Reconstructie \/ De dood van Kees de Kruiff<\/p>\n
Op vrijdag 14 augustus verscheen op pagina 22 van De Telegraaf een opvallende column. Auteur was Kees de Kruiff, directeur van het bedrijf ZZP OK\u00c9 en sinds anderhalf jaar vaste medewerker van het financi\u00eble katern van de krant. Voorgaande stukjes van zijn hand gingen steevast over de moeizame verhouding tussen de overheid en de zelfstandig ondernemer. Of preciezer gezegd, over hoe die ‘idioten’ op het ‘pluche’ hardwerkende mensen zoals hij voortdurend dwarszaten met ‘belachelijke’ regels, en zo ‘de BV Nederland’ lieten afstevenen op een ‘financi\u00eble ramp’. Maar dit keer had zijn column een heel andere strekking. Zelfmoord, stond er in dikke, zwarte letters boven. En de openingszin luidde: ‘Dit is een bekentenis: ik heb mijn klanten verkeerd geadviseerd.’<\/p>\n
De Kruiff, die met zijn bedrijf hoogopgeleide zzp’ers via een slimme constructie de mogelijkheid bood zonder eigen vermogen een BV te starten, schreef dat hij zijn cli\u00ebnten altijd had aangeraden voldoende geld in kas te houden om drie maanden werkloosheid te kunnen overleven. Maar die berekening, moest hij nu toegeven, was achteraf te optimistisch. Door de economische crisis kwamen zelfstandigen soms wel zes maanden zonder werk te zitten. En dat kon volgens De Kruiff ingrijpende gevolgen hebben: ‘Drie-hoog-achter is geen pretje als je \u00e9\u00e9n-hoog-voor gewend bent.’ De column eindigde met een impliciete verwijzing naar Adolf Merckle, de Duitse miljardair die zich begin dit jaar voor de trein wierp nadat hij door een verkeerde speculatie op aandelen Volkswagen diep in de schulden was beland. ‘En om nu zelfmoord te plegen om de ellende te ontlopen,’ schreef De Kruiff, ‘dat lijkt me de slechtst denkbare oplossing.’<\/p>\n
Off the record-maatje<\/p>\n
Het mocht een bijzonder stukje heten, in een jaar waarin dubieuze bankiers en malafide speculanten nog liever hun zijden stropdas en handgemaakte schoenen opvraten dan dat ze het boetekleed aantrokken voor het leed dat ze anderen hadden berokkend. Maar de column kwam in een heel ander daglicht te staan toen vijftien dagen later de naam van Kees de Kruiff opeens elders in De Telegraaf opdook: op de pagina met overlijdensberichten. De Kruiff had zich van het leven beroofd, zo kon worden opgemaakt uit de annonce die zijn familie had geplaatst. Datum van zijn zelfmoord: 12 augustus, twee dagen v\u00f3\u00f3r zijn ‘bekentenis’ in de krant was verschenen.<\/p>\n
Voor zijn omgeving kwam de plotse dood van de zakenman als een immense schok. Hartsvriendin Lia van den Berg, oprichtster van een werving- en selectiebureau voor topsecretaressen en voormalig Zakenvrouw van het Jaar, stond in de supermarkt toen ze het bericht hoorde. ‘Ik stond net te denken: zal ik nou die grote of die kleine kapucijners nemen, toen mijn mobiele telefoon ging,’ laat ze vanuit haar vakantiehuis in Spanje weten. ‘Een vriendin zei: “Kees is dood.” Ik liet de kapucijners bijna uit mijn handen vallen.’ De Kruiff was een intelligente, warme, geestige man, zegt Van den Berg. En jarenlang haar ‘off the record-maatje’, bovendien. ‘We vertelden elkaar dingen die we niemand anders vertelden.’ Toch had ze zijn dood op geen enkele manier zien aankomen. ‘Ik had hem anderhalve week daarvoor nog gesproken. Toen zei hij: “Lady,” zo noemde hij me altijd, “We moeten snel weer eens bijpraten bij Maxie’s.” Dat was onze vaste hangout in de P.C. Hooftstraat. Het is er nooit meer van gekomen.’<\/p>\n
