Uit het leven<\/p>\n
Kees van Baalen, op 8 december op vierenzeventigjarige leeftijd overleden, was een kritische wiskundeleraar en onderwijspionier, een activist en een melancholische levensgenieter. Hij was een verwoed zeezeiler, speelde Beethoven op de piano en schippersliederen op de harmonica. Hij tekende en schilderde, verklaarde in een filosofische studie de christelijke leer in wiskundige formules en schreef twee\u00ebntwintig delen van een Bouquetreeks voor mannen; verhalen vol hartstocht en avontuur. Kees kende vele liefdes en trouwde twee keer; eerst met de radicale feministe Anneke van Baalen en later met Rita Hendriks, medeoprichtster van Dolle Mina. Zij woonden in een houten huis aan de dijk in Durgerdam, uitkijkend over het IJsselmeer. Daar organiseerde hij het jaarlijkse klompjeszeilen, verwelkomde hij sinterklaas, hielp hij mee met de muziekmiddag en Koninginnedag, maar hij hield ook de 1-meiviering in ere. Rood en marxist is hij altijd gebleven.<\/p>\n
Cornelis Arnold van Baalen werd op 13 april 1935 in Amstelveen geboren, zijn vader zat in het bedrijfsleven, zijn moeder, een van een drieling, kwam uit een vooraanstaande familie. Kees was de oudste van zes jongens. De oorlog was een heerlijke spannende tijd van buitenspelen, melk en kolen smokkelen en granaatscherven zoeken, maar Kees schrok toen hij zijn moeder tijdens een razzia hoorde zeggen dat er geen onderduikers in huis waren. Zij mocht toch niet jokken?<\/p>\n
Na de oorlog verhuisde het gezin naar de deftige De Lairessestraat. Hij zat op het Montessori Lyceum en als het maar even kon ging hij zeilen, alleen of met zijn broer Wim. Zonder dat hun ouders het wisten, waagden zij zich steeds verder op zee, naar de Wadden, Denemarken en Zweden. Onverantwoord, maar ‘een sloep kon niet zinken’. De sloep hadden ze met bijbaantjes verdiend.<\/p>\n
In Delft studeerde hij civiele bouwkunde en zat hij in het bestuur van het corps. Hij begreep dat het zijn wereld niet was, maar zette door. In Leiden, waar hij een jaar sociologie studeerde, ontmoette hij Anneke. Zij deed rechten en bracht hem in aanraking met het feminisme.<\/p>\n
Ze trouwden en kregen twee kinderen waar ze – heel modern – ieder om de dag voor zorgden. Na elf jaar scheidden ze. Kees eiste de zorg voor de kinderen op. Samen met andere vooruitstrevende ouders richtte hij als alleenstaande vader het ‘kinderhuis’ op, een etage bij het Vondelpark, waar de kinderen woonden en de ouders een etmaal per week dienst hadden. De rest van de week waren de ouders vrij.<\/p>\n
De dag na het behalen van de ingenieurstitel in 1962, stond hij als leraar wiskunde voor de klas op zijn vroegere school, het Montessori Lyceum. Hij werkte er met plezier, maar vertrok na acht jaar uit solidariteit met een ontslagen collega. Daarna, op het Cartesius Lyceum, wekte hij beroering met een experiment in twee parallelklassen. In de ene klas was hij streng en autoritair, in de andere hoefde niets, alles mocht. Kranten schreven verontwaardigd: ‘Leerlingen breken de boel af.’ Kees reageerde met de brochure ‘Alle begin is moeilijk’.<\/p>\n
Hij stapte over naar de IVKO (Individueel Voortgezet en Kunstzinnig Onderwijs). Leerlingen nam hij mee naar buiten voor wiskundeprojecten, want in de open natuur of op een verkeersplein leerde je vaak meer dan vanuit de boeken in de klas. In zelfgeschreven toneelstukjes deden leerlingen verslag van hun stage bij de ‘schrikbarend ondemocratische’ instellingen. Kees roerde zich in landelijke debatten en werd docent aan de lerarenopleiding van de UvA. Studenten waren enthousiast, maar sommigen vonden hem wereldvreemd. Een collega prees hem als ‘een man zonder eelt op de ziel’. Op zijn twee\u00ebnvijftigste, in 1987, nam Kees vervroegd afscheid. Hij wierp zich op het schrijven en studeren, voerde actie tegen IJburg en ieder jaar na de 5-meiviering ging hij naar zee, later ook samen met zijn tweede vrouw Rita. Maanden bleef hij weg. Het liefst legde hij aan in Frankrijk. Je at er beter dan in Engeland.<\/p>\n
Teleurstelling over de teloorgang van zijn dromen wist hij te verbergen. Kees bleef geloven in de jeugd. In de loop der jaren verzamelde hij meer dan een dozijn petekleinkinderen en achterkleinkinderen die hij hielp en inspireerde. Rita had negentien kaartjes voor het Wereldkerstcircus gekocht, maar het bleek voor Kees te laat. Gesloopt door zijn ziekte kon hij niet meer en dronk hij als de ter dood veroordeelde Socrates de gifbeker, vredig en dapper, omgeven door familie en vrienden.<\/p>\n
Suggesties voor deze rubriek? Mail naar uithetleven@vn.nl<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kees van Baalen, 1935-2009<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"peter brusse","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/87433"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=87433"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/87433\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"peter brusse","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=87433"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=87433"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=87433"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}