
 {"id":86435,"date":"2010-01-30T16:18:00","date_gmt":"2010-01-30T14:18:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/echte-leuke-homodingen\/"},"modified":"2010-01-30T16:18:00","modified_gmt":"2010-01-30T14:18:00","slug":"echte-leuke-homodingen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/echte-leuke-homodingen\/","title":{"rendered":"Echte Leuke Homodingen"},"content":{"rendered":"<div class=\"wpg-element paragraph\">\n<p>Ik kan behoorlijk deftig beginnen, met de Britse denker <a href=\"http:\/\/nl.wikipedia.org\/wiki\/Isaiah_Berlin\" onclick=\"this.target='_blank';\" class=\"normal\" title=\"http:\/\/nl.wikipedia.org\/wiki\/Isaiah_Berlin\">Isaiah Berlin<\/a>, en het boek dat hij in 1958 publiceerde: <a href=\"http:\/\/www.nyu.edu\/projects\/nissenbaum\/papers\/twoconcepts.pdf\" onclick=\"this.target='_blank';\" class=\"normal\" title=\"http:\/\/www.nyu.edu\/projects\/nissenbaum\/papers\/twoconcepts.pdf\">Two Concepts of Liberty<\/a>. Daarin behandelt Berlin de moeizame verhouding tussen liberalisme en komunitarisme&#8230;<\/p>\n<\/p><\/div>\n<div class=\"wpg-element paragraph\">\n<p>Nee, doen we niet zo. We beginnen met het dagelijkse leven, waarop nog geen analyse is losgelaten. Een drukke gang, een nog vollere zaal, en een nieuwjaarsreceptie waar de mensen zich verdringen. Nooit heb ik zo laat in het jaar, op 24 januari, zo veel mensen de beste wensen toegeknikt. <\/p>\n<\/p><\/div>\n<div class=\"wpg-element paragraph\">\n<p>Mijn persoonlijke, hoogst arbitraire grens voor &#8216;Gelukkig Nieuwjaar&#8217; ligt zo rond 7, 8 januari. Na een week, vind ik, voelt een jaar al weer ingelopen, zoals je dat van nieuwe schoenen zegt. Maar erg beginselvast in deze kwestie ben ik niet, dus werd er geklapzoend.<\/p>\n<p>Ook, of juist, met mannen, want de nieuwjaarsreceptie was georganiseerd door het COC. Het is misschien wel twintig jaar geleden dat ik op zo&#8217;n COC-receptie was, en ineens vallen je zaken op die veranderd zijn. Meteen op de trap al: een mannenstel, dat met zachte hand drie overduidelijk eigen kinderen naar beneden loodst. In de zaal ook wat kinderen, van lesbische moeders, die op de arm worden gedragen. <\/p>\n<p>Dat zag je vroeger niet. Er moeten ook toen wel homoseksuele mannen en vrouwen zijn geweest die kinderen hadden, maar die namen ze dan niet mee, dat paste geloof ik niet bij de homoseksuele strijd.<\/p>\n<p>Over strijd gesproken, ik zag minstens tien mensen in uniform, van de politie, van het leger of de marechaussee, ik ben daar niet zo goed in. Zij gedroegen zich overigens uiterst vreedzaam, en daar was ook alle reden voor.<\/p>\n<p>Die middag werd de Bob Angelo Penning uitgereikt. Ik citeer: &#8216;De Penning wordt toegekend aan een persoon of organisatie die zich op bijzondere wijze verdienstelijk heeft gemaakt voor de homo-emancipatie. Deze prijs is vernoemd naar (de schuilnaam van) Niek Engelschman, de oprichter van het COC.&#8217;<\/p>\n<p>Ja, zo ging dat toen nog, net na de oorlog. De verzetsmensen konden hun schuilnaam afleggen, maar homoseksuelen die er werk van maakten, moesten ook in vredestijd nog lang hun baan en bestaan beschermen. Ik vind dat navrant. Misschien dat ik, hoewel in het geheel geen islamliefhebber, daarom zo stekelig reageer, als ik hoor dat die moskee\u00ebn minder prominent moeten en zonder minaret. &#8216;Schuilkelderachtige ruimten&#8217;, schiet mij dan te binnen.<\/p>\n<p>Nog iets wat twintig jaar geleden ondenkbaar was. De prijzen zijn dit jaar toegekend aan &#8216;religieuze organisaties en personen&#8217; die zich voor de homozaak hebben ingezet. Dat hoorde vroeger niet. Je was homo en dus niet meer van het geloof. Zo simpel lag dat. Je moest eigenlijk ook nog PvdA-lid zijn, of nog linkser, maar daar deed ik niet aan.<\/p>\n<p>Vriend Arie Boomsma kreeg de Bob Angelo Penning dit jaar, samen met de Remonstrantse Broederschap, die in 1986 al levensverbintenissen tussen mannen