Ook vriend Charles Crawfurd was met stomheid geslagen toen hij vernam dat De Kruiff, met wie hij tot voor kort nog soms wel drie keer per week lunchte, zichzelf om het leven had gebracht. ‘Een zakenrelatie van mij heeft enige tijd geleden ook zelfmoord gepleegd,’ zegt Crawfurd, zelf eigenaar van een recruitmentbureau. ‘Toen ik Kees daarover vertelde, reageerde hij heel resoluut. “Zoiets doe je niet,” zei hij. Hij vond dat je het tegenover je familie niet kunt maken. En dan opeens gebeurt er d\u00edt.’<\/p>\n
Niet minder bevreemding wekte de boodschap waarmee De Kruiff van de buitenwereld afscheid had genomen. Zijn bekentenis in De Telegraaf was ronduit ‘onzinnig’, zegt Jelle de Boer van het Sociaal Fonds voor Zelfstandigen, voormalig partner van ZZP OK\u00c9. ‘Dat sommige van zijn cli\u00ebnten door de crisis opeens langer zonder werk kwamen te zitten dan verwacht, daarover hoefde Kees zich echt niet schuldig te voelen. Het zijn ondernemers, die hebben hun eigen verantwoordelijkheid. Bovendien, voor zover ik weet, is niemand door zijn toedoen in de problemen gekomen.’<\/p>\n
Celebrities<\/p>\n
Kees de Kruiff (1964) groeide op in een gefortuneerd gezin in het chique Bosch en Duin. Op het gymnasium behoorde hij tot de ‘kakkers’, zou hij later in een interview zeggen, ‘Lacoste-polo, Pringle-trui, alles zoals het hoorde.’ Na een studie bedrijfseconomie in Rotterdam koos hij, niet direct wildenthousiast geraakt van het opstellen van balansen en winst- en verliesrekeningen, aanvankelijk voor een aangenaam leven in de societyjournalistiek. Voor bladen als Quote en MAN bracht hij de hogere kringen in beeld en mocht hij als ‘wijnfanaat’ de beste flessen bordeaux en beaujolais keuren.<\/p>\n
Echt naam in de mediawereld maakte hij in 1995, toen hij met een decadent feest in de Amsterdamse discotheek RoXY, waarop ook celebrities als Pim Fortuyn en Sandra Reemer aanwezig waren, zijn eigen maandblad Squeeze lanceerde. Een lifestyleglossy voor ‘de hedendaagse gay’, vol artikelen over de nieuwste huidverzorgingsproducten, interviews met rolmodellen als de Prince de Lignac, en een maandelijkse column van Albert Verlinde. De Kruiff, zelf homoseksueel, zou er een geduchte concurrent van de Gay Krant mee in de markt zetten.<\/p>\n
Zijn vlotte babbel en gesoigneerde voorkomen leverden hem in 1996 een nevenfunctie op als woordvoerder van stichting Azimut, een Rotterdamse organisatie die streed tegen discriminatie van homoseksuelen. Het werk bezorgde hem enige landelijke bekendheid toen Azimut een proces aanspande tegen RPF-Kamerlid Leen van Dijke, die in een interview had beweerd dat ‘homoseksuele praxis’ even erg was als diefstal. ‘Straffen die daarop staan, zijn volgens het Wetboek van Strafrecht vier tot zes jaar,’ reageerde De Kruiff in het Acht Uur Journaal op de gewraakte uitspraak. ‘Als je het op die manier bekijkt, dan heb ik met zo’n tien jaar homoseksuele praxis achter de rug nog zo’n twaalfhonderd jaar gevangenisstraf te goed.’<\/p>\n
Na Squeeze en stichting Azimut achter zich te hebben gelaten, zette De Kruiff voet in de verzekeringswereld. Hij werd hoofdredacteur van Het Verzekeringsblad en begon daarna met twee partners het verzekeringsbedrijf Callas.<\/p>\n
Na ook daar te zijn vertrokken, kreeg hij tijdens een vliegreis van Zuid-Amerika naar Australi\u00eb een lumineus idee. Als hij nou eens een bedrijf begon dat kleine zelfstandigen het geld leende om een BV op te richten? En als hij hen nou eens tegen een aatrekkelijke vergoeding de mogelijkheid bood in die BV als directeur in dienst te treden, zodat ze het recht op WW zouden behouden \u00e9n onbeperkt door opdrachtgevers zouden kunnen worden ingehuurd? Een gat in de markt, zo leek het. ZZP OK\u00c9 was geboren.<\/p>\n
Binnen de kortste keren had De Kruiff driehonderd cli\u00ebnten voor zijn bedrijf gevonden, zo vertelde hij althans al zijn zakelijke contacten.<\/p>\n
