
 {"id":89273,"date":"2009-11-14T00:00:00","date_gmt":"2009-11-13T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/pygmalion-voor-cynici\/"},"modified":"2009-11-14T00:00:00","modified_gmt":"2009-11-13T22:00:00","slug":"pygmalion-voor-cynici","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/pygmalion-voor-cynici\/","title":{"rendered":"\u2018Pygmalion\u2019 voor cynici"},"content":{"rendered":"<p>Film<\/p>\n<p>Het is een goeie, maar geen klassieker. Dat is dit jaar het antwoord op de vraag: hoe is de nieuwe Woody Allen? De vraag is een ijkpunt van elk filmjaar. Allens productie volgt sinds zijn klassieker Annie Hall in 1977 (zijn achtste regie) een ijzeren regelmaat: \u00e9\u00e9n film per jaar. Hij sloeg alleen 1981 over, maar daar staan twee films in 1987 tegenover. Het gemiddelde blijft overeind.<\/p>\n<p>Het komt niet alleen door die regelmaat dat een nieuwe film van Woody Allen een soort kerstgevoel oproept. Het komt ook door de vertrouwde, herkenbare sfeer. Allen begint al zijn films hetzelfde. Hij gebruikt voor de openingstitels al sinds Annie Hall het lettertype EF Windsor Elongated (met \u00e9\u00e9n uitzondering, Interiors uit 1978) &#8211; te herkennen aan de schuin afzakkende poten van de h, de n en de m. Daaronder zet hij nostalgische jazzy of klassieke muziek. Voor Whatever Works koos hij &#8216;Hello, I Must Be Going&#8217;, in een krakende uitvoering uit 1930 door zijn voorganger Groucho Marx.<\/p>\n<p>En dan volgt, ruw gezegd, \u00e9\u00e9n van twee soorten films. Een breed opgezette, verhalende speelfilm met grote acteurs en weinig humor (maar sterke oneliners). Of een komedie rond Allen zelf. In beide gevallen opgebouwd rond morele dilemma&#8217;s en filosofische knelpunten. Zijn vorige film Vicky Cristina Barcelona was van de eerste soort; Whatever Works is er een van de tweede.<\/p>\n<p>Alleen vindt Allen (1935) zichzelf te oud om nog voor de camera te verschijnen. Zijn rol wordt in Whatever Works waargenomen door Larry David (1947), vooral bekend als de cynische hoofdpersoon uit de televisieserie Curb Your Enthusiasm. In een spraakwaterval vol venijnige uithalen beklaagt David zich bij iedereen over alles. Toch heeft hij een gouden hart: hij neemt een jonge, niet al te snuggere zwerfster in huis. In een staaltje Pygmalion voor cynici valt zij voor het zelfverklaarde genie en neemt ze steeds meer van zijn bittere oneliners over &#8211; zonder ze echt te vatten. Ook haar conservatieve ouders, die haar opsporen, veranderen al snel van moraal onder invloed van de New Yorkse metropool.<\/p>\n<p>Onderwijl heeft David als enige door dat er een bioscoopzaal vol mensen naar de verwikkelingen zit te kijken. Hij wijst zijn vrienden erop, maar die denken dat hij ze ziet vliegen. Het is het soort luchtige zelfreflectie van het medium waar Woody Allen van houdt. Even luchtig gaat hij grote morele kwesties te lijf. En toch heeft hij, zoals altijd, een diepere boodschap. Want het diepe cynisme van de hoofdpersoon en zijn ongeloof in elk groot verhaal, zelfs in zijn eigen goedheid, leidt toch tot een optimistische conclusie: als niets zin heeft, kun je je maar beter vastklampen aan elk klein beetje geluk dat zich voordoet. Whatever works.<\/p>\n<p>Er zijn genoeg mensen die weten dat ze niet van Woody Allen houden en die hebben ook bij Whatever Works niets te zoeken. Voor de liefhebbers is 2009 een behoorlijk goed jaar. En mocht het toch tegenvallen, dan hoeft u maar \u00e9\u00e9n jaar te wachten op de volgende. You Will Meet a Tall Dark Stranger, de nieuwe film over een familie en verwarde liefdeslevens, heeft opnieuw een rijtje steracteurs: Antonio Banderas, Josh Brolin, Anthony Hopkins en Naomi Watts.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Met \u2018Whatever Works\u2019 is het een goed jaar voor Woody Allen-liefhebbers.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Kees Driessen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/89273"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=89273"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/89273\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kees Driessen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=89273"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=89273"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=89273"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}