De mening van Rob Riemen<\/p>\n
Van Thomas Mann tot Gandhi, en van Hare Majesteit Koningin Beatrix tot John Coetzee, via Michael Ignatieff en Richard Rorty; het is een fraai staaltje namedropping waar Rob Riemen ons op trakteert meteen aan het begin van Adel van de geest. Na vijf pagina’s zijn maar liefst achtentwintig beroemde namen de revue gepasseerd – en een aanzienlijk deel daarvan heeft de auteur ook nog in levenden lijve ontmoet, schrijft hij niet zonder trots. Riemen is namelijk directeur van Nexus, het prestigieuze Tilburgse instituut dat jaarlijks conferenties organiseert waar zo’n beetje iedereen die ertoe doet in de intellectuele wereldvoorhoede, komt spreken. Grote conferenties dus, waar grote namen discussi\u00ebren over grote thema’s als geloof, dood en vrijheid na het einde van de geschiedenis.<\/p>\n
Riemen grossiert in zijn eerste boek, dat bestaat uit drie korte essay-achtige stukken en een uitgebreide introductie, niet alleen in namen van bekende schrijvers en denkers, maar ook in expliciete en impliciete verwijzingen naar hun werk. Zoiets kan voor de goede verstaander een feest der herkenning zijn. Hoewel. Heeft de goede verstaander, laten we zeggen een ingewijde lezer, behoefte aan een hervertelling van De toverberg? Aan een geparafraseerde dialoog tussen Socrates en Cephalus uit Plato’s Politeia? Aan een fulminerende Nietzsche, bij monde van Rob Riemen? (Her)lees je dan niet liever het origineel?<\/p>\n
Adel van de geest roept vooral vraagtekens op. Wat is nu de bedoeling van deze liefdevolle beschrijvingen van grote denkers? In het voorwoord beschrijft Riemen hoe een ontmoeting met Elisabeth Mann-Borghese, de jongste dochter van zijn held Thomas Mann, hem inspireerde tot dit schrijven. Het is een wat merkwaardige passage, waarbij zij Riemen vraagt het werk af te maken van een vroegtijdig overleden vriend die na de aanslagen van 11 september een symfonie wilde componeren getiteld The nobility of spirit. Riemen moet diens werk nu in geschreven woord voortzetten. Hij laat zich dat geen twee keer zeggen, want nobility of spirit, adel van de geest, dat is het ideaal waar zijn geliefde Thomas Mann voor stond, en dat in de huidige verwarrende tijd is vergeten. In plaats van te streven naar klassieke humanistische waarden als waarheid, rechtvaardigheid en intellectuele ontwikkeling, wordt tegenwoordig vooral het aardse nagejaagd. Nihilisme viert hoogtij, er is vervlakking alom, aldus Riemen.<\/p>\n
Waren Albert Camus, Thomas Mann, Plato, Spinoza en Goethe er nog maar, dan konden we met hen eens flink discussi\u00ebren, bijvoorbeeld over of een denker zich nu wel of niet met de politiek moet bemoeien. Dat is in een notendop wat Riemen doet, hij gaat imaginaire gesprekken aan met zijn klassieke helden, legt dwarsverbanden tussen hun werk en associeert er naar hartenlust op los. Soms is dat verwarrend, want omdat hij niet aan noten of verwijzingen doet, is niet altijd duidelijk wie aan het woord is: een beroemde schrijver of Rob Riemen zelf. En dan begint het er een beetje op te lijken dat hijzelf denkt dat dat onderscheid er ook niet echt toe doet, dat de mening van Rob Riemen even belangwekkend is als een geschrift van Thomas Mann.<\/p>\n
Daar heeft niet iedereen moeite mee, getuige een imponerende lijst met blurbs die de uitgever meestuurt van, alweer, beroemde namen die het boek aanprijzen. Er is, inderdaad, ook niks mis met een pleidooi voor het vieren van het intellect, tegen de vervlakking en je krijgt enorm veel zin al die klassiekers (weer) te gaan lezen. Maar dan wel de originelen, niet de geparafraseerde Rob Riemen-versie.<\/p>\n
Rob Riemen, \u2018Adel van de geest. Een vergeten ideaal\u2019, Atlas, 204 pagina\u2019s, \u20ac 19,90<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De mening van Rob Riemen Van Thomas Mann tot Gandhi, en van Hare Majesteit Koningin Beatrix tot John Coetzee, via Michael Ignatieff en Richard Rorty; het is een fraai staaltje namedropping waar Rob Riemen ons op trakteert meteen aan het begin van Adel van de geest. Na vijf pagina’s zijn maar liefst achtentwintig beroemde namen […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Padu Boerstra","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90935"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=90935"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90935\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Padu Boerstra","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=90935"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=90935"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=90935"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}