
 {"id":89887,"date":"2009-10-24T00:00:00","date_gmt":"2009-10-23T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/falen-en-koppig-voortleven\/"},"modified":"2009-10-24T00:00:00","modified_gmt":"2009-10-23T22:00:00","slug":"falen-en-koppig-voortleven","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/falen-en-koppig-voortleven\/","title":{"rendered":"Falen en koppig voortleven"},"content":{"rendered":"<p>Verhalenroman<\/p>\n<p>Het gestaag uitdijende oeuvre van Rascha Peper kan zonder meer veelzijdig genoemd worden. Naast romans, waarvan Russisch blauw wellicht de bekendste is, publiceerde ze verhalenbundels, novellen en columns. Zwartwaterkoorts is een bondige weerspiegeling van haar variatiedrift; Pepers nieuwste boek houdt het midden tussen een roman en een verhalenbundel. Het boek valt uiteen in zeven delen, die elk hun eigen cast hebben. Veel figuranten duiken echter op diverse momenten in het boek weer op, vaak gepromoveerd tot protagonist. In het titelverhaal waar het boek mee opent, maken we kennis met Vincent Stutijn, een bejaarde misantroop met een haast obsessieve liefde voor vogels. De enige persoon met wie hij goed contact onderhoudt, is zijn zorgzame onderbuurvrouw Hilde. En soms spreekt hij zijn oude vriend Joop, de eigenaar van een bijzonder fraaie papegaai. In het derde verhaal gunt Peper deze Joop de hoofdrol, Hilde keert terug in het vijfde verhaal, &#8216;Vrijdag&#8217;. En zo zijn er wel meer karakters die binnen het boek een oversteek maken.<\/p>\n<p>Deze hybride opzet voegt aan de verhalen in Zwartwaterkoorts eerlijk gezegd niet veel toe. Het recyclen van karakters zorgt niet noodzakelijkerwijs voor een eenheid, mede doordat de schrijfster zich niet in alle verhalen van deze techniek bedient. Daar lijdt het boek overigens geenszins onder: Peper is in alle zeven verhalen bijzonder goed op dreef, met het al genoemde &#8216;Vrijdag&#8217; en het daaropvolgende &#8216;De perzikboom&#8217; als uitschieters.<\/p>\n<p>In &#8216;De perzikboom&#8217; heeft Loes, relatief vroeg weduwe geworden, in Harry een nieuwe man in haar leven gevonden. Loes is in de wolken met hem, hij is grappig, een vlotte prater en nog handig ook. Toch is er iets niet in de haak, weet de lezer. De na\u00efeve Loes is zich van geen kwaad bewust. &#8216;Ze hadden nog nooit ruzie gehad. Slechts eenmaal was de harmonie wat verstoord, toen ze verteld had over het werk van haar zoon.&#8217; Een onschuldige opmerking, die juist aankomt door de luchtigheid waarmee hij wordt uitgesproken. Tussen de regels klinkt een ongelukkige vrouw door die zichzelf moed inspreekt, krampachtig zoekt naar tekenen die haar samenzijn met Harry rechtvaardigen.<\/p>\n<p>Peper is zeer bedreven in het cre\u00ebren van overtuigende personages, met een levend verleden en daarbij horende geheimen en drijfveren. Een onbekend hoofdstuk van iemands geschiedenis of karakter weet ze in een paar regels, soms zelfs met een enkele opmerking, tot leven te wekken. De opmerking die Harry na het douchen placht te maken &#8211; &#8216;Harry is weer helemaal het heertje&#8217; &#8211; zegt meer dan tien pagina&#8217;s beschrijving.<\/p>\n<p>Iedereen in Zwartwaterkoorts heeft een bewogen verleden achter de rug. Bijna allemaal weten de personages wat het is om te verliezen, om je dromen in duigen te zien vallen. In die zin blijft Peper in dit boek dicht bij haar vertrouwde thematiek. Toch wordt het nooit zwartgallig: in het universum van Rascha Peper is falen onvermijdelijk, dus incasseren haar karakters deemoedig hun nederlaag en leven ze koppig voort. Het is te hopen dat we sommigen nog eens in een volgend boek zullen tegenkomen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Rascha Peper is goed op dreef<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Erik de Vries","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/89887"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=89887"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/89887\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Erik de Vries","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=89887"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=89887"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=89887"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}