Interview Nick Cave<\/p>\n
Rockster schrijft roman. Maar als er iets is wat je hem niet mag noemen, is het dit: een schrijvende popheld. Zanger Nick Cave heeft een boek geschreven, en wie hem wil spreken, mag het alleen daarover hebben en niet over muziek, zo zijn de instructies vooraf.<\/p>\n
Heel blij was hij dan ook met de bespreking van zijn boek door Michel Faber (schrijver van Lelieblank, scharlaken rood en Onderhuids) in The Guardian, die hem prees om zijn taal en zijn ‘onvermoeibare verbeeldingsvolle energie en bijtende humor’.<\/p>\n
‘Eindelijk zien andere schrijvers mij nu ook als schrijver,’ zegt Nick Cave trots. Hij is in Amsterdam voor een optreden in Carr\u00e9, waar hij zal voorlezen uit De dood van Bunny Munro, zijn tweede roman in twintig jaar tijd. Rustig draait hij sjekkies en nipt hij van zijn glas water; de drank heeft hij al een tijdje afgezworen, nicotine bleek een zwaarder gevecht. De immer strak in het zwarte pak geklede rocker draagt nu, met nog enkele uren te gaan voor het optreden, het overhemd losjes tot de navel open. Dat geeft zicht op een mannendecollet\u00e9 van jewelste, compleet met gouden kettinkje op de smalle, welgevormde borstkas die, toegegeven, af en toe de aandacht enigszins afleidt.<\/p>\n
‘Uit veel reacties in de pers blijkt dat men niet in staat is wat ik muzikaal doe te scheiden van wat ik als schrijver doe,’ zegt Cave. ‘Zij kijken naar mijn boek door de lens van mijn muzikale carri\u00e8re. Dat is teleurstellend.’<\/p>\n
Toch heeft hij niet te klagen over de literaire aandacht voor zijn boek. Niet alleen in Engeland, maar ook in de Verenigde Staten en in Australi\u00eb kreeg hij positieve besprekingen en het boek, krap een maand uit, verkoopt goed.<\/p>\n
De dood van Bunny Munro gaat over een handelsreiziger, een huis-aan-huisverkoper van handcr\u00e8mes en andere cosmetica voor vrouwen. Bunny Munro is een seksverslaafde alcoholist die zich in een constante roes van drank en tranquillizers van hotelkamer naar hotelkamer sleept, ver weg van zijn depressieve vrouw en jonge zoon. Zijn onverzadigbare libido richt zich op alles dat op twee benen loopt en geen man is, zijn gerief haalt hij verscheidene keren per dag in een daartoe bewaarde korstige ouwe sok – ook als hij kort ervoor met een vrouw uit bed is gestapt. De obsessieve seksgedachten beperken zich tot het zich voorstellen van vagina’s – de man heeft geen fantasie -, met name die van Kylie Minogue en Avril Lavigne. (In het nawoord bedankt de schrijver de twee zangeressen, ‘met liefde, respect en verontschuldigingen’.)<\/p>\n
Cave zet Munro hilarisch neer als sneue viezerik die zich een echte womanizer, een ‘neuktijger’ waant. Maar steeds treuriger en naarder wordt het wanneer langzaam blijkt dat de w\u00e9l gelukte seksuele veroveringen bepaald niet op wederzijdse vrijwilligheid gestoeld waren. Wanneer zijn vrouw zelfmoord pleegt, ziet Munro zich genoodzaakt de zorg voor zijn zoontje Bunny Junior op zich te nemen. De ontroerendste passages zijn die waarin het jochie, geplaagd door een verwaarloosde ooginfectie en met als enige afleiding een encyclopedie die hij systematisch uit het hoofd leert, liefdevol en met ontzag tegen zijn vader opkijkt. Hoewel hij ergens voelt dat er niet goed voor hem wordt gezorgd, ziet hij in zijn vader een fantastische man ‘met een briljant gevoel voor humor en een glimlach van wereldklasse’.<\/p>\n
Bunny Junior is ongeveer even oud als uw tweelingzoons.<\/p>\n
‘Precies even oud, negen jaar.’<\/p>\n
Is zijn figuur op hen gebaseerd?<\/p>\n
‘Ja, Bunny Junior lijkt erg op de tweeling die ik heb. Hij is ontstaan op grond van observaties van mijn eigen kinderen. Zij hebben hun eigen, vreemde kleine wereld, waar ik als volwassene niets van begrijp. Een ondoordringbare kinderwereld, die ik zelf ooit ook gehad moet hebben, maar waar ik me niets van herinner. Het mooie aan kinderen van negen is dat ze precies op dat punt zitten waar de vaderfiguur niets fout kan doen. Die jongen houdt onvoorwaardelijk van zijn vader. Ik heb ook oudere kinderen, dus ik weet: dat verandert. Een paar jaar later is er niets van over, dan gaan hun ogen open en zien ze de vader zoals hij eigenlijk is.’<\/p>\n
Hebben uw oudere zoons het gelezen?<\/p>\n
