Interview Kyteman<\/p>\n
Het is koud en grauw in Utrecht, en Colin Benders rilt onder zijn veel te dunne jas. Hij is mager en loopt ietwat ineengedoken, maar zijn ogen stralen als hij wijst op een grote leegstaande loods, vlak naast het huis waar hij sinds een paar weken woont. Daar, mijmert hij hardop, moet het gaan gebeuren. Straks, als het ‘project’ met zijn hiphop-orkest voorbij is.<\/p>\n
In de loods is genoeg ruimte voor alle bevriende muzikanten om er hun eigen muziek te ontwikkelen en naar hartelust te kruisbestuiven. En ook voor anderen, die de boel kunnen documenteren, vormgeven, schrijven, ontwerpen – whatever. Een zenuwcentrum van creativiteit heeft hij voor ogen. ‘Ik wil in de toekomst geen band meer,’ zegt hij. ‘Het moet een collectief worden, waaruit gigaprojecten kunnen voortkomen zoals het hiphop-orkest, maar ook dingen waar ikzelf misschien helemaal niet bij betrokken ben.’<\/p>\n
Er is \u00e9\u00e9n probleempje, zegt hij lachend. In zijn hoofd mag het dan al een feit zijn, in werkelijkheid is het nog lang niet rond. Maar dat belet hem niet te dromen. Nog twee weken, en dan geeft hij met zijn orkest het allerlaatste concert, na een in alle opzichten ongelooflijk jaar. Maar als ‘aanhanger van de ongeremde nieuwsgierigheid’ is Benders, beter bekend als Kyteman, allang bezig met het vervolg. Zijn publiek is dat nog niet. Drie dagen eerder, in een afgeladen Paard in Den Haag, wisselen bezoekers onderling veelbetekenende blikken uit. Hier gebeurt wat. Het orkest mag dan inmiddels een reputatie hebben, het is toch heel wat anders om het live te ondergaan. Een razend spannend concert is het, soms verstild, dan weer uitgelaten. Stijlen vloeien naadloos in elkaar over. Het uitsluitend uit stemmen opgebouwde ‘Blow the Whistle On ‘Em’ is een waar feest. Tijdens de lange, afwisselende jams voel je voortdurend het risico dat de boel in elkaar kan donderen. Maar dat doet het niet. Integendeel; het geheel stijgt eerder op. Tegen het einde bezwijkt het podium bijkans onder de wilde sprongen van een roedel rappers. Alle muzikanten zijn volledig gefocust op elkaar, en op Kyteman, die de groep als een duvelstoejager dirigeert, zijn bugel losjes in de hand, alsof hij met onzichtbare touwtjes de dynamiek van de muziek bepaalt. De zaal ziet vooral zijn rug. Maar wat deert het? Zo muzikaal, zo origineel, zoveel samengebalde energie – het is een zeldzaamheid, en niet alleen in de Nederlandse muziekwereld.<\/p>\n
Jongetje met ADHD<\/p>\n
‘Ja, het was weer een mooie,’ glimlacht Benders daags erna, aan tafel op zijn onverwarmde spartaanse etage. ‘Wat ik zo tof vind, is dat de energie die het publiek voelt, een reflectie is van wat er daadwerkelijk speelt tussen al deze muzikanten. Het is een kluwen van inspirerende personen, en ook in het dagelijks leven kan iedereen voortdurend bij elkaar naar binnen lopen. Ons leven en onze werkzaamheden zijn volledig met elkaar verweven geraakt. Er is een hecht familiegevoel gegroeid, en onze muziek is voor een groot deel een reactie op dat gevoel.’<\/p>\n
Colin (spreek uit: Colain) Benders is een serieuzere jongen dan je op grond van zijn podiumpresentatie zou verwachten. Als hij naar woorden zoekt, en dat is vaak, draait hij nerveus aan een pluk haar die onder zijn wollen muts uitsteekt. In een jaar tijd werd hij vrijwel vanuit het niets bekend. Hij speelde op Pinkpop, North Sea Jazz \u00e9n Lowlands, had met het fraaie instrumentale nummer ‘Sorry’ de meest onwaarschijnlijke hit in jaren en werd werkelijk vanuit alle mogelijke hoeken bewierookt. Maar van enige euforie daarover is geen sprake. ‘Succes is voor mij geen maatstaf,’ zegt hij stellig. ‘Je m\u00f3\u00e9t het loskoppelen – wat de anderen zeggen, en wat je zelf vindt. Hoe geweldig de reacties ook zijn, het mag nooit de leidraad worden voor wat je in de toekomst gaat doen.’<\/p>\n
