit de sport voor vijfentwintigduizend man publiek, daar doe je het voor.’ Cordemans speelde een paar jaar universiteitshonkbal in de VS, maar kwam nooit in beeld bij Major League-clubs. ‘Ik brak alle records, maar voor de Major League gooi ik gewoon niet hard genoeg.’ Het was een mooie revanche toen bleek dat sterren als Hanley Ramirez die de komende jaren zeventig miljoen dollar verdient bij de Florida Marlins, en David ‘Big Papi’ Ortiz die een soortgelijk salaris opstrijkt bij de Boston Red Sox, totaal niet met zijn pitches overweg konden. Cordemans hoefde slechts twee honkslagen te incasseren en was daarmee een van de beste pitchers van het toernooi.<\/p>\n
‘Het was als een droom,’ zegt linksvelder Eugene Kingsale (33) die werd geboren op Aruba en in 2005 debuteerde in de hoofdklasse na 211 wedstrijden in de Major League voor onder andere de Baltimore Orioles en de Detroit Tigers. ‘We geloofden er gewoon in.’ Kingsale, die in 2003 een lintje kreeg voor zijn bijdrage aan de sport en ook op de Classic weer een van de uitblinkers was, zegt nog altijd met veel plezier voor het Nederlands team te spelen. ‘Ik geniet iedere dag van honkbal en ik vind het fantastisch om een nieuwe generatie dit allemaal te zien meemaken. Ik ben trots op die jongens.’<\/p>\n
Voor het Nederlands team ziet het er dit WK op papier goed uit: nooit eerder kwamen er zo veel profspelers over uit de VS. ‘Spelen voor het Nederlands team is gewoon heel erg leuk,’ aldus Loek van Mil, die half augustus promoveerde naar het AA team New Britain Rock Cats in Connecticut, ‘omdat alles draait om winnen en niet om individuele prestaties. In de Minor League ben je toch elkaars concurrenten. Iedereen wil dat ene plekje in de hoofdmacht. In het Nederlands team ben je vrienden, doe je het ook voor elkaar.’ Ook voor Curt Smith, die wel familie in Nederland heeft, maar er zelf nooit woonde, zal het voelen als thuiskomen. ‘De chemie was zo goed in maart. Het zal heerlijk zijn elkaar weer te zien.’<\/p>\n
In de Major League<\/p>\n
Acht Nederlanders spelen in de Major League en zijn daardoor niet beschikbaar voor het WK. Een van hen is Jair Jurrjens, die bij de Atlanta Braves speelt.<\/p>\n
Met 50.704 toeschouwers is het Atlanta Braves-stadion afgeladen vol. Voorafgaand aan de wedstrijd vindt er een emotionele ceremonie plaats met oud-Braves pitcher en Hall of Fame-legende Greg ‘Mad Dog’ Maddux. Zijn rugnummer 31 zal uit respect voor zijn prestaties nooit meer door een Braves-speler gedragen worden. De huidige starting pitcher Jair Jurrjens, die in de voorbeschouwingen al voorzichtig met Maddux is vergeleken, is alleen achtergebleven in de kleedkamer om zich te concentreren op de aanstaande fysieke en psychologische krachtmeting met de New York Mets. Zenuwachtig is hij niet, dat was hij voor het laatst in 2006 bij zijn debuut voor Nederland in de eerste World Baseball Classic. Hij komt als laatste het veld op, raakt het gravel aan, kust de korrels op zijn vingertoppen en slaat een kruisje. Hij weet wat hij gaat doen bij iedere slagman, hij ziet geen volle tribunes, geen tv-camera’s, hij ziet alleen de catcher. De in Willemstad geboren Jurrjens is pas 23, maar maakt al drie jaar indruk in de Major League. Hij tekende op zeventienjarige leeftijd bij de Detroit Tigers, maakte daar in 2006 zijn debuut in de Major League, maar werd een jaar later geruild tegen een speler van de Atlanta Braves. De Tigers zullen zich inmiddels wel voor de kop slaan. Met een ERA (earned run average) van 2.91, wat betekent dat tegenstanders tegen hem gemiddeld over 9 innings nog geen 3 punten scoren, is hij een van de beste pitchers in de Major League. ‘Toen we vorig jaar op drift sloegen, werd hij ons anker,’ zegt de achtenzestigjarige Braves-coach Bobby Cox. ‘En ook dit jaar is hij weer onmisbaar. Belachelijk dat hij niet is gekozen in het All Star-team.’<\/p>\n
