{"id":87235,"date":"2010-01-13T16:54:00","date_gmt":"2010-01-13T14:54:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/waarom-bossen-echtscheidingsleed-kunnen-voorkomen\/"},"modified":"2010-01-13T16:54:00","modified_gmt":"2010-01-13T14:54:00","slug":"waarom-bossen-echtscheidingsleed-kunnen-voorkomen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/waarom-bossen-echtscheidingsleed-kunnen-voorkomen\/","title":{"rendered":"Waarom bossen echtscheidingsleed kunnen voorkomen"},"content":{"rendered":"
\n

Er valt nog veel werk te verrichten voor de partij Trots op Nederland, vooral in het vliegtuig van en naar Suriname. <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Want hoe gaat het er daar aan toe: het vliegtuig stijgt op vanaf Schiphol, en na zo’n dikke negen uur vliegen zie je de Surinaamse kust opdoemen. Volgt nog een kwartier met veel broccoli onder je, en dan de vlakte van Zanderij, het nationale vliegveld. De passagiers bestaan uit een niet te verwaarlozen hoeveelheid Hollanders en nog veel meer Surinaamse Nederlanders. Raakt de kist de grond, dan stijgt er een daverend applaus op uit de stoelen. Ik was die ouderwetse, en ook wel aandoenlijke gewoonte helemaal vergeten.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

En op de terugweg, wanneer al die mensen naar het land terugkeren waar ze wonen en rioolbelasting betalen en hun hypotheek aflossen, wat gebeurt er op Schiphol?<\/p>\n

Niets. Een oorverdovende stilte. Niet \u00e9\u00e9n paar handen op elkaar. Verbijsterd kijkt iedereen naar buiten, het ongekende ijsland, waar, begrijpen wij, tijdens onze afwezigheid een coup heeft plaatsgevonden: de regering is gevallen, het KNMI heerst.<\/p>\n

Je kunt dat huichelachtig vinden, dat enthousiasme voor Suriname, waar al die mensen op familiebezoek gaan en vakantie vieren en dus geen werkelijke verplichtingen aangaan, maar begrijpelijk is het wel. Wie klapt er nu voor rioolbelasting? Wie voor de dagelijkse file op de A2? Ik geloof niet dat die Surinaamse Nederlanders aan een gespleten bewustzijn lijden, en stiekem de Surinaamse vlag dienen, terwijl zij hier te lande wonen. Want het opvallendste is: iedereen stapt weer braaf dat toestel in, richting Amsterdam. Er hoeft geen politie aan te pas te komen om ze met gummiknuppels aan het boarden te krijgen.<\/p>\n

Er is dus een gedroomd lievelingsland, Suriname, en het onontkoombare Nederland, waar je woont. Lievelingslanden zijn bedoeld om af en toe te bezoeken. Relatief weinig mensen nemen de stap van remigratie: hoe harder ze klappen op Zanderij, des te zekerder de terugkeer naar Schiphol.
Suriname is het land van mijn man, zijn familie woont daar, en dus gebeurt er iets waarvan ik altijd vergeet dat het in de orde der dingen ligt.<\/p>\n

Tijdens zo’n vakantie zie je elkaar veel. Echt belachelijk veel, bijna vierentwintig uur per dag. Het is alsof je ineens met prepensioen bent gegaan. Want normaal woon je wel in hetzelfde huis, maar heeft iedereen zijn bezigheden. Wat mijn man bijna iedere dag doet: hij gaat het huis uit, naar zijn werk. Ik blijf achter, ik ben de huisman, niet omdat ik zoveel stofzuig of afwas, maar omdat ik thuis werk.<\/p>\n

Het is toch even wennen, wanneer man ‘s ochtends maar rond blijft hangen in de keuken. ‘Moet jij niet eens weg?’ wil ik de hele tijd zeggen, maar dat hoeft ie dus niet. Ook bij een lange, bestendige liefde als de onze is het raar elkaar zoveel te zien. Dan pas realiseer je je dat het Nederlandse leven bestaat uit living together, being apart, verreweg de meeste tijd van de dag.<\/p>\n

In Suriname hebben ze dit probleem heel standvastig opgelost. Mijn schoonouders zijn beiden gepensioneerd, en ze zouden dus de godganse dag zwijgend tegenover elkaar kunnen zitten, maar zo gaat het niet.<\/p>\n

De man gaat weg, ook als ie geen werk meer heeft, want de man gaat naar het bos. Wat doet ie daar? Dat is niet helemaal duidelijk, het verhaal is geloof ik dat de man met vrienden gaat jagen, en per ongeluk nemen ze wel eens iets van wild mee naar huis, maar de clou is, dat de man vertrekt, en de vrouw het huis laat (en haar vrijheid).<\/p>\n

Ik zie mijn schoonouders hier niet leven, zeker niet bij deze koude, want het is voor de man heel moeilijk naar het bos te gaan vanwege a. weinig bos, moeilijk bereikbaar en b. de auto die niet wil starten, de beijzelde voorruit.<\/p>\n

De Amerikanen hebben er een term voor: cabin fever, het syndroom dat zich manifesteert tijdens strenge winters, wanneer de bewegingsvrijheid van de mensen wordt ingeperkt door sneeuwstormen en snijdende wind. Iedereen blijft als het even kan lekker thuis, en als dat maar lang genoeg duurt, wordt iedereen knettergek. Het is maar zeer weinigen gegeven vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week met elkaar te verkeren, en niet zelden zijn dat onuitstaanbare mensen, die zozeer met elkaar vergroeid zijn, dat ze dingen zeggen als: ‘Wij doen altijd melk in onze thee.’<\/p>\n

Sowieso voorziet die Surinaamse samenleving veel meer in een scheiding der geliefden. Om het even traditioneel te houden: de mannenwereld en die van de vrouwen zijn behoorlijk stevig van elkaar gescheiden. Mannen doen dus allerhande zaken met andere mannen, met geweren en touwen en alles wat verder riekt naar padvinderij, en vrouwen brengen veel meer tijd door met familie en vriendinnen dan met hun man. Ik heb daar nog nooit iemand over horen klagen.<\/p>\n

Kan Natuurmonumenten daar geen werk van maken: wij hebben bossen nodig, niet tegen de CO2-uitstoot of de pracht der natuur, maar als reservaat waar de mannen naar toe kunnen. Het zou zoveel echtscheidingsleed schelen.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Er valt nog veel werk te verrichten voor de partij Trots op Nederland, vooral in het vliegtuig van en naar Suriname.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[599,595,597],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Stephan Sanders","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/87235"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=87235"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/87235\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Stephan Sanders","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=87235"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=87235"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=87235"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}