Die ongewone nuchterheid, zeker voor een drie\u00ebntwintigjarige, verdwijnt meteen als hij vertelt wat het project voor zijn persoonlijke leven heeft betekend. Dan heeft hij het over een periode die gemarkeerd wordt door ‘mijlpalen’, en over de muziek, die je kunt lezen als ‘pagina’s in mijn dagboek’.<\/p>\n
Die periode begon zo’n vier jaar geleden, op de dag dat hij introk bij zijn vrienden, de rappers ReaZun en Paradox, in een flatje in Overvecht. Achttien jaar was hij toen, en in muzikale zin al een veteraan. Al op zijn derde had hij zijn eerste trompet gekregen van zijn oom, de jazzmuzikant Jacky Terrasson. Als jongetje had hij ADHD en was hij naar eigen zeggen ‘de hel op aarde’. Muziek was een van de weinige dingen die hem w\u00e9l wisten te boeien. Omdat het op school niet liep en hij helemaal alleen stond, ging hij al vroeg naar een speciale muziekschool. Van daaruit stroomde hij automatisch door naar het conservatorium. Daarnaast stond hij al vanaf zijn twaalfde met verschillende bands op een podium.<\/p>\n
Gezien worden als een groot talent op de trompet, dat was allemaal leuk en aardig, maar niet genoeg. ‘Mijn drive,’ zegt hij, ‘was te laten zien dat ik meer kon dan alleen trompet spelen bij een ander, meer dan studeren en braaf doen wat me wordt opgedragen. Dat ik niet van anderen afhankelijk hoef te zijn om mijn pad en mijn geluk te bepalen.’<\/p>\n
Wat hij met die drive aan moest, daarvan had hij nog geen idee. Bovendien had hij wel wat anders aan zijn hoofd, want het ging helemaal niet goed met hem. Het was net uit met zijn vriendin, die een jaar lang zijn ‘steun en toeverlaat’ was geweest. De band waar hij bij speelde, Relax, hield plotseling op te bestaan. En na lange gesprekken met zijn docent Eric Vloeimans, besloot hij te stoppen met het conservatorium. ‘Hij zei: je snapt de structuur van muziek, nu moet je je eigen verhaal gaan vertellen. En jouw muziek ga je niet vinden binnen deze muren. Ik was angstig voor die beslissing. Dacht: straks heb ik mijn studie niet afgemaakt. Maar toch ben ik hem er zeer dankbaar voor.’<\/p>\n
Strijdbaar: ‘Ik wil zo min mogelijk tijd besteden aan vangnetten. Als je weet dat iets grandioos mis kan gaan, dan zorg je maar dat je zo hard werkt dat het niet gebeurt. Dat is beter dan je op vijftien manieren indekken en allemaal halve projecten doen.’ Ofwel, zoals rapper BangBang het op The Hermit Sessions verwoordt: ‘Stand for something, or fall for anything.’<\/p>\n
‘Boem’ en ‘pats’<\/p>\n
Daar zat hij: voor het eerst op kamers, zonder inkomen, afgeronde opleiding of toekomstplannen. ‘Ik was ontzettend aan het experimenteren met drugs, wat mijn mentale gesteldheid niet echt ten goede kwam. Waarschijnlijk kwam er ook nog een staartje van de puberteit bij kijken. Ik ging door hele diepe zwarte gaten. Inmiddels kan ik het een beetje relativeren, maar toen voelde het zo oneindig groot.<\/p>\n
Ik heb vaak letterlijk het probleem dat ik niet kan stoppen met denken. In die wankele periode waren het soms innerlijke conversaties met mezelf. En dat had nogal een negatieve spiraalwerking. Het is bijna een rationeel besluit geweest om mezelf te dwingen dan maar zoveel mogelijk over muziek na te denken.’<\/p>\n
