Fictie<\/p>\n
Het nieuwe boek van Peter Drehmanns, zijn zevende roman sinds 1999, draagt de neutrale titel De begeleider. Heel even schieten er beelden door je hoofd van een touringcar vol gillende pubers en een paar wanhopige docenten, op weg naar het Openlucht\u00admuseum of de Deltawerken. Het ijzige omslagbeeld van de roman verhindert echter enig verder fantaseren hierover; in het door tristesse gedomineerde oeuvre van Drehmanns, waarin de dood een van de steeds wederkerende thema\u2019s is, moet \u2018begeleiding\u2019 natuurlijk anders worden opgevat.<\/p>\n
Al heeft Leo Zonderland, de hoofdfiguur uit het boek, wel degelijk iets weg van een onderwijzer: hij is geduldig, begripvol, discreet, empathisch en tegelijk professioneel en afstandelijk. Bruikbare eigenschappen voor iemand die met grote regelmaat suicide tourists naar Zwitserland rijdt, waar ze in alle rust en volkomen legaal een einde aan hun leven kunnen maken. \u2018Ik ben de lijkenkoerier, de dodenbode, de vuilnisman, de deporteur, geen enkel etiket dekt helemaal de lading.\u2019 Het boek speelt zich grotendeels af in Zonderlands Volvo \u2013 \u2018in noodgevallen ook geschikt voor het vervoeren van doodskisten\u2019 \u2013, waarin de reis steevast wordt afgelegd. Specifieker nog: de auteur brengt ons het hoofd van de chauffeurende Zonderland binnen en laat ons kennisnemen van zijn frustraties: over de weggebruikers, zijn passagier, zijn verleden en zijn leven.<\/p>\n
Deze vorm van introspectie paste Drehmanns eerder toe in zijn boek Erfsmet, een merkwaardig, bont boek, half kroniek, half autobiografie, waarin de auteur zichzelf opvoert en op zoek gaat naar sporen van zijn oudoom. Die speurtocht onderneemt de ik deels om zichzelf te ontvluchten. Zoals het in Erfsmet bondig klinkt: \u2018Of gaat het misschien om een heel andere drijfveer? Te weten: vat krijgen op hem om zelf te kunnen ontglippen.\u2019 Dit motief keert terug in De begeleider: \u2018Ongrijpbaar ben ik immers zolang ik mensen begeleid die nergens meer willen zijn behalve in een kist of in een asbus.\u2019 Dixit Zonderland.<\/p>\n
De mensen die in De begeleider naar kist of asbus verlangen zijn achtereenvolgens mevrouw R, meneer M en mevrouw W. Ze hebben om uiteenlopende redenen hun joie de vivre verloren en tijdens de lange autorit heeft Zonderland weinig keuze dan te luisteren naar hun levensverhaal, hetgeen hij plichtmatig doet. Voor hem is elke anekdote aanleiding om af te dalen in zijn geheugen, waarmee hij het verhaal van zijn bijrijder ter plekke decimeert tot een ankeiler voor zijn eigen gedachten en overpeinzingen.<\/p>\n
Drehmanns\u2019 keuze om Leo Zonder\u00adland zo op de voorgrond te plaatsen, ten koste van de andere karakters in zijn roman, is weinig gelukkig. De depressies van mevrouw R, het scabreuze verleden van Meneer M; het wordt even aangestipt, maar hoe dit verleden zich vertaald heeft in een waarachtige, diepe behoefte om te sterven blijft duister. Zonderland beperkt zich tijdens de autorit tot het spotten van opmerkelijke teksten op borden en vrachtauto\u2019s \u2013 alles met betrekking tot verzekeringen, koeltechniek en veevervoer springt hem in het oog, zo beroepsgedeformeerd is hij wel \u2013 waarmee de auteur de lange, saaie stroken Autobahn onbedoeld in taal benaderd heeft. Of moet de lezer De begeleider beschouwen als een grote metafoor voor het sterfbed, dat uiteindelijke zielloos en banaal is? In dat geval is de auteur geslaagd. n<\/p>\n
Peter Drehmanns<\/p>\n
De begeleider<\/p>\n
Uitgeverij Querido<\/p>\n
265 p., \u20ac 18,95<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Roman Peter Dremanns mist een ziel<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Erik de Vries","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/88207"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=88207"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/88207\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Erik de Vries","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=88207"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=88207"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=88207"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}