Non-fictie<\/p>\n
Het staat op de achterflap: Jacob Vredenbregt is uniek. En zo is het. Welke andere Nederlander heeft het voor elkaar gekregen om tegen zijn drie\u00ebntachtigste over een land dat zestig jaar bestaat, een boek te publiceren dat aan de titel Terugzien en nakaarten een onderschrift kan toevoegen dat luidt ‘Zestig jaar ooggetuige in Indonesi\u00eb’?<\/p>\n
Memoires zijn het. Geen doorwrochte analyses met statistieken, dat soort dingen. Zwaarwichtigheid is Vredenbregt vreemd. Veel observaties, vaak anekdoten, situaties onder de mensen. Daarbij samenvattingen over politieke en economische ontwikkelingen in Indonesi\u00eb. Op beide niveaus, mens en historie, laat Vredenbregt zich met plezier lezen. Hij schrijft zoals hij leeft, onbevangen. Dat betreft de inhoud zowel als zijn stijl. Hij geeft zijn zienswijze recht voor de raap in een stijl die gespeend is van krullentrekkerij.<\/p>\n
Dat valt al op wanneer hij het heeft over zijn start in het leven; hij heeft een bloedhekel aan zijn vader. ‘Hij maakte mijn ouderlijk huis tot een gevangenis waar hij mij naar willekeur terroriseerde.’ Kan het korter en krachtiger? Met dezelfde stijlbeitel en openhartigheid vertelt hij over andere markante momenten in zijn ontwikkeling. De jonge Jacob heeft zich na de bevrijding in 1945 als oorlogsvrijwilliger gemeld en treft tijdens een verlof Alfons. ‘Hij zag er prachtig uit en toen ik hem dat zei, viel hij me prompt om mijn hals, kuste me en trok me naar zijn bed. De hele nacht bedreven we de liefde, en het was of ik hem al jaren kende.’<\/p>\n
De oorlogsvrijwilliger liet Alfons Alfons en vertrok naar Indonesi\u00eb om de Japanners te bestrijden, maar Japan capituleerde en de soldaat kreeg te maken met Indonesische tegenstanders die voor hun onafhankelijkheid vochten. Hij raakt gewond, wordt gevangen genomen, wordt vrijgelaten, repatrieert, studeert in Leiden, keert terug naar Indonesi\u00eb, het land waarvan hij is gaan houden. Hij blijft er. Eerst witteboordenwerk op een plantage. Later academische functies. Hij doceert aan Indonesische universiteiten, wordt vertegenwoordiger in Zuidoost-Azi\u00eb voor de Universiteit van Leiden. Hij is een intelligente waarnemer; hij manifesteert dat wanneer hij in de gaten heeft gekregen dat hij ook literair talent heeft. Hij schrijft dan zeer leesbare romans, vol informatie over het moderne Indonesi\u00eb.<\/p>\n
Vredenbregt saust zijn teksten, ook deze memoires, incidenteel met persoonlijke afrekeningen. Voor insiders zijn die boutades als bami bij de nasi. Voor outsiders daarentegen overbodig, net als de goedbedoelde vriendelijkheden aan het adres van levende en overleden dierbaren.<\/p>\n
Over maatschappelijke en politieke verschijnselen uit de nog korte Indonesische geschiedenis ventileert hij pittige samenvattingen plus beoordelingen, altijd de moeite waard en goed geformuleerd, al voel je wel dat hij geen koele objectiviteit nastreeft. Over Soekarno is hij harder dan over Soeharto. Hij oordeelt streng over de communisten en hun optreden tijdens de periode-Soekarno; dat mag niet doen vergoelijken dat men nadien velen heeft afgeslacht en dat er mensen spoorloos verdwenen zijn.<\/p>\n
Vredenbregt biedt het voorbeeld van een goed ge\u00efntegreerde immigrant. De oude ooggetuige werd een nieuwe, participerende, Indonesi\u00ebr. Jaren geleden adopteerde hij twee Indonesische meisjes. Hij vertelt nu over ze als trotse vader. Ze zijn inmiddels studerende jongedames.<\/p>\n
Jacob Vredenbregt Terugzien en nakaarten. Zestig jaar ooggetuige in Indonesi\u00eb<\/p>\n
Nijgh & van Ditmar<\/p>\n
336 p., \u20ac 24,90<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hij schrijft zoals hij leeft, onbevangen<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Aart van Zoest","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/87075"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=87075"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/87075\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Aart van Zoest","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=87075"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=87075"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=87075"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}