Het moet een enorme teleurstelling zijn geweest, maar twee dagen na de All Star-wedstrijd heeft Jurrjens het al achter zich gelaten. ‘Je kunt er kwaad om worden, maar daar bereik je niets mee. Het motiveert me alleen maar om nog harder te werken, want ik wil absoluut een All Star zijn.’ Het blijkt typisch Jurrjens: naast het veld ontploft hij bijna van ambitie en ongeduld, maar op het veld zet hij al die energie en frustratie om in een extreme concentratie en dito controle over de bal. Hij geeft alle credits aan de mental coach van de Detroit Tigers. ‘Ik was zo dicht bij het bijltje erbij neergooien in mijn tweede jaar in de Minor League,’ zegt Jurrjens> een dag voor zijn wedstrijd aan een picknicktafel in het midden van de balzaal die dienst doet als kleedkamer. Het is een rare traditie dat journalisten in het preutse Amerika de hele middag welkom zijn in de kleedkamer, terwijl sterren als Chipper Jones en All Star-catcher Brian McCann in hun blote kont de douches in en uit lopen. Spaans en Engels zijn de voertalen tussen de spierbundels in witte handdoeken. Jurrjens switcht gemakkelijk tussen beide. ‘Het was de droom van mijn oudere broer om profhonkballer te worden. Hij haalde het niet. Ik voelde dat ik die droom moest waarmaken, maar in die eerste jaren in Amerika had ik het heel moeilijk. Ik verdiende niet genoeg om geld naar huis te sturen. Ze schuiven je van beneden naar boven en terug door de Leagues en je weet nooit waar je aan toe bent.’ De psycholoog van de Detroit Tigers leerde hem zich alleen druk te maken over dingen waarover hij controle kon uitoefenen. Waarschijnlijk had de psycholoog niet eerder zo’n goede leerling. Ook als de slaglijst van de Braves speelt als een natte krant en de wanhoop toeslaat, blijft Jurrjens kalm en beheerst uit de dug-out komen en verraderlijke strikes gooien. ‘Spelen voor Nederland in de World Baseball Classic heeft me ook enorm geholpen,’ zegt Jurrjens. ‘Optrekken met de grote jongens uit die ploeg heeft me op het juiste spoor gezet voor mijn debuut in de Big League.’ Dat hij de Classic dit jaar aan zich voorbij liet gaan, is een teer punt. ‘Het was de moeilijkste beslissing uit mijn leven. Ik bleef maar uitstel vragen en zat continu aan de telefoon met Martis.’ Shairon Martis (22) is de Nederlandse starting pitcher van de Washington Nationals. ‘Hij wilde gaan en ik heb hem overgehaald het niet te doen. Verschrikkelijk. Maar weet je, we krijgen misschien maar \u00e9\u00e9n kans. Ik zou graag voor mijn land uitkomen, maar wie zorgt er voor me als ik geblesseerd raak? Dit jaar kunnen Shai en ik dat grote contract binnenhalen. Ik moet aan mijn familie denken. Ik wil dat zij nooit meer zorgen hebben.’ Zijn jaarsalaris is nu 450.000 dollar, maar omdat hij niet weet hoe lang hij het daarmee moet doen, liet hij vooralsnog alleen het vervallen ouderlijk huis opknappen en kocht hij een auto voor zijn vader. ‘Ik heb de hele buurt bij elkaar geschreeuwd toen ze van de Dominicanen wonnen,’ zegt Jurrjens. ‘Bij de volgende Classic ben ik er absoluut bij.’ Zijn gezicht licht op bij de gedachte.<\/p>\n
Een dag later hebben de New York Mets niets tegen hem in te brengen. De ground outs en fly outs wisselen elkaar in rap tempo af. Als hij na de zesde inning in de dug-out wordt gehouden, heeft hij slechts twee honkslagen opgegeven en staat het 10-0 voor de Braves. De volgende dag in de kleedkamer is Jurrjens de enige die mokt. ‘Ik vind het niet ok dat ik na de zesde inning gewisseld werd. Ik wil meer voor mijn team doen dan dat.’ Maar Bobby Cox is onvermurwbaar. ‘Hij moet nog genoeg innings voor ons gooien. Op een jongen als JJ moet je zuinig zijn.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nederland begint deze week aan het WK honkbal met een recordaantal jonge profs uit de Verenigde Staten. Sommigen werden geboren in Oss of Geldrop, maar Willemstad is hofleverancier.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1271],"acf":[],"author_name":"Marie Jose Kleef","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/91327"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=91327"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/91327\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Marie Jose Kleef","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=91327"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=91327"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=91327"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}