Tijd van leven<\/p>\n
Staat de tijd voor u wel eens stil?<\/p>\n
‘Dat is nu juist wat de tijd nooit doet. Op 1 november overleed mijn moeder. Ik was een week daarvoor bij haar ingetrokken. Ik dacht dat ik de dood zou zien, maar ik zag de tijd, en niets is zo ondramatisch. De dood is gewoon een seconde waar je langs glijdt. En eenmaal dood blijft een mens, net als in het leven, onderhevig aan verandering. Als ik ook vierennegentig wordt, of iets in die richting, dan staan me nog een hoop veranderingen te wachten.’<\/p>\n
Wat vindt u zonde van uw tijd?<\/p>\n
‘Mijn moeder heeft zich de laatste twintig jaar veel zorgen gemaakt over haar dood. Mij leek dat verspilling van energie. Ik nam me voor me minder zorgen te maken, over wat dan ook. Je moet wel waakzaam blijven, maar dat is iets anders dan angstig. Toen ik jong was, beantwoordde ik elke angst met roekeloosheid. Dat hoeft niet meer. Behoedzaamheid heeft me, in de tijd die ik nog heb, waarschijnlijk meer te bieden.’<\/p>\n
Voor welk boek wilt u nu eindelijk eens tijd maken?<\/p>\n
‘De goddelijke komedie van Dante stond al jaren in mijn kast. Ik dacht vorige winter: en nu ga ik me definitief verrijken. Ik kwam tot canto dertien, geloof ik. Toen had ik het er helemaal mee gehad. Iedereen met wie de heer D. nog een appeltje te schillen had, kronkelde in het vuur van zijn al te menselijke wraakgevoelens. Waarom moeten we dat goddelijk noemen? Of komedie? Niets heb ik ervan begrepen. Misschien als ik zeventig ben nog eens proberen?’<\/p>\n
‘Was dit soms haar tijd niet meer?’ vraagt de hoofdpersoon van uw roman zich af. Is het momenteel uw tijd?<\/p>\n
‘Als het om succes gaat, waren de jaren tachtig en negentig voor mij een gouden tijd. Daarna kwam mijn naarste tijd: vier jaar bij het Nationale Toneel. Gek genoeg denk ik met veel tevredenheid terug aan wat ik toen gespeeld heb. Alsof talent zich aanscherpt onder druk van vijandigheden. Ik wist dat ik afscheid aan het nemen was, maar begreep niet waarom. Later zag ik in dat het te maken had met dit eerste decennium van de nieuwe eeuw: het slinkse herroepen van burgerlijke vrijheden, het hoofddoekengezeur, de heersende illusies over individualiteit, de angst voor het andere – ik zie er de afrekenmentaliteit in van mensen die zich in de jaren tachtig en negentig aan de zijlijn voelden staan. In dat licht is het bijna logisch dat \u00edk in d\u00e9ze tijd aan de zijlijn kwam te staan. Ik ben er soms zelfs een beetje trots op. En: als de stilte neerdaalt, blijkt het echte leven te beginnen.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2018Als de stilte neerdaalt, blijkt het echte leven te beginnen\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Marijn van der Jagt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/88277"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=88277"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/88277\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Marijn van der Jagt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=88277"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=88277"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=88277"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}