Toch gebeurde er ook meteen iets bijzonders, daar in Overvecht. ‘Ik had mijn bed en mijn spullen nog niet eens verhuisd. Alleen mijn computer, waar ik vooral wazige elektronische muziek op maakte, dingen die ze op het conservatorium interessant vonden.’ Of hij niet eens een hiphopbeat kon maken, vroegen zijn huisgenoten al op de eerste avond. Iets waar zij ook wat mee konden. Min of meer voor de grap ging Colin aan de slag. Maar zijn probeersel werd door de rappers meteen enthousiast onthaald. Bassist Dibbe van Laarhoven kwam toevallig langs en speelde een partij in. ReaZun en Paradox sloegen aan het schrijven, en uiteindelijk zou ‘We Know You Know’ het eerste nummer van de plaat worden waar ze die avond hardop over begonnen te fantaseren.<\/p>\n
Die aanpak zou een blauwdruk worden van de manier waarop The Hermit Sessions tot stand kwam. Spontaan, in een veilige omgeving, relatief afgesloten van de buitenwereld, groeide het voor Benders uit tot een ‘ware obsessie’. Hij tekende zelf voor vrijwel alle muziek en maakte daarbij gebruik van het geluid van krakende chips, of het uitspreken van de woorden ‘boem’ en ‘pats’ – aangezien drums en percussie-instrumenten te lawaaiig waren. Maar veel idee\u00ebn borrelden op na lange discussies op de bank. ‘Als je thuiskwam stond de computer aan en was er iemand bezig met muziek,’ zegt Benders. ‘Het was de \u00e1ndere kant van die donkere tijd. Ik heb in die periode ook veel van mijn denkbeelden over muziek en het leven gevormd. En ik voelde voor het eerst sinds jaren iets dat op vriendschap leek.’<\/p>\n
Intrekken in Overvecht was een ‘mijlpaal’, zegt Benders, zoals zijn nieuwe woning dat ook is. Niet in materi\u00eble zin, want daar maalt hij niet om – een keyboard, een computer en een bak met goudvissen zijn de enige blikvangers in de kale ruimte. Maar het is mooi en toepasselijk dat Paradox en ReaZun een paar dagen eerder op hun beurt boven hem zijn komen wonen. Zodat hij nu weer gewoon ‘over het balkon kan klimmen’ als hij last krijgt van een abrupt idee. Bovendien is het een mooie ontmoetingsplek voor de ‘familie’, die inmiddels flink is uitgedijd. ‘Als iemand even geen geld heeft, dan koken de anderen voor hem. En er liggen hier inmiddels zoveel matrassen dat het hele orkest er kan crashen.’<\/p>\n
De Utrechtse scene<\/p>\n
Alsof het zo is afgesproken, klinkt er buiten een vrolijk ‘Buurman!’, waarna er wild met de brievenbus wordt geklepperd. Ben ‘ReaZun’ Hartman en bassist Dibbe van Laarhoven begroeten ‘Kyte’ met ingewikkelde handgebaren en zetten zich vervolgens beiden aan het draaien van een sigaret met, zoals ze dat noemen, ‘producten van lichte zeden’.<\/p>\n
Als ze proberen uit te leggen hoe ze elkaar leerden kennen, blijken alle kruisverbanden veel te ingewikkeld voor een buitenstaander. Het gaat, in de meeste gevallen, ver terug. Van Laarhoven, bijvoorbeeld, darde als jongetje rond in het kraakpand Zandwijk, terwijl Benders daar in zijn wiegje lag. En dat is volgens hen wel typerend voor de Utrechtse muziekscene. In de stad gebeurt al jaren van alles op hiphopgebied, en er is veel talent. Er worden volop festivals en feesten georganiseerd, waar iedereen elkaar tegen het lijf loopt. Maar om welke reden dan ook dringt dat zelden door tot buiten de Domstad. De Urban Dance Squad is de enige ‘grote’ band uit Utrecht die ze kunnen bedenken. Naast hun eigen orkest dan. En hun vrienden C-Mon & Kypski, die de afgelopen jaren nationale aandacht kregen. ‘Dan is het bij ons toch een beetje: wow, ze spelen ook buiten de stad,’ zegt Van Laarhoven lachend.<\/p>\n
‘De Utrechtse scene is een kringetje waar iedereen naar elkaar kijkt, het hartstikke gezellig heeft, en buiten mag de wereld vergaan,’ zegt Benders. ‘De stad is nooit aantrekkelijk geweest voor de media en de industrie. Maar dat gaf ons ook de vrijheid om te zeggen: we doen het gewoon met elkaar en voor elkaar. Mede daardoor is het een heel pure scene, waarin iedereen welkom is, uit welke muzikale hoek ze ook komen.’<\/p>\n