In zakenblad FEM Business sprak hij begin 2008 de verwachting uit dat de teller binnen drie jaar op drieduizend zou staan. Over publiciteit voor ZZP OK\u00c9 had hij alvast niets te klagen. Een vaste column in De Telegraaf, interviews in Elsevier, Quote en Het Financieele Dagblad, grote artikelen in HP\/De Tijd, de Volkskrant en Spits, webadviezen op ondernemersforum Higherlevel, er ging geen week voorbij of De Kruiff werd wel ergens aan het woord gelaten.<\/p>\n
Al eind 2007 meldde zich een koper voor ZZP OK\u00c9, weet vriend Charles Crawfurd. ‘Kees zei dat hij het aanbod had afgeslagen omdat hij niet wist wat hij dan moest gaan doen. Maar het bedrijf was een goudmijn, zoveel was wel duidelijk.’<\/p>\n
Rita Verdonk<\/p>\n
Met zijn succes en imago van harde werker wist De Kruiff zich ook in de kijker te spelen bij Rita Verdonk, stuurvrouw van Trots op Nederland. Tijdens een ontmoeting op een receptie klikte het meteen. Niet veel later werd De Kruiff, donateur van TON en zelfverklaard ‘fan van Rita’, door Verdonk naar de partijtop gehaald om secretaris en medewoordvoerder te worden en inhoudelijke input te gaan leveren op het gebied van zelfstandig ondernemerschap.<\/p>\n
Maar al snel na zijn komst ging het bergafwaarts met Trots op Nederland. Het aantal (fictieve) zetels van de partij daalde in de peilingen sneller dan het aandeel ING op de beurs. En het conflict tussen Verdonk en haar voormalige vertrouweling Ed Sinke, waarover De Kruiff in de media het woord voerde, viel uiteindelijk in het nadeel van TON uit. Desondanks bleef De Kruiff optimistisch. Hij gel\u00f3\u00f3fde in Verdonk. ‘We zijn een vulkaan die binnenkort tot uitbarsting komt,’ zei hij tegen iedereen die het maar horen wilde. Ondertussen zorgde hij goed voor zijn Rita. ‘Toen we weer eens een mindere periode hadden,’ zegt Verdonk, ‘had Kees van die hele dure badolie voor me gekocht, die ik nooit voor mezelf zou kopen. “Ga jij hiermee maar eens lekker in bad zitten,” zei hij tegen me. “Dan kun je alles heerlijk van je laten afglijden.”‘<\/p>\n
Peperdure badolie – dat was ‘typisch Kees’, zeggen zijn vrienden. De Kruiff stond bekend om zijn exquise smaak en zijn voorliefde voor dure spullen. Van een BMW cabrio tot een imposante verzameling schilderkunst en art deco glaswerk, van dure pakken en schoenen tot de nieuwste zonnebrillen en mobiele telefoons: hij gaf er een fortuin aan uit. Zag hij in Quote mooie manchetknopen van achthonderd euro, dan bestelde hij nog dezelfde dag drie paar. Liet de zon zich even zien, dan ging hij meteen champagne drinken op het terras van Huis ter Duin.<\/p>\n
‘Als we naar een restaurant aan de overkant wilden,’ zegt Daan Langstraat, wiens reclamebureau Code Green naast ZZP OK\u00c9 gevestigd was, ‘dan haalde Kees zijn BMW uit de parkeergarage, stak er de straat mee over, en parkeerde recht voor het terras waar iedereen hem kon zien.’<\/p>\n
Nee, aan ijdelheid onbrak het De Kruiff niet, zegt ook hartsvriendin Lia van den Berg: ‘Kees vond het heerlijk om in de spotlights te staan. Als iemand hem in de P.C. Hooftstraat herkende, dan was zijn dag goed.’<\/p>\n
Altijd laat<\/p>\n
Maar waarom, is de grote vraag, besloot dan uitgerekend De Kruiff, een man die het altijd voor de wind was gegaan en die met grote teugen van het leven genoot, zo drastisch met dat leven te breken?<\/p>\n
Antwoord: omdat De Kruiff niet was wie iedereen dacht dat hij was<\/p>\n
‘Bij zijn dood,’ zegt Daan Langstraat, die het drukwerk van de brochures en de website voor ZZP OK\u00c9 verzorgde, ‘had Kees nog een flinke rekening bij ons open staan. Dus meldde ik me bij Loyens en Loeff, het notariskantoor dat na zijn dood zijn boekhouding in beheer had gekregen. Daar kreeg ik te horen dat ik het geld wel op mijn buik kon schrijven. “Helaas,” zeiden ze. “Een kale kip kun je niet plukken.”‘<\/p>\n