‘Ehm, dat weet ik niet. Ik heb het aan een van hen gegeven. Hij heeft er iets uit gelezen, geloof ik. Waarschijnlijk vindt hij mij sowieso al een smeerlap, dus zijn beeld van mij zal er niet beter op zijn geworden.’<\/p>\n
Verschafte de vorm van een boek u de vrijheid dingen te doen die niet in uw andere werk kunnen?<\/p>\n
‘Als ik songs schrijf, die vaak verhalend zijn, heb ik geen tijd om een karakter te ontwikkelen. Dus om dat te omzeilen, begin ik met een soort archetype, ik geef ze zelfs een herkenbare naam zoals Orpheus of Lazarus. Maar er is geen ruimte om ze verder uit te diepen. Een groot plezier dus om dat in een roman eindelijk wel te kunnen doen.’<\/p>\n
Geen sympathieke protagonist, die Bunny Munro, evenmin als de gestoorde, doofstomme Euchrid Eucrow uit uw eerste boek.<\/p>\n
‘Wat ik vanaf het begin wilde, was een monster cre\u00ebren, waar de hardboiled pulpauteur Jim Thompson een meester in is. Hij neemt een hoofdpersoon met wie je je kunt identificeren en rekt je sympathie steeds verder op, totdat je als lezer op het laatst in het hoofd van een man zit die afgrijselijke dingen doet. En je begrijpt hem. Dat is wat ik heb geprobeerd met Bunny Munro: een klootzak vormgeven waarin vooral mannen zichzelf een beetje herkennen, en die herkenning wordt steeds oncomfortabeler, gedurende het boek.’<\/p>\n
Herkent u zichzelf in die zich manisch aftrekkende, seksverslaafde smeerlap?<\/p>\n
‘Weet je wat het is, zo rond je vijftigste gebeurt er iets, je… laat ik maar zeggen, krijgt een geseksualiseerde… een hernieuwd geseksualiseerde kijk op de dingen. Op alles, op iedereen.’<\/p>\n
Klinkt als een regelrechte midlife crisis. Vandaar misschien ook die hangsnor die u tot voor kort liet groeien?<\/p>\n
‘Misschien wel. Het zal wel zo zijn dat je nog even, voor het laatst, een piek beleeft, voordat je er aan de andere kant van de berg vanaf valt en gaat aftakelen. Ik ben nu twee\u00ebnvijftig, het wordt al minder.’<\/p>\n
En uw snor is weg.<\/p>\n
‘Alles is weg. Maar: ik ken genoeg mannen van zestig die nog wel even seksbelust zijn, dus er is nog hoop.’<\/p>\n
Bent u al weer met een nieuw boek bezig?<\/p>\n
‘Welnee, ik ben nu weer andere dingen aan het doen. Ik heb in de tussentijd een plaat gemaakt, met Grinderman, waar we heel blij mee zijn. Die verschijnt volgend jaar. En als ik weer een tijd met muziek bezig ben, ga ik waarschijnlijk vanzelf wel weer een boek schrijven. Zo gaat het meestal.’<\/p>\n
En zo gaat het ondanks de waarschuwing vooraf toch, heel vanzelfsprekend, over Caves muziek. Over hoe het spelen in Grinderman het plezier heeft teruggebracht in het muziek maken en hoe goed dat ook is geweest voor zijn andere band, The Bad Seeds. Zijn werk is ook onderling met elkaar verbonden, het schrijven staat helemaal niet los van de muziek. De dood van Bunny Munro schreef hij in een tourbus, onderweg van optreden naar optreden. En naast het boek is er een luisterboek verschenen waarop Cave zelf voorleest, begeleid door een soundtrack van hem en Warren Ellis, zijn muzikale kompaan.<\/p>\n
Het lijkt of hier alles samenkomt: muziek en boek, voordracht en soundtrack ineen.<\/p>\n
Enthousiast: ‘Ik wilde er een nieuwe, totaal andere luisterervaring van maken. Het is een samenwerkingsproject. Warren en ik hebben door de jaren heen archieven verzameld van allerlei soorten muziek en geluiden. Vooral hij is daar nogal dwangmatig in, hij zit altijd thuis dingen op te nemen en bewaart alles. Een deel van die geluiden hebben we opgestuurd naar het kunstenaarsduo Iain Forsyth en Jane Pollard, om het te produceren. Zij hebben een selectie gemaakt en dat onder het door mij voorgelezen boek gelegd. Dat moet een enorme klus zijn geweest, waar ik zelf nooit tijd voor zou hebben gehad. Er is veel liefde in gestopt.’<\/p>\n
Ook het optreden die avond in Carr\u00e9 zal bestaan uit een combinatie van voorlezen en muziek. Met bassist Martyn Casey en Warren Ellis op percussie en een heel arsenaal aan andere instrumenten, van viool tot dwarsfluit.<\/p>\n