Het orkest, waarin conservatoriumstudenten, geschoolde strijkers en ‘straatse’ hiphoppers harmonieus samenspelen, is daarvan alleen al op papier een lichtend voorbeeld. Toch weten ze met die open blik nog te verbazen. Zoals op het podium in Den Haag, toen ReaZun een applaus vroeg voor een bekende stadgenoot. En nee, dat was niet een van de leden van de Urban Dance Squad, maar… Herman van Veen. Zo ongeveer de laatste figuur waarvan je verwacht dat hij door hiphoppers in het zonnetje wordt gezet.<\/p>\n
Ironie? Om de dooie dood niet. ‘Het is echt een man van verlichting voor me geweest,’ zegt Van Laarhoven. ‘Hij heeft deuren voor me opengetrapt,’ valt Benders hem bij, waarna hij uit het hoofd het refrein van ‘Zingende Doden’ citeert: ‘En als de wereld is vergaan\/ dan blijft de televisie aan\/ dan is het hier een poppenkraam\/ met dooien achter het raam.’<\/p>\n
De shout-out naar Van Veen had alles te maken met diens recente uitspraken over Geert Wilders en de PVV. ‘Ik ben er erg van geschrokken hoe de mensen over hem heen vielen,’ zegt Benders. ‘Zodra je zegt: blijf toch bij je leest, ga muziek maken en hou je kop, dan wordt er een enorme klap uitgedeeld aan wat de kunsten zouden kunnen zijn. Het is erg tekenend voor deze tijd, vrees ik. Muziek zou een spiegel van de maatschappij moeten zijn. Maar het is tegenwoordig alleen maar entertainment. Comedia.’<\/p>\n
Vertaald naar een hiphopcontext noemt hij dat de ‘dom, lomp & famous-cultuur’, naar de hit van The Opposites. ‘De inhoud doet er minder toe dan het plaatje, en daar heb ik niets mee. Ik wist van het begin af aan dat ik alleen maar wilde werken met rappers die meer te vertellen hebben dan hoe tof ze wel niet zijn. Altijd maar die ene vechthond tegenover de andere, gouden kettingen, grote auto’s – voor mij doet het afbreuk aan wat hiphop ooit geweest is.’<\/p>\n
Ook ReaZun, een gesjeesde rechtenstudent die tegenwoordig veel workshops geeft in het onderwijs, heeft het niet zo op ‘ego-testosteron-manifesterende hiphop’. ‘Hoe vet het soms ook kan klinken hoor. Maar… je bent in staat een verhaal te vertellen, en wat doe je? Stupiditeiten verkondigen. Ik zeg niet dat ik precies weet hoe de wereld in elkaar zit, maar als je een microfoon vasthoudt, heb je in zekere zin de verantwoordelijkheid om te praten voor mensen die dat niet kunnen.’ Lachend: ‘Bovendien vind ik het fijn dat ik met onze muziek naar mijn moeder kan gaan, en dat zij denkt: die jongen is met iets goeds bezig.’<\/p>\n
Televisie de deur uit<\/p>\n
Zoals de Utrechtse muziek volgens hen wel vaart bij het betrekkelijke isolement, zo gingen Benders en zijn huisgenoten ook tamelijk ver in het buiten de deur houden van invloeden die hen zouden kunnen storen. Paradox, die eigenlijk Hein Bal heet en meestal met ‘Pax’ wordt aangesproken, vatte de sfeer van die dagen samen in het nummer ‘Peace Without The Rest’. ‘Een ode aan die tijd,’ aldus Benders.<\/p>\n
Of het nu lag aan de ‘luyendijkiaanse inzichten’ waar ze zo lang over discussieerden, of aan de afkeer van de commerci\u00eble koers van zenders als MTV en TMF – dat weten ze niet meer precies, maar in elk geval besloten ze in Overvecht om radio en televisie de deur uit te doen. Aangezien er ook geen internet was, maakten ze de plaat min of meer in een vacu\u00fcm. Ze hadden geen idee wat er in de toptien stond en welke sounds ‘hot’ waren. ‘Dat was een voordeel,’ zegt Benders. ‘Als je tenminste iets wilt maken dat tijdloos is. Dan ligt er ook geen druk op wanneer je het uitbrengt. Want het kan niet opeens uit de mode zijn.’<\/p>\n
