
 {"id":88579,"date":"2009-11-28T00:00:00","date_gmt":"2009-11-27T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/tobben-met-een-gouden-strotje\/"},"modified":"2009-11-28T00:00:00","modified_gmt":"2009-11-27T22:00:00","slug":"tobben-met-een-gouden-strotje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/tobben-met-een-gouden-strotje\/","title":{"rendered":"Tobben met een gouden strotje"},"content":{"rendered":"<p>Roman<\/p>\n<p>In de fictieve wereld van Arjan Visser lijkt geen plaats voor helden. Zijn romans worden bewoond en gedragen door de gekneusden en gekwetsten, die al dan niet door eigen toedoen hun ondergang tegemoet gaan. In zijn veelgeprezen debuut De laatste dagen strooide Visser royaal, bijna bezeten met leed en verderf &#8211; een hele boerenfamilie wordt er uiteindelijk door ontwricht. In het nog geslaagdere vervolg Hemelval was het drama niet minder, al koos de auteur voor beduidend minder terzijdes en karakters en een wat eenvoudiger intrige. In Paganinipark, zijn derde roman, heeft Visser het tableau de la troupe weer uitgebreid. De uitgebeende stijl uit Hemelval heeft plaatsgemaakt voor een wat lichtvoetiger toon, en daar hoort kennelijk een baaierd aan figuranten bij.<\/p>\n<p>We lezen over De Paganini&#8217;s, een succesvol zangduo bestaande uit het jonge supertalent Niccol\u00f2 &#8216;Nicky&#8217; Stokvis en de veel oudere Gabri\u00ebl Wezenman. Stokvis is het zondagskind met een gouden strotje: zodra hij begint te zingen, zijn zijn toehoorders verloren, betoverd, en wordt hij haast aanbeden als Grenouille uit Das Parfum. In de nimmer aflatende zorg en liefde die iedereen voor Niccol\u00f2 voelt, ligt onherroepelijk een onheilstijding besloten; we verklappen niets met de mededeling dat het met de jongen niet goed afloopt. &#8216;De oude Paganini&#8217;, zoals Wezenman wordt genoemd, moet alleen verder, en ook voor hem heeft de toekomst weinig goeds in petto.<\/p>\n<p>Paganinipark is duidelijk een poging van de auteur om de beste elementen uit zijn voorgaande werk samen te ballen. Visser heeft ervoor gekozen om de geschiedenis van Wezenman, die we na de dood van Nicky blijven volgen, te vervlechten met de ontrafeling van het drama rond het jonge talent. Dat hij in staat is om met deze werkwijze een goed boek af te leveren, bewees De laatste dagen, dat op vergelijkbare wijze is opgebouwd. En net als in Hemelval, dat eindigt met een mooie, ingenieuze clou, wil de auteur aan het slot van Paganinipark de lezer met een bloedstollende ontknoping om de oren slaan.<\/p>\n<p>Maar Visser weet dit keer niet te overtuigen met deze ingredi\u00ebnten. Hij verzuimt zijn personages emoties en driften mee te geven die ten grondslag liggen aan hun daden. Zijn schepping Wezenman illustreert dit het duidelijkst. Hij is een veel te kleurloos karakter om de roman te dragen, ondergaat alles zonder emoties, wat op hinderlijk gespannen voet staat met zijn toch niet alledaagse leven, waarin hij voldoende meemaakt. De achtergrond die Niccol\u00f2 meekrijgt, oogt veelbelovend, maar blijft volstrekt hol: hij is geboren uit een Italiaanse moeder en een Nederlandse vader, maar met dit gegeven doet Visser helemaal niets. Het is voor hem vooral een excuus om moeder Angelina te pas en te onpas potsierlijke en storend Italiaanse frasen te laten uitslaan.<\/p>\n<p>Visser vertilt zich aan zijn ambitie om plot en psychologie goed te combineren, en daarmee heeft hij met Paganinipark op die twee fronten een ondermaatse prestatie geleverd.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Arjan Visser weet niet te overtuigen<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Erik de Vries","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/88579"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=88579"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/88579\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Erik de Vries","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=88579"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=88579"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=88579"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}