Langstraat kon achteraan in de rij aansluiten. Vooraan stond de belastingdienst. Al in juni, zo blijkt uit stukken uit het Kadaster, werd op de riante etage van De Kruiff aan de Koninginnegracht in Den Haag executoriaal beslag gelegd. Kort voor zijn dood, zeggen zijn buren, hingen er ook dreigende aanplakbiljetten op de deur van zijn huurhuis in hartje Rotterdam en zijn kantoor in het WTC, waarin werd aangekondigd dat eerdaags de inboedel van ZZP OK\u00c9 zou worden geveild.<\/p>\n
Ook bij verzekeringsbedrijf Callas merkten ze dat hun voormalige partner het met de belastingdienst aan de stok had. ‘Er kwamen de laatste tijd telkens blauwe enveloppen op naam van Kees bij ons binnen,’ zegt huidig directeur Thomas Stallinga. ‘Alsof ze hem nergens konden vinden en het dan maar bij ons probeerden.’<\/p>\n
Dat ZZP OK\u00c9 schulden had, lijkt achteraf gezien niet zo verwonderlijk. ‘Kees kwam altijd laat binnen en ging regelmatig vroeg weer weg,’ zegt Daan Langstraat. ‘Lunches duurden vaak uren. Als de zon scheen, zat hij op het terras. En ondertussen liepen alle kosten voor zijn kantoor gewoon door.’<\/p>\n
Ook had De Kruiff beduidend minder cli\u00ebnten dan hij iedereen altijd had voorgespiegeld. Geen ‘drieduizend’, en zelfs geen ‘driehonderd’, maar hoogstens tweehonderd, blijkt uit gegevens van de Kamer van Koophandel. De economische crisis, die in 2009 het aantal bijstandsverzoeken van zzp’ers in Nederland had verdubbeld, zal daaraan ongetwijfeld hebben bijgedragen. ‘Ik kan me goed voorstellen dat sommige partnerbedrijven van ZZP OK\u00c9 niet blij waren met die tegenvallende klantencijfers,’ zegt Jelle de Boer van het Sociaal Fonds voor Zelfstandigen. ‘Als je dwingende productieafspraken met iemand hebt, en je kunt die niet nakomen, dan heb je wel wat uit te leggen.’<\/p>\n
Rechtszaak<\/p>\n
Mogelijk was ZZP OK\u00c9 ook niet zo’n lumineus idee als De Kruiff zelf had gehoopt. Op de constructie die hij voor zijn cli\u00ebnten had bedacht, leek namelijk nogal wat aan te merken. Een van zijn klanten spande dit voorjaar na een zakelijk conflict een rechtszaak tegen De Kruiff aan. Volgens diens advocaat was de werkwijze van ZZP OK\u00c9 louter bedoeld om te wet te ‘omzeilen’. Dat ook de belastingdienst nooit haar goedkeuring aan de constructie heeft verleend, wekt de indruk dat de basis onder ZZP OK\u00c9 ieder moment worden weggeslagen.<\/p>\n
Zo bezien mag het opmerkelijk heten dat De Kruiff jarenlang door diverse media als deskundige werd opgevoerd. Dat, zo blijkt nu, was dan ook onderdeel van de fa\u00e7ade die hij zelf had gecr\u00ebeerd. De Kruiff had al die tijd een duur pr-bureau in dienst dat hem overal plugde. ‘Ja,’ bevestigt Jeroen Sparrow van Sparrow en Partners, ‘die artikelen in Quote, Het Financieele Dagblad en de Volkskrant, dat hebben wij allemaal geregeld.’<\/p>\n
Ondertussen leek het niemand te zijn opgevallen dat De Kruiff veel projecten die hij tijdens zijn loopbaan nog beloftevol was gestart altijd tot een slecht einde had gebracht.<\/p>\n
Dat hij bij Squeeze vertrokken was, was volgens hemzelf omdat het blad ‘de diepgang van een punaise had’, beweerde hij in het Het Financieele Dagblad. Maar andere betrokkenen bij de inmiddels ter ziele gegane glossy wijten het aan ‘financi\u00eble roekeloosheid’.<\/p>\n
Jan Aikens, voormalig collega bij Het Verzekeringsblad, roemt De Kruiff als journalist, maar zegt ook: ‘Kees was altijd een flink deel van de dag afwezig omdat hij zo nodig urenlang moest lunchen. Als hij dan terugkwam, was hij door alle wijn nog nauwelijks in staat om te werken. Dat, en het feit dat hij soms zo overmoedig was dat hij rustig op de cover zette dat ABN Amro ging fuseren met AXA terwijl dat helemaal niet het geval was, heeft er uiteindelijk toe geleid dat hem verzocht werd te vertrekken.’<\/p>\n
