{"id":88381,"date":"2009-12-03T13:45:00","date_gmt":"2009-12-03T11:45:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/dirk-scheringa-de-redder-van-driesum\/"},"modified":"2009-12-03T13:45:00","modified_gmt":"2009-12-03T11:45:00","slug":"dirk-scheringa-de-redder-van-driesum","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/dirk-scheringa-de-redder-van-driesum\/","title":{"rendered":"Dirk Scheringa, de redder van Driesum"},"content":{"rendered":"
\n

Welk lot wacht de Rinsma State, het buitenverblijf van Dirk Scheringa? Buurtbewoners wachten angstig af.<\/b> <\/p>\n

‘Laatst stopte voor het huis een Jaguar. Een man en vrouw stapten uit. Hij zag eruit als een pooier, zij was gekleed in een pakje met tijgerprint. Ik zou het niet op prijs stellen als de woning een hoerentent wordt.’ <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Campinghouder Otte van der Weide woont tegenover de Rinsma State, het landhuis van Dirk en Baukje Scheringa in het Friese dorpje Driesum. Met zijn faillissement is de bankier ook zijn droompaleis in het geboortedorp van zijn vrouw kwijtgeraakt. Hij had het pand als BV ondergebracht bij zijn DSB-imperium. Daarmee zit het in de boedel die de curatoren verdelen onder de schuldeisers. Vorige week vrijdag heeft ABN Amro alvast de schilderijen weggehaald. De curatoren brengen het pand binnenkort in de verkoop. Geschatte waarde: drie miljoen euro. Veel te weinig om de zevenenhalf miljoen schuld af te lossen die er volgens het jaarverslag op rust.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

De adellijke woning trekt de laatste tijd veel bekijks, zegt Van der Weide. ‘In de weekenden komen er veel ramptoeristen om foto’s te maken. Misschien zit er af en toe een ge\u00efnteresseerde koper tussen.’ Hij had geen warme band met zijn oude buurman, maar vindt het jammer dat Scheringa de Rinsma State kwijt is. ‘Ze waren er bijna nooit, dus ik had geen geluidsoverlast, geen buren die klagen.’ Alleen zijn dieren waren niet altijd blij met de komst van Scheringa. Met zijn helikopter landde hij een aantal keer in het weiland van de campingbaas. <\/p>\n

‘De paarden bleven redelijk rustig, maar de geiten raakten echt in paniek.’ Eerst zag hij het als zijn burenplicht de bankdirecteur in zijn achtertuin te laten landen. Maar toen hij merkte dat het hem een middag kostte, vroeg hij toch maar een klein bedrag van de jongens van DSB Beheer die het allemaal regelden. ‘Dirk weet niet dat hij de eerste keer gratis is geland,’ zegt hij met een spottend lachje. Spreken deed hij de bankier niet als hij hem vergezeld van zijn bodyguards zag passeren. ‘Hij knikte een keertje en stak zijn hand op.’ Scheringa was altijd omringd door bewaking. ‘Ook op de jaarlijkse paardenmarathon hier. Dan zat hij op de koets en fietsten twee beveiligers achter hem aan. Je kon hem er zo van afschieten,’ zegt de campingboer met gevoel voor humor.<\/p>\n

In de knusse boerderij verderop zag ook het echtpaar Dijkstra af en toe vanachter hun raam de opgeklommen volksjongen uit de helikopter stappen. ‘Een gepantserde auto reed hem het kleine stukje naar het huis,’ zegt meneer Dijkstra. Hij en zijn vrouw wonen in Driesum sinds hun bruiloft, vierenvijftig jaar geleden. Ze zagen Baukje als klein meisje door het dorp huppelen. Mevrouw Dijkstra kende haar niet persoonlijk, maar zong met haar zus in het kerkkoor. Ze hebben hun eigen gedachten over de verkooppraktijken van hun buurman, maar willen er geen kwaad woord over spreken. ‘Alleen vind ik het wel jammer dat hij ons als naaste buren niet \u00e9\u00e9n keer op de koffie heeft genodigd,’ zegt meneer Dijkstra met een gezicht dat boekdelen spreekt. ‘Tijdens de verbouwing vroeg hij onze schoonzoon aan de overkant wel een oogje in het zeil te houden,’ vult mevrouw Dijkstra aan.<\/p>\n

