Film \/ Regisseuse Jane Campion laat een vrouw verliefd worden op Keats\u2019 po\u00ebzie.<\/p>\n
Ogenschijnlijk draait Jane Campions Bright Star om de liefdesgeschiedenis tussen de Engelse Romantische dichter John Keats, die niet ouder werd dan zesentwintig, en zijn buurvrouw, Fanny Brawne. In de al vaak gereconstrueerde wereld van negentiende-eeuws Engeland, met al zijn decorum en wit, lijden zij – uiterst romantisch – aan een onmogelijke liefde. Onmogelijk, vooral omdat Keats geen cent te makken heeft. Bovendien wordt zijn leven gedomineerd door ziekte: de ernstige tuberculose van zijn broer (een situatie die Keats’ toch al melancholieke gemoed verder bezwaart) en Keats’ eigen zwakke gestel. De film volgt met name Fanny Brawne (een mooie rol van de Australische Abbie Cornish), wier liefde zich niet laat afschrikken, ook niet als Keats enige tijd naar Londen vertrekt en om onduidelijke redenen niets van zich laat horen. Bright Star, ‘heldere ster’, is een naam die de verliefde Keats haar geeft – en boven een gedicht zet.<\/p>\n
En om dat laatste draait eigenlijk alles in Bright Star: Keats’ po\u00ebzie. D\u00e1t is waarop Brawne in eerste instantie verliefd wordt, te beginnen met de beroemde regel ‘A thing of beauty is a joy forever’ – tevens de tagline op de filmposter. Veel meer nog dan op haar, slaat dat gedicht in de context van de film op Keats’ werk zelf. De film maakt, anders gezegd, de romantiek ondergeschikt aan de Romantiek. En dat is een dappere keuze.<\/p>\n
Campion doseert Keats’ po\u00ebzie door de hele film. Het is uitzonderlijk om in een speelfilm zoveel versregels te horen, met aandacht en in een sfeer van verstilling voorgedragen. Een groot deel van de film brengen we door in hetzelfde huis, wat verder helpt om een sfeer te cre\u00ebren van rust en reflectie. Campion ondersteunt die beschouwelijke sfeer visueel, met schilderachtige verwijzingen naar Vermeer (met strijklicht dat door een zijraam zacht naar binnen valt) en naar de louterende schoonheid van de natuur. Dat de dialogen wat plechtstatig zijn, met theatrale oneliners en bon mots, went dankzij het niveau van de acteurs snel en zorgt ervoor dat de taal van de gedichten op een natuurlijke manier in de conversatie past. Ook het onwaarschijnlijke vermogen van Fanny Brawne, die zich voor de ontmoeting met Keats nooit om po\u00ebzie bekommerd heeft, om zijn gedichten foutloos uit het hoofd te reciteren, staat ten dienste van de dichtkunst. Het gaat niet om het realisme van deze ene historische liefde, het gaat om de liefde, elke liefde, alle liefdes – en alles in het aanschijn van de nakende dood (‘how horrid was the chance of slipping into the ground instead of into your arms’). Als Keats aan Brawne uitlegt hoe zij po\u00ebzie moet begrijpen (vanuit het hart, niet het hoofd) spreekt hij over haar hoofd de kijker toe.<\/p>\n
Zo lijkt Bright Star bedoeld om de kijker aan de hand te nemen en naar de boekenkast te leiden. Daar is niets verkeerds aan. De film presenteert een historisch romantisch kader, waarbinnen de Romantische gedichten begrepen kunnen worden, en dicht zo de afstand tussen hier en toen. Veel kijkers zullen na afloop van Bright Star behoefte voelen om Keats’ sensuele, melancholieke gedichten te (her)lezen (zie www.bartleby.com\/126). Dat is evengoed een compliment aan zijn po\u00ebzie als aan Campions film.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Film \/ Regisseuse Jane Campion laat een vrouw verliefd worden op Keats\u2019 po\u00ebzie. Ogenschijnlijk draait Jane Campions Bright Star om de liefdesgeschiedenis tussen de Engelse Romantische dichter John Keats, die niet ouder werd dan zesentwintig, en zijn buurvrouw, Fanny Brawne. In de al vaak gereconstrueerde wereld van negentiende-eeuws Engeland, met al zijn decorum en wit, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Kees Driessen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90147"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=90147"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90147\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kees Driessen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=90147"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=90147"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=90147"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}