{"id":90351,"date":"2009-10-14T11:17:00","date_gmt":"2009-10-14T09:17:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/grunberg-week-41\/"},"modified":"2009-10-14T11:17:00","modified_gmt":"2009-10-14T09:17:00","slug":"grunberg-week-41","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/grunberg-week-41\/","title":{"rendered":"Grunberg week 41"},"content":{"rendered":"
\n

Mijn grootste hobby – verhalen schrijven – heeft een nare consequentie: ik ga dusdanig in mijn personages geloven dat het me de grootste moeite kost om ze van ‘echte’ mensen te onderscheiden, dus mis ik ze als het verhaal af is alsof het verdwenen relaties zijn. Wat raadt u me aan?<\/b>
Margreet<\/i><\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Ook voor hobbyisten is het aan te bevelen zich niet te verliezen in hun verzinsels. Als die verzinsels door andere mensen niet als werkelijkheid worden aanvaard, loopt de hobbyist het risico voor waanzinnig te worden versleten.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Maar zolang uw hartstocht beperkt blijft tot het missen van de personages zie ik niet in waarom dat een ‘nare consequentie’ zou zijn van uw schrijverij. Veel mensen zijn niet in staat om andere mensen te missen, laat staan om personages te missen.<\/p>\n

Het zou kunnen zijn dat niemand in uw schepping gelooft of aan die schepping veel waarde hecht. Overigens moet u niet denken dat goede verkoop, het winnen van prijzen en het vergaren van aanzien een garantie zijn dat mensen waarde hechten aan de boeken van een schrijver. Maar u mist uw personages, ze vervullen een functie in uw leven. Wat u aanziet voor een ongewenst neveneffect is de zin van uw schrijven.<\/p>\n

Hoe lang doet u over een boek? Ik wil lezen. Ik vind dat ik moet lezen, maar ik kom er zo weinig toe.<\/b><\/p>\n

Een van mijn studenten in Leiden, waar ik momenteel college geef, liet mij voorafgaand aan de colleges weten dat hij weinig las omdat hij boeken ‘te lang vond duren’. Maar hij wilde het toch nog eens proberen, vandaar dat hij zich had ingeschreven voor de colleges. De student in kwestie studeert filosofie.<\/p>\n

Dat ‘te lang duren’ vond ik erg mooi. Bedoelde hij dat de meeste verhalen sleepten of dat het lezen gewoon te veel tijd kostte?<\/p>\n

Ik lees langzamer dan ik schrijf. Ook uw keuzes zijn een kwestie van prioriteiten. Omwille van de beleefdheid doen wij alsof het niet onze prioriteiten zijn, maar de wil van onze werknemers, onze kinderen of onze goden dat wij onze familie, onze boeken en ons gebit verwaarlozen.<\/p>\n

Recentelijk beweerde een meisje in dit blad dat je het gewoon moest laten als je niet door Anna Karenina komt. Lezen moet lekker zijn en als het niet lekker is, stoppen wij ermee. Als lekker het definitieve antwoord is op talloze zijnsvragen, waarom zetten wij dan niet onbekommerd onze libidineuze driften op de troon?<\/p>\n

Lezen is een middel, geen doel.<\/p>\n

Het wordt kortom tijd dat u uw eigen prioriteiten durft te aanschouwen. Ik sluit niet uit dat de romankunst u kan helpen om deze confrontatie te realiseren.<\/p>\n

Sorry hoor, mensendokter, maar een heel pragmatische vraag: ik wil meer verdienen (ben in vaste dienst), maar ik durf niet om opslag te vragen. Ik ben bang dat de eisen dan ook hoger worden en het eerder opvalt wanneer ik het niet goed doe.<\/b><\/p>\n

Doet u het dan niet goed? Om opslag vragen is altijd een heikele zaak. Men zou opslag moeten krijgen. Zoals vele verzoeken is ook de vraag om opslag gebaat bij de juiste vorm en stijl. Over alles kan onderhandeld worden. De verleidingskunst bestaat eruit uw baas het gevoel te geven dat u hem eigenlijk een gunst verleent door hem de mogelijkheid te bieden u opslag te geven. Maar vanwege uw aarzeling vermoed ik dat u eigenlijk helemaal geen hoger salaris wilt ontvangen.<\/p>\n

Had u wel eens een huisdier? Ik ben van mening dat mensen met een huisdier emotioneel niet volwassen zijn.<\/b><\/p>\n

Mijn ouders waren allergisch voor huisdieren. Mensen hebben behoeftes, sommige mensen laten enkele van die behoeftes bevredigen door een kat, marmot of hond. Ik zie niet in waarom de relatie tussen mens en huisdier als verwerpelijk dient te worden beschouwd.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mijn grootste hobby – verhalen schrijven – heeft een nare consequentie: ik ga dusdanig in mijn personages geloven dat het me de grootste moeite kost om ze van ‘echte’ mensen te onderscheiden, dus mis ik ze als het verhaal af is alsof het verdwenen relaties zijn. Wat raadt u me aan?
\nMargeet<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[1125,1127,595],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Arnon Grunberg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90351"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=90351"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90351\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Arnon Grunberg","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=90351"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=90351"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=90351"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}