Sport<\/p>\n
lak voor de wedstrijd kreeg hij nog een arm over zijn schouders van de aanvoerder. Daarna mocht Christian Eriksen het verder zelf uitzoeken. Dat was jammer, want Eriksen geldt al sinds hij een jaar geleden naar Ajax kwam als een groot talent. Bij zijn eerste club, Odense BK, had de jonge Deen zijn speelsnelheid en slimme passes al laten zien, en daar was hij in Amsterdam vrolijk mee doorgegaan. Bij de Ajax-junioren moesten knapen die ouder waren dan hij voor hem plaatsmaken. Eriksen, klein maar fijn, een aanvallende middenvelder met een neusje voor de goal, had goud in de schoenen.<\/p>\n
Maar er is een groot verschil tussen junioren en senioren. Alle reden dus om Eriksen voorzichtig te ‘brengen’. Hem in het eerste team laten meedoen in een thuiswedstrijd bij een 3-0 voorsprong, dat werk. Nu zijn ze bij Ajax vanouds bedreven in het opleiden van talenten, en al een jaar of tien vrij slecht in het laten doorgroeien van talenten. Om allerlei redenen is Ajax al jaren geen plek waar mensen zich veilig voelen. En zie: in plaats van de verwachtingen te temperen, riep trainer Martin Jol in de media dat de zeventienjarige Deen het tijdens enkele oefenpotjes in Portugal geweldig had gedaan. Meteen na de winterstop mocht hij debuteren. Niks gewenningsperiode in de hoofdselectie, nee, gelijk het veld in. En niet thuis, maar uit. En niet bij een suf clubje, maar in Breda, tegen NAC en zijn gevreesde aanhang.<\/p>\n
In deze vijandige omgeving keek Christian Eriksen eens om zich heen. Op steun van zijn twee collega-middenvelders hoefde hij niet te rekenen. In een elftal met een gezonde teamspirit zouden die voor hem zijn gaan bikkelen, hem een beetje coachen. In het losse zand van Ajax I daarentegen, hadden de twee collega’s de handen vol aan zichzelf. De ene (Demy de Zeeuw) omdat hij vaak moeite heeft met de balcontrole, de andere (Rasmus Lindgren) omdat hij dit seizoen nog niet eens tot de selectie had gehoord en zondag waarschijnlijk nog verbaasder was over zijn uitverkiezing dan Eriksen.<\/p>\n
Schuin voor hem zag Eriksen linksbuiten Urby Emanuelson: een begenadigde voetballer die helaas steeds weer op andere posities moet spelen. (In de tweede helft kwam Miralem Sulejmani daar te staan: een grappig ventje dat anderhalf jaar na zijn komst nog steeds gebukt gaat onder de veel te hoge transfersom die voor hem is betaald.) Recht voor hem stond Luis Suarez, de spits om wie alles draait, maar die vooral aan zichzelf denkt. Als rechtsbuiten speelde, ja, wie speelde daar eigenlijk. Kennedy Bakircioglu, vergeet die naam.<\/p>\n
Een aanvallende middenvelder moet de bal ontvangen van zijn verdedigers en dan gaten cre\u00ebren in de vijandelijke defensie. Dus ergens wel sneu voor de ‘nummer tien’ Eriksen dat zijn verdedigers er vaak een hobby van maken om de bal hoog naar voren te trappen. Dat deden zij ook nu weer. Wat raar is, want de Ajax-aanvallers zijn nogal klein. Met als gevolg dat Eriksen de ballen hoog boven zijn hoofd door het luchtruim zag suizen, op weg naar NAC-verdedigers die ze gemakkelijk konden opvangen. Waarna deze de ballen weer de andere kant op knalden en Eriksen bijna nekkramp kreeg van het nakijken van al die projectielen. Zes minuten voor het einde mocht hij naar de kleedkamer.<\/p>\n
Moraal: hopelijk komt Christian Eriksen nog eens te spelen in een elftal met teamspirit. Het zou hem de kans geven te laten zien welke supertalenten hij heeft. In dit Ajax, een gezelschap van dolende zielen, zal dat niet meevallen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Sport lak voor de wedstrijd kreeg hij nog een arm over zijn schouders van de aanvoerder. Daarna mocht Christian Eriksen het verder zelf uitzoeken. Dat was jammer, want Eriksen geldt al sinds hij een jaar geleden naar Ajax kwam als een groot talent. Bij zijn eerste club, Odense BK, had de jonge Deen zijn speelsnelheid […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Auke Kok","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/86749"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=86749"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/86749\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Auke Kok","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=86749"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=86749"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=86749"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}