
 {"id":89667,"date":"2009-10-31T00:00:00","date_gmt":"2009-10-30T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/wapperende-witte-god\/"},"modified":"2009-10-31T00:00:00","modified_gmt":"2009-10-30T22:00:00","slug":"wapperende-witte-god","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/wapperende-witte-god\/","title":{"rendered":"Wapperende, witte God"},"content":{"rendered":"<p>Roman<\/p>\n<p>Louis en Hortence trouwen in de vroege jaren van de twintigste eeuw, en stichten een gezin dat gezegend wordt met vijf kinderen. Hun oudste zoon, Jos, raakt vele jaren na het overlijden van Louis en Hortence gefascineerd door de geschiedenis van zijn familie. De brieven die Hortence in haar leven schreef, geeft hij door aan een kleinzoon van het echtpaar. Die tikt de brieven vervolgens over en neemt de vrijheid er een en ander aan toe te voegen, met het boek dat de lezer in handen houdt als resultaat: &#8216;Als ik me aan mijn bureau zet met de brieven van mijn grootmoeder, schuif ik soms mijn bril boven op mijn hoofd om me beter af te sluiten, om de zaken scherper te zien. Ik typ. Ik trek een voorouderlijke stilte over me heen: de tijd draait terug, valt stil.&#8217; Ziehier het uitgangspunt van De bloemen, de nieuwe roman van Koen Peeters, als variant op de klassieke raamvertelling.<\/p>\n<p>Hortence en Louis waren godvruchtige, hardwerkende middenstanders. Met name Hortence hield het gezin in de ban van God, zij was hierin onverbiddelijk en rechtlijnig. Zelfs de dieptragische, ongelukkige en zinloze dood van haar jongste dochter Maria verandert daar niets aan. &#8216;Uit de brieven van mijn grootmoeder blijkt overduidelijk dat volle, onvoorwaardelijke geloof. Iedereen bidt en wordt gevraagd te bidden. Tussen de personages verschijnt altijd opnieuw dat ene eigenzinnige personage, zijn naam is God. Hoe kan een mens zo gelovig zijn?&#8217; verzucht de verteller aan het begin van het boek.<\/p>\n<p>In deze passages laat Peeters de historische en contemporaine verhaallijn, die hij om en om vertelt, nadrukkelijk samenkomen. Want de verteller krijgt, te midden van &#8216;zijn&#8217; personages die zijn hoofd bevolken dankzij de brieven van Hortence, daadwerkelijk regelmatig bezoek van God. In dromen en visioenen, en op een doorwaakte nacht ziet hij zelfs &#8216;een wapperende, witte God&#8217; snel de straat uitlopen. Ook grootvader Louis krijgt regelmatig bezoek van het Opperwezen en ziet in een prachtig schilderij van Rubens of de solo&#8217;s van roodborstjes het tastbare bewijs voor de aanwezigheid van God.<\/p>\n<p>In De bloemen strooit Peeters vaker met dit soort subtiele verwijzingen, waarmee hij morrelt aan de scheiding tussen een bestaande en een gefantaseerde werkelijkheid.<\/p>\n<p>De ware hoofdpersoon in de roman is God, niet de verteller, Hortence, Louis, Jos of diens broers en zusters. De God die woont in de Kempen. En voor Hem is in de wereld van Peeters zelden een troostende of zalvende rol weggelegd. Hoe vurig hij ook aanbeden wordt, hoezeer zijn volgers hem ook liefhebben, hij kent weinig mededogen en ontziet ook zijn trouwste aanhangers niet.<\/p>\n<p>De bloemen is een bonte, vaardig gecomponeerde roman op postmoderne leest. Peeters gebruikt het familierelaas van drie generaties tegelijk als achtergrond, als voedingsbodem voor de ware strijd van de verteller, die pas aan het einde van de roman beslecht is. Als een klassieke tragedie, weet natuurlijk ook de schrijver: &#8216;Daar werd het geweld ook niet getoond op het toneel, maar gewoon nuchter meegedeeld door het koor, na de feiten: &#8220;Het is geschied.&#8221;&#8216;<\/p>\n<p>Koen Peeters, De bloemen, Meulenhoff, 236 p., \u20ac 22,50<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Klassieke tragedie op postmoderne leest<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Erik de Vries","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/89667"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=89667"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/89667\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Erik de Vries","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=89667"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=89667"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=89667"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}