Al even eigenwijs is zijn weigering om muziek in te delen in stijlen. ‘Als je een bos sleutels hebt,’ begint hij raadselachtig, ‘is het handig om ze allemaal een kleurtje te geven, zodat je weet: die is van mijn huis. Maar de essentie blijft: een sleutel maakt iets open. Zo is het ook met muziek. Het is logisch dat het in de platenzaak een label krijgt, want dan weet je waar je moet zoeken. Maar het is zonde om er al tijdens het maken een sticker op te plakken. Dan moet je opeens alles schrappen wat er niet in past.’<\/p>\n
In een hoekje gekropen<\/p>\n
In oktober 2008 gaf het orkest, samen met alle rappers en MC’s die er in de loop van de tijd bij waren gekomen, een concert in het Utrechtse Tivoli de Helling. Het was de bedoeling een statement te maken, zegt Benders. ‘We wilden laten zien dat we met zo’n achterlijke groep konden neerzetten wat we in ons hoofd hadden, zonder compromis.’ One shot, zo citeert hij The Deer Hunter. ‘En als er niets uitgekomen was, nou… ook cool.’<\/p>\n
Toen de zaal een week van tevoren volledig uitverkocht was, en niemand meer kaarten kon krijgen voor hun vrienden en familie, begonnen Benders en zijn vrienden zich voorzichtig achter hun oor te krabben. Hoe kregen ze hun familie nou binnen? En, een belangrijker vraag wellicht: wie waren al die mensen die een kaartje hadden gekocht? ‘Het was het enige aspect dat ik compleet over het hoofd had gezien: dat het wel eens een succes zou kunnen worden.’<\/p>\n
Het optreden werd voor Benders een ‘bizarre trip’, en dat had weinig te maken met de overweldigende reactie van het publiek. ‘In een uur tijd zag ik alles waar ik drie jaar voor had geleefd voorbij flitsen,’ zegt hij zacht. ‘Elk nummer dat we speelden bracht de sfeer waarin we het gemaakt hadden naar boven, in beelden en fragmenten. Ik voelde vreugde, maar ook ultieme droevigheid.’ Meteen na de laatste tonen rende hij het podium af. ‘Ik ben in een hoekje gekropen en heb geprobeerd alles weer even recht te zetten. Maar daar ben ik nog wel twee weken mee bezig geweest.’<\/p>\n
Eigenlijk, zegt Benders, had hij met het optreden voor zichzelf al genoeg bewezen. Maar de ongekende muzikale mogelijkheden van het orkest waren aanlokkelijk. En bovendien klopte de buitenwereld opeens wel heel hard op de deur. Anderhalve maand later waren ze de eerste band ooit die na \u00e9\u00e9n optreden op Noorderslag stond, en daarmee barstte het circus pas echt los.<\/p>\n
Leuk, maar vooral ook verwarrend, vond het stralende middelpunt. ‘Opeens was ik de “hiphop-mozart”. Ik ontdekte pas wat het woord “superlatieven” betekent toen de pers het de volgende dag voor ons ging gebruiken. Dat matchte niet met mijn eigen gevoel, want ik vond het helemaal niet zo’n goede show. En ik snapte ook niet wat het betekende als mensen van platenmaatschappijen met me wilden praten. “Muziekindustrie”, dat was voor mij altijd een scheldwoord.’<\/p>\n
Hij begint steeds heviger aan zijn dreadlock te draaien. ‘Er schiet een nieuwe wereld open, waarin iedereen je vriend wil zijn en je overal aanbiedingen krijgt. Even dit blikje omhooghouden, liedje spelen, en hup: vijftigduizend euro. Dan begint het te knagen: waarom zo moeilijk doen over een ideologie, als je er met veel minder moeite veel meer kunt uitslepen? Waarom niet w\u00e9l spelen op alle bedrijfsfeesten, of meer optredens doen met een kleinere band? Daar heb ik het echt moeilijk mee gehad. Maar uiteindelijk vond ik het niet te rechtvaardigen. En daar ben ik nu blij om.’<\/p>\n
