
 {"id":86545,"date":"2010-01-30T00:00:00","date_gmt":"2010-01-29T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/safran-foer-heeft-een-punt-maar-waarom-eten-dieren-ons\/"},"modified":"2010-01-30T00:00:00","modified_gmt":"2010-01-29T22:00:00","slug":"safran-foer-heeft-een-punt-maar-waarom-eten-dieren-ons","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/safran-foer-heeft-een-punt-maar-waarom-eten-dieren-ons\/","title":{"rendered":"Safran Foer heeft een punt. Maar waarom eten dieren ons?"},"content":{"rendered":"<p>Waarom eten wij dieren? Die vraag hoor je nu veel omdat een jonge Amerikaanse schrijver hem heeft gesteld, terwijl de woorden van Gandhi, Hitler en Empedocles aan dovemansoren waren gericht. Maar toen bestond de vegaburger nog niet, en de bio-industrie evenmin. De schrijver heeft groot gelijk, de moderne mens kan niet meer met goed fatsoen een chateaubriand wegwerken. Ik weiger al tien jaar ongescharreld vlees, maar omdat Safran Foer een punt heeft, wil ik er ook een: waarom eten dieren ons?<\/p>\n<p>De laatste tijd zijn ze veel in het nieuws, dieren die ons eten. En dan bedoel ik niet de in principe welwillende maar door wanhoop gedreven parasieten, maar onze strontverwende huis- tuin en keukenbeesten. Die elke dag premiumvoer krijgen, maar meer willen. Het in weelde levende Duitse zwijn dat op \u00e9\u00e9n dag drie wandelaars aanvalt, het Indonesische paard dat een voorbijganger van een testikel berooft, het Zwitserse konijn dat een kind een oorlel afknaagt. In Amerika vrat een chimp zich door het gelaat van zijn oppas, naar voorbeeld van de golden retriever die zijn baasje in Frankrijk de eerste gezichtstransplantatie ter wereld bezorgde. Redenen zijn meestal futiel (Bokito schoot een glimlach in het verkeerde keelgat) en ze komen er mee weg. Het vrouwtje van de golden retriever zei dat hij haar had willen wekken. Lief! Iedereen vindt retrievers lief, ik heb er zelf ook een. Als ik thuiskom, ligt er altijd iets van mij in haar mand. Dan heeft ze iets gevonden met mijn geur, zoals een slof of een sok, om op te sabbelen. Lijkt schattig, maar hoe langer ik wegblijf, hoe minder er van over is.<\/p>\n<p>Dieren vernielen sowieso graag wat wij hebben gemaakt. Katten en konijnen laten niets heel van je interieur. Geef een aardigheidje aan een paard om mee te spelen, kom de volgende dag in de stal: kapot. Als kind kocht ik voor mijn woestijnrat een looprad. Van plastic, want die van metaal was te duur. Weken zakgeld opgespaard, maar hij had minder dan vierentwintig uur nodig om het ding tot gruis te verpulveren. En zo kan ik wel even doorgaan. Gefrustreerd gedrag, zeggen dierenkenners dan. Ik zeg: afgunst. Vandaar al die aanvallen op ons gezicht. Ze hebben geen honger, het gaat ze om ons gezichtsverlies. Sympathiek is anders.<\/p>\n<p>Neen, dan vroeger! Toen kenden de dieren hun manieren nog. Ik lees een relaas uit 1810, toen Limburgse dorpskinderen de resten terugvonden van een wolvenmaal: &#8216;Fran\u00e7ois had de linkerarm gevonden die door tandenbeten boven de elleboog was afgerukt, Mathieu de linkervoet tot aan de enkel, met schoen en kous er nog aan. Albert het andere been, afgeknaagd tot aan de kuit en eveneens met schoen en kous er nog aan.&#8217; Kort daarna verdween de wolf uit Nederland, maar laten we eerlijk zijn, dat was niet omdat wij hem zo graag aten. Moraal van deze fabel: eten en gegeten worden is aan mode onderhevig. De manier waarop wij dieren zijn gaan eten, en zij ons, toont dat er iets mis is gegaan met de communicatie. Verandering moet van twee kanten komen, dus beesten, schei uit met dat kieskeurige geknaag, en verslind ons weer met huid en haar.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Waarom eten wij dieren? Die vraag hoor je nu veel omdat een jonge Amerikaanse schrijver hem heeft gesteld, terwijl de woorden van Gandhi, Hitler en Empedocles aan dovemansoren waren gericht. Maar toen bestond de vegaburger nog niet, en de bio-industrie evenmin. De schrijver heeft groot gelijk, de moderne mens kan niet meer met goed fatsoen [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/86545"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=86545"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/86545\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=86545"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=86545"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=86545"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}