Scheringa kocht het voormalige gemeentehuis in 2003, toen het al enkele jaren leeg stond. Hij stak er miljoenen in om het achttiende-eeuwse ‘heerenhuisinge’ in oude glorie te herstellen. Twee jaar geleden was het project voltooid. De bankier bracht zijn buitenverblijf om fiscale redenen onder in een vennootschap. Daarom moest het een bestemming krijgen. Sinds een half jaar kunnen bruidsparen in zijn buitenplaats net als vroeger elkaar het jawoord geven. Twee keer vergaderden de commissarissen en bestuurders van DSB er.<\/p>\n

‘Ik zag Gerrit Zalm in de tuin een sigaretje roken en Robin Linschoten met zijn fourwheeldrive het terrein oprijden,’ zegt historicus Lammert de Hoop die een boek maakte over het landgoed. Verbaasd wijst hij naar de vlag die voor het verlaten ogende huis wappert. ‘Die had ik niet eerder gezien.’ Er staan gouden dukaten op, die de DSB Bank symboliseren, en een groen klaverblad, dat verwijst naar Scheringa’s geboortestreek Westerkwartier. Dezelfde tekenen zitten in het wapenschild van de ondernemer, die naar eigen zeggen altijd een gewone jongen is gebleven.<\/p>\n

In De Hoops boek komt het echtpaar Scheringa uitgebreid aan het woord. Ook daarin benadrukt de bankier dat hij altijd tot de ‘kleine luyden’ is blijven behoren. Een ander opvallend citaat: ‘Koopmanschap en rechtvaardigheidsgevoel zitten beide in mijn genen.’ De Hoop: ‘Ik denk dat hij dat meende. Maar dat betekent niet dat het waar hoeft te zijn. Hij is een ondernemer die scherp aan de wind zeilde.’ Hij ontmoette het echtpaar meermalen. ‘Ze zijn allebei aimabel en vrij open. Dirk is wel iemand met heel veel zelfvertrouwen. Over de koop van het huis zei hij: “Ik vind dat ik met mijn geld iets terug moet doen voor de maatschappij.”‘ Een luxueuze rustplek voor jezelf scheppen, is niet meteen wat je je daar bij voorstelt. Maar volgens De Hoop heeft Scheringa met de renovatie veel sympathie gewonnen bij de dorpsbewoners. ‘Er zijn mixed feelings over wat hij heeft gedaan met zijn bank, maar hij wordt wel gezien als de redder van Rinsma State.’ De historicus was aangenaam getroffen door de wijze waarop het echtpaar het pand heeft gerestaureerd. ‘Ze zijn hier ooit weggegaan als politieagent en verpleegkundige in een bejaardentehuis. Daarna lees je de berichten over DSB. Tot mijn verrassing bleken ze smaak te hebben.’<\/p>\n

Dat vindt ook architect Broor Adema. Met zijn Dokkumse kantoor haalde hij destijds de miljoenenopdracht binnen. ‘Ze ontwikkelden een eigen stijl, gingen absoluut niet op de protserige toer.’ Voor de Scheringa’s was Rinsma State een priv\u00e9-project waar ze hun ziel en zaligheid in legden, ervoer Adema. ‘Bij onze afspraken op het landgoed hadden ze vaak laarzen bij zich. Dan liepen ze even de tuin in om zich in te leven. In de voormalige huwelijkszaal maakte Dirk altijd zijn standaardgrapje: “Hier heb ik de duurste beslissing van mijn leven genomen, trouwen in gemeenschap van goederen.”‘ Die grap heeft waarschijnlijk zijn langste tijd gehad.<\/p>\n

Adema zag alleen Scheringa’s vriendelijke gezicht, voor de zakelijke kant had de ondernemer zijn mannetjes. Die neusden de contracten grondig door en draaiden een aannemer zo nodig de duimschroeven aan. ‘Ik ben er goed doorheen gekomen, misschien omdat ik me af en toe kwetsbaar heb opgesteld,’ zegt de zachtaardig overkomende architect. Over het eindresultaat heeft hij gemengde gevoelens. ‘Ze hebben een verpauperd pand weer een plek in de gemeenschap gegeven.’ Maar van meet af aan maakte hij zich zorgen of de Scheringa’s het wel echt zouden gebruiken en bewonen. Die angst werd bewaarheid. Adema, in woorden die zomaar op de geschiedenis van DSB kunnen slaan: ‘Het is een prachtig plaatje, maar het bleef hol.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Welk lot wacht de Rinsma State, het buitenverblijf van Dirk Scheringa? Buurtbewoners wachten angstig af.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":278204,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[47,119,1651,1799,117],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Tomas Vanheste, Map Oberndorff","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/88381"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=88381"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/88381\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Tomas Vanheste, Map Oberndorff","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/278204"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=88381"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=88381"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=88381"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}