Uit het leven<\/p>\n
Rinus Godwaldt, die op 13 september op zestigjarige leeftijd aan een hartstilstand overleed, was een filosoof en anarchist die in de jaren zeventig als de afwezige lijsttrekker van de Utrechtse tegenpartij Stem Niemand optrad. Hij was redacteur van De Vrije Socialist en hij was ervan overtuigd dat schoonheid de enige weg naar de vrijheid is. Hij maakte verre reizen en cultiveerde zijn volkstuin.<\/p>\n
Het tuinhuisje leek de ideale plek om te schrijven, maar het gedroomde boek is er nooit gekomen. Dat hoefde ook niet, want de anarchist in hem zei dat de wereld alleen zou veranderen als die verandering uit de mens, het individu zelf voortkomt. Binnen machts- en gezagsverhoudingen kon hij niet functioneren, leiders en leraren wantrouwde hij, maar volgens jonge vrienden zou hij niet al te luid hebben geprotesteerd als ze hem hun goeroe hadden genoemd.<\/p>\n
Quirinus Franciscus Maria Godwaldt werd op 12 december 1948 in Den Bosch geboren en groeide op in Roermond. Zijn vader, griffier bij de rechtbank, ontworstelde zich aan de greep van de kerk en stemde PPR; zijn moeder PvdA, maar dat mocht niemand weten. Rinus, het prinsje in het gezin van zes kinderen, was een ernstig jongetje en deed \u2013 wat nooit eerder was vertoond \u2013 foutloos toelatingsexamen voor het gymnasium. Hij was ge\u00efnteresseerd in techniek, speelde piano, schaakte, zat met zijn neus in de boeken, bestudeerde de sterren, dwaalde door de bossen, maar voetbalde nooit. Thuis werd gedebatteerd over recht en rechtvaardigheid, de oorlog was steeds dichtbij. Zijn eindexamen haalde hij met een gemiddelde van 8,5.<\/p>\n
Voor medicijnen \u2013 hij wilde hersenchirurg worden \u2013 werd hij uitgeloot en in 1966 ging hij in Utrecht biologie studeren. Na zijn kandidaats stapte hij over naar wijsbegeerte. Hij studeerde met lof af op Friedrich Schillers Brieven over de esthetische opvoeding van de mens, die hij ook zelf vertaalde. Hij reed rond op een witte politiemotor en voelde zich aangetrokken tot de Amerikaanse anarchist en libertijns socialist Murray Bookchin (1921-2006), die zich als een van de eersten bezighield met het milieu. Rinus werkte mee aan de Nederlandse uitgave van diens essays onder de titel Ekologie en anarchisme.<\/p>\n
Enthousiast speelde hij in een jeugdcircus in achterstandswijken, hij kon prachtige verhalen vertellen en nam kinderen mee naar het museum. Hij wilde laten zien wat mooi was. Solidair liep hij mee in de grote demonstraties tegen kernenergie, kruisraketten en de snelweg door Amelisweerd, maar vroeg zich wel af in hoeverre hij zich als \u2018demonstratievee\u2019 moest laten gebruiken. Doordacht verwierp hij elke ideologie die met dwang en macht haar doel wilde bereiken. Deze levenshouding had tot gevolg dat Cora, zijn grote liefde, hem verliet. Zij ging w\u00e9l strijdlustig de barricades op, voerde actie en wilde de wereld verbeteren. Gelukkig geloofde Rinus in de vrije liefde, dat verzachtte de pijn, maar Cora bleef zijn muze.<\/p>\n
Een vaste baan heeft hij nooit gehad, hij kreeg zijn uitkering, waar hij dankbaar voor was, en leefde zuinig. Even werkte hij als meubelmaker bij een antiquair, hij haalde de vereiste vakdiploma\u2019s en stond aan de wieg van een meubelmakerscollectief met de toepasselijke naam De Vrijplaats. Eerlijke arbeid, maar je verdiende er geen droog brood mee. Vijf jaar hielp hij met het opzetten van het Documentatiecentrum Vrij Socialisme, achter boekhandel de Rooie Rat. (Het archief is nu ondergebracht op het kampeerterrein in Appelscha waar anarchisten hun jaarlijkse Pinksterlanddagen houden.)<\/p>\n
Zodra het even kon, ging Rinus op reis met een vriend, nooit alleen. Hij beklom de Himalaya, trok door oerwouden, overleefde de woestijn en zocht naar onbedorven hippieparadijzen. Altijd kwam hij thuis met prachtige kunstwerken en fantastische verhalen.<\/p>\n
De meeste van zijn studentenvrienden verburgerlijkten, kregen goede banen en gingen trouwen. Rinus bleef wonen in het studentenhuis waar hij ruim dertig jaar geleden als kraker was gekomen. De bovenverdieping met \u2018het mooiste uitzicht op Utrecht\u2019 werd zijn intiem museum annex bibliotheek. Hij gaf het blowen op, hield altijd feesten, kon het praten niet laten en werd de wijze vriend van jonge, brave studenten. Hij spoorde hen aan ijverig te studeren, stond altijd voor hen klaar, hielp met klussen en zei soms: \u2018Ik heb niets bereikt.\u2019 Maar wie hem kende, wist wel beter. Rinus, de radicale romanticus, was misschien een salonanarchist, maar wel een echte en hij leefde zoals hij leven wilde.<\/p>\n
Suggesties voor deze rubriek? Mail naar uithetleven@vn.nl<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Rinus Godwaldt, 1948-2009<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"peter brusse","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90467"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=90467"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90467\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"peter brusse","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=90467"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=90467"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=90467"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}