Gezichtsverlies<\/p>\n
Thomas Stallinga van verzekeringsbedrijf Callas herinnert zich De Kruiff als een ‘aardige vent’. Maar wel een van glamour en feestjes. ‘Dat leven verschilde nogal van de gemiddelde dag bij een verzekeringsbedrijf,’ zegt hij. ‘Bovendien declareerde hij ook nog eens al die dure etentjes die hij had. Dat kon echt niet, vonden wij.’<\/p>\n
Achteraf heeft het er alle schijn van dat De Kruiff heeft voorzien dat zijn zorgvuldig opgebouwde fa\u00e7ade vroeg of laat zou barsten. ‘Kees was een man die het verschrikkelijk zou hebben gevonden om in de schuldsanering te gaan,’ zegt Daan Langestraat. ‘Boodschappen doen bij de Lidl in plaats van de Albert Heijn zou hij al een vreselijke afgang hebben gevonden.’<\/p>\n
Volgens Rita Verdonk was juist de goede komaf van De Kruiff een loden last op zijn schouders. ‘Ik denk dat Kees zijn familie wilde beschermen tegen het gezichtsverlies dat hij hun zou berokkenen.’<\/p>\n
Helemaal onbegrijpelijk is dat schaamtegevoel niet, vindt zijn vriend Charles Crawfurd: ‘In Amerika tel je als ondernemer pas mee als je een keer failliet bent gegaan en daar weer bovenop bent gekomen. In Nederland geldt het als een schandvlek op je cv.’ Dat niemand de dood van De Kruiff heeft zien aankomen, begrijpt Crawfurd ook. ‘Ach, je weet toch hoe dat gaat. Je komt op allerlei recepties, je geeft een kusje hier en een kusje daar, en je praat met iedereen. Maar ondertussen zijn er van de honderd mensen die je tegenkomt misschien twee die echt weten hoe het met je gaat. De rest is er alleen maar op uit boven in je netwerk te blijven.’<\/p>\n
Priv\u00e9 leek De Kruiff ook behoorlijk eenzaam. Het grootste deel van zijn leven was hij een man geweest van veel losse contacten, en snoepreisjes naar Thailand en Brazili\u00eb, waar hij zich wentelde in de aandacht van mooie jongemannen. ‘Als ik Kees dan vroeg of hij daar nou gelukkig van werd, dan werd hij meestal stil,’ zegt Charles Crawfurd. ‘Of hij zei: “Ach het is misschien maar een placebo, maar wel een lekker placebo.”‘ Sinds twee jaar had De Kruiff w\u00e9l een vaste vriend: de twintiger Tomas. Op hem was hij zo verliefd dat heel de wereld het mocht weten. Afgelopen april vertelde hij zelfs over Tomas in een kookrubriek in Trouw. De Kruiff: ‘Hij slaapt als een os, maar zodra je coquille fluistert, springt hij overeind.’ Alleen, Tomas kwam uit Tsjechi\u00eb en werkte in Amerika, dus ook aan hem had hij als vertrouweling maar weinig.<\/p>\n
En dan is er ook nog dat merkwaardige verhaal, waarover iedereen in zijn omgeving begint als hun gevraagd wordt naar gebeurtenissen die mogelijk meer licht zouden kunnen werpen op het waarom van De Kruiffs zelfmoord. Zomer 2008 stond De Kruiff met vrienden aan de champagne op een terras in de Amsterdamse Reguliersdwarsstraat. Wat de aanleiding precies was, daarover lopen de lezingen uiteen, maar feit is dat hij het op een onfortuinlijk moment met iemand aan de stok kreeg en vervolgens keihard met een champagnefles op het hoofd werd geslagen. De Kruiff belandde met een ernstige hoofdwond in het ziekenhuis en was maanden emotioneel over wat hem overkomen was. Niet alleen, zo voelde hij het zelf, had hij de dood in de ogen gekeken, ook was zijn aangezicht letterlijk en figuurlijk geschonden – een ramp voor een ijdele man als hij. ‘Sindsdien was hij dezelfde niet meer,’ zegt zakenpartner Jelle de Boer. ‘Hij was minder scherp, en soms een beetje afwezig.’<\/p>\n
‘Weloverwogen besluit’<\/p>\n
