Spanning voor 14+<\/p>\n
Honger doet het altijd goed in een kinderboek. Niet de derde-wereld-hongersnood-in-Afrika-honger, maar de honger van iemand die, laten we zeggen, al een dag of twee in een bos rondzwerft, op de vlucht voor het een of ander, wanhopig speurend naar bessen of ander eetbaar spul. Het klinkt misschien gek nu het thema van de kinderboekenweek ‘Eten en snoepen’ is, en boeken als Waar is de taart, Pizzamaffia en De reuzenperzik in het zonnetje worden gezet. Maar honger, liefst gecombineerd met een klein broertje of zusje voor wie gezorgd dient te worden, is eigenlijk het uitgangspunt van veel belangrijke kinderliteratuur. Zonder knorrende maag was het niks geworden met De kinderkaravaan of De gebroeders Leeuwenhart, ja zelfs bij De vijf waren het gemberbier en de crackers wel eens op en moest de uitgang van de grot waarin ze hopeloos verdwaald waren, nog gevonden.<\/p>\n
Ook in Vlammen van Suzanne Collins, een spannende avonturenroman voor veertien-plus, is de zoektocht naar eten – en overleven in het algemeen – een groot onderdeel van het verhaal. Het is dan ook het vervolg op het eveneens dit jaar verschenen De Hongerspelen, en die titel zegt al genoeg. Katniss van zestien heeft de zorg voor haar moeder en zusje op zich genomen sinds haar vader in de mijnen is omgekomen. Ze moet zorgen dat er eten op tafel komt en dat is nog niet makkelijk, want we zitten in het land Panem, wat ooit Noord-Amerika was, dat bestaat uit twaalf arme districten die met harde hand worden onderdrukt door het rijke Capitool. Het contrast is groot: in de districten heerst altijd honger en gaat het er middeleeuws aan toe, terwijl de bewoners van het hypermoderne en decadente Capitool zich alleen maar bezighouden met uiterlijk en vermaak. Om die onevenwichtigheid in stand te houden, moeten de districten jaarlijks elk twee kinderen afstaan om mee te doen aan de Hongerspelen, een variant van Big Brother en Expeditie Robinson, lichtjes ge\u00efnspireerd op de mythe van Theseus en Lord of the Flies. Wekenlang wordt de strijd van leven op dood van de twaalf kinderen – ‘tributen’ – live uitgezonden in het hele land. Let wel, er mag maar \u00e9\u00e9n winnaar zijn, en dat is tevens de enige overlevende van het ‘spel’. Er wordt dus heel wat afgemoord, voor zover de tributen nog niet van de honger omgekomen zijn, want de arena waarin de strijd plaatsvindt, en de aanwezigheid van voedsel daarin, wordt van boven af hevig gemanipuleerd. Gelukkig weet Katniss, die zich vrijwillig heeft aangeboden voor de spelen omdat haar zusje was ingeloot, als geen ander wat eetbaar is in de natuur en kan ze fantastisch met pijl en boog omgaan. Dat het water je in de mond loopt als ze een eekhoorn in het vizier krijgt, is de verdienste van de schrijfkwaliteiten van Collins. En wist u dat de worteltjes van waterlelies eigenlijk net zo lekker zijn als zoete aardappels?<\/p>\n
Het gegeven van De Hongerspelen en Vlammen is uiterst dramatisch, want de onderling gesloten bondgenootschappen tussen de tributen zullen allemaal op verraad uitlopen – er mag maar \u00e9\u00e9n winnaar zijn – en hoe vaak lees je in een kinderboek dat kinderen elkaar daadwerkelijk, doelbewust en trefzeker, uitmoorden?<\/p>\n
Het is wel aan te raden om met De Hongerspelen te beginnen om ook Vlammen ten volle te begrijpen en waarderen – alleen al vanwege het subtiele liefdesverhaal dat er ook nog in verweven is. Nu maar hopen dat Collins een beetje opschiet met het schrijven van het slot van deze trilogie.<\/p>\n
Suzanne Collins, \u2018Hongerspelen\u2019, (395 p.), \u2018Vlammen\u2019, (407 p.), vertaling Maria Postema, Van Goor, \u20ac 18,95 p.st., 14+<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Spanning voor 14+ Honger doet het altijd goed in een kinderboek. Niet de derde-wereld-hongersnood-in-Afrika-honger, maar de honger van iemand die, laten we zeggen, al een dag of twee in een bos rondzwerft, op de vlucht voor het een of ander, wanhopig speurend naar bessen of ander eetbaar spul. Het klinkt misschien gek nu het thema […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Padu Boerstra","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90647"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=90647"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90647\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Padu Boerstra","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=90647"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=90647"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=90647"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}