‘Mijn uitgever wilde dat ik een reading tour deed. Van boekhandel naar boekhandel, om voor te lezen en te signeren. Ik kon me niks ergers voorstellen, totdat ik bedacht dat ik iets kon doen wat ik zelf leuk vind. Het kost evenveel energie als een tournee met de band, dus waarom zou ik het niet zo inrichten dat ik er zelf plezier aan beleef? We hebben tot nu toe drie optredens gehad, en ze zijn elke avond compleet anders geweest. Alles ligt open, ik ga gewoon een beetje voorlezen en dan spelen we wat songs. Er zit geen echte structuur in. Het publiek mag vragen stellen, ik ben overal voor in.’<\/p>\n
Wanneer ‘s avonds Carr\u00e9 volstroomt, hangt er de sfeer van een popconcert. In de hal worden T-shirts van Bunny Munro verkocht, ernaast wijzen alleen de stapels boeken erop dat het vanavond eigenlijk niet om muziek draait. En zo zal het optreden ook verlopen: een vrolijk zootje, waarin het voorlezen van Nick Cave wordt afgewisseld met nummers uit het hele Bad Seeds-repertoire. Uitgevoerd door slechts drie personen klinkt dat bij het ene liedje tranentrekkend intiem, maar valt het ook wel eens wat krakkemikkig uit, wat de intimiteit van de avond eigenlijk alleen maar verhoogt. Keer op keer benadrukt Cave dat ze ook niet precies weten waar ze mee bezig zijn. Met zichtbaar plezier beweegt hij zich, artiest in hart en nieren, over het podium. En hij blijft uitnodigen tot het stellen van vragen. Dat er vooral verzoeknummers worden geroepen en dat er meer muziek wordt gemaakt dan dat er gepraat wordt over zijn boek, lijkt hem in het geheel niet te deren, de rockende schrijver, de schrijvende zanger.<\/p>\n
Nick Cave (Australi\u00eb, 1957)<\/p>\n
Muzikant<\/p>\n
Nick Cave maakte naam met de legendarische underground punkrock band The Birthday Party, waarmee hij begin jaren tachtig zijn geboorteland verliet. Met het in 1984 opgerichte Nick Cave and the Bad Seeds wist hij wereldwijd een steeds grotere schare fans aan zich te binden. Muzikaal ontwikkelde de band zich door de jaren heen van de ruige beginalbums From Her to Eternity en The Firstborn Is Dead naar het meer lieflijke The Boatman’s Call en No More Shall We Part. Tot zijn eigen verbazing belandde hij in 1996 in de hitparade met het met Kylie Minogue opgenomen ‘Where The Wild Roses Grow’ van de cd Murder Ballads. In 2007 liet Cave zijn snor staan, richtte met enkele andere Bad Seeds-leden de band Grinderman op en maakte met hoorbaar plezier een stevige plaat vol vette rocknummers. Ook het jongste Bad Seeds-album Dig, Lazarus, Dig!!! (2008) is een stuk ruiger dan het werk van de jaren ervoor.<\/p>\n
Daarnaast maakt Cave samen met Warren Ellis filmmuziek, onder meer voor The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007, met Brad Pitt en Casey Affleck).<\/p>\n
Schrijver<\/p>\n
In 1989 verscheen zijn debuutroman And The Ass Saw The Angel. Ook schreef hij enkele filmscenario’s, waaronder dat voor The Proposition (2005), een duistere, onheilspellende Australische western met Guy Pearce en Emily Watson.<\/p>\n
Vader<\/p>\n
Nick Cave kreeg in 1991 in Brazili\u00eb een zoon, Luke, met zijn toenmalige vrouw. Later bleek dat vrijwel gelijktijdig in Australi\u00eb, bij een andere vrouw, zijn zoon Jethro was geboren. Met zijn huidige echtgenote, voormalig Vivienne Westwood-model Susie Bick, woont hij in Brighton, Engeland. Ze hebben samen een tweeling van negen, Arthur en Earl.<\/p>\n
Nick Cave, ‘De dood van Bunny Munro’, vertaling Paul Witte, Meulenhoff, 272 p., \u20ac 18,95. Het luisterboek ‘The Death of Bunny Munro’, voorgelezen door de auteur en met een soundtrack van Nick Cave en Warren Ellis, bestaat uit zeven cd’s plus bonus-dvd, Cannongate, \u20ac 52,75<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Goor maar goed is de tweede roman van rockster Nick Cave. \u2018Ik wilde een klootzak vormgeven waarin vooral mannen zichzelf herkennen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Padu Boerstra","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90027"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=90027"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/90027\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Padu Boerstra","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=90027"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=90027"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=90027"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}