Maar het zou tot ongeveer dit voorjaar duren voordat De Kruiff \u00e9cht opvallend gedrag begon te vertonen. Sindsdien reageerde hij nauwelijks meer op telefoontjes en e-mails van cli\u00ebnten, en was hij steeds minder te vinden in zijn kantoor in het WTC.<\/p>\n
Begin juni vertrok hij van de ene op de andere dag bij Trots op Nederland. ‘Kees was altijd een toegewijde kracht,’ zegt Rita Verdonk. ‘Maar opeens liet hij weten dat hij ermee stopte, en dat hij zich ook al als bestuurslid had uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel. Hij had door de economische crisis meer tijd nodig voor zijn bedrijf, zei hij. Nu waren er wel meer ondernemers die door de crisis hun steun aan Trots op Nederland tijdelijk op een laag pitje hadden moeten zetten. Maar dat Kees de deur zo hard achter zich dicht sloeg, vond ik raar. Hij wist heel goed wat dat voor de partij zou betekenen. Inmiddels denk ik dat Kees zijn vertrek bij Trots op Nederland destijds heel bewust heeft gepland, omdat hij wilde voorkomen dat zijn dood te veel op de partij zou terugslaan.’<\/p>\n
Voor De Kruiff vormde het vertrek bij TON het begin van zijn voorbereidingen op het einde. In juli stelde hij een machtiging op voor alle cli\u00ebnten van ZPP OK\u00c9, die hij deponeerde bij notariskantoor Loyens & Loeff. Zo regelde hij dat zijn cli\u00ebnten zich na zijn dood met \u00e9\u00e9n pennestreek van alle gemaakte afspraken konden ontdoen. In de weken die volgden, schreef hij zijn laatste column voor De Telegraaf en stelde hij afscheidsbrieven op voor zijn familie en zijn vriend Tomas. Op maandag 12 augustus nam hij in zijn huis in Rotterdam een overdosis pillen. Een week later, om even voor zes uur ‘s avonds, werd hij door zijn ouders en broers levenloos aangetroffen.<\/p>\n
En zo werd pijnlijk duidelijk dat De Kruiff in zijn laatste column helemaal niet over het lot van zijn cli\u00ebnten had geschreven, maar over zijn eigen lot. Hij was het, voor wie de overgang van \u00e9\u00e9n-hoog-voor naar drie-hoog-achter onoverkomelijk had geleken. En waar hij had gesteld dat zelfmoord de ‘slechtst mogelijke oplossing’ is om zakelijke malaise te ontvluchten, leek het er nu op dat hij zelf precies d\u00e1t had gedaan. Zijn ouders Toos en GertJan de Kruiff zouden zijn dood later in een bericht op het ondernemersforum Higherlevel een ‘weloverwogen’ besluit noemen.<\/p>\n
Op de crematie van De Kruiff waren volgens zijn eigen wens maar zeven mensen aanwezig. Mogelijk had schaamte hem tot dat verzoek had bewogen. Maar hartsvriendin Lia van den Berg, die niet tot de genodigden behoorde, heeft een andere uitleg: ‘Het klinkt misschien een beetje naar,’ zegt ze, ‘maar dat was weer typisch Kees om het zo geregeld te willen hebben. Alles moest bij hem altijd net even anders. Door bijna niemand op zijn crematie toe te laten, had hij toch weer even de aandacht getrokken.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Met de flamboyante ondernemer en Telegraaf-columnist Kees de Kruiff leek alles goed te gaan \u2013 tot hij dood werd gevonden. Een reconstructie.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[399,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Robert van de Griend","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/87749"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=87749"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/87749\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Robert van de Griend","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=87749"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=87749"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=87749"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}