De limiet die Benders had gesteld, tien shows, werd al snel losgelaten – onder de strikte voorwaarde dat het dan na een jaar \u00e9cht afgelopen zou zijn. ‘We moesten wel, omdat we anders gelyncht zouden worden,’ zegt hij. Zijn grote zorg was het buiten de deur houden van routine. ‘Muziek moet een conversatie tussen muzikanten zijn. Maar na een tijdje, als iedereen zijn partijen uit het hoofd kent, zit er minder verbazing in. Dan krijg je, zeg maar, verschillende monologen naast elkaar. En daar word ik echt zenuwachtig van.’ Dus gooide hij een aantal keer de set door elkaar en laste hij meer ruimte in voor improvisatie.<\/p>\n
Hiphoppers of hippies?<\/p>\n
Terwijl de avond valt, neemt het geklepper met de brievenbus toe. Het ene na het andere groepslid valt binnen – de MC’s Dani\u00ebl ‘Master Surreal’ Munro en Georgios ‘Double G’ Lazakis, percussionist Frank ‘BINK’ Wienk, toetsenist Niels Broos en ‘soundscape’-man Mathijn den Duijf. In hun kielzog volgt Benders’ vader, die een bevroren kip op de gaskachel zet om te ontdooien.<\/p>\n
Als vader en zoon naar de keuken vertrekken, valt het gezelschap over elkaar heen met enthousiaste verhalen over het afgelopen jaar. Het is opvallend dat het daarbij nauwelijks gaat over wilde fanschares of grote podia – terwijl het voor vrijwel iedereen de eerste keer was dat ze daarmee in aanraking kwamen – maar over de muzikale verrijking. ‘Als Colin met een plannetje komt,’ zegt Den Duijf, ‘dan denk je: daar wil ik bijhoren.’<\/p>\n
‘Ik vind het jammer dat het afloopt,’ zegt Master Surreal. ‘Maar ik snap het wel. Zoiets als dit maak je nooit meer mee. En dan kan je maar beter stoppen voordat het minder wordt.’ Double G schudt zijn hoofd: ‘We gaan niet stoppen, we gaan gewoon werken aan iets nieuws – iets wat ook nog nooit gedaan is. En het wordt gruwelijk.’<\/p>\n
Financieel is niemand echt beter geworden van het project. Maar ach, zeggen ze schouderophalend, rijk waren ze ook niet voor het begon. ‘Tot het moment dat je er een goeie bestemming voor hebt gevonden,’ zegt Benders, die zich weer bij het gezelschap heeft gevoegd, ‘is geld niet meer dan een postzegelverzameling.’<\/p>\n
Iedereen knikt. Wat telt, is de ‘familie’. Een moeilijk te plaatsen familie, dat wel. Zijn het hippies zonder lang haar, krakers zonder de grimmigheid, hiphoppers zonder machismo? Waarschijnlijk is het beter niet te proberen er een etiket op te plakken. In welke samenstelling de groep in de toekomst van zich zal laten horen, en hoe dat zal klinken, is nog onduidelijk. Maar \u00e9\u00e9n ding beamen ze allemaal: het fundament is oersterk, en de buitenwereld zal er geen vat op krijgen. ‘Ze kunnen het boompje misschien omzagen,’ zegt Benders, ‘maar niet ontwortelen.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Colin Benders, ofwel Kyteman, was d\u00e9 hiphopsensatie van het jaar. Maar het drie\u00ebntwintigjarige supertalent stopt alweer met zijn orkest. Samen met zijn bijzondere \u2018familie\u2019 gaat hij op zoek naar nieuwe idee\u00ebn. \u2018Succes is voor mij geen maatstaf.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1267],"acf":[],"author_name":"Sander Donkers","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/87885"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=87885"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/87885\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Donkers","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=87885"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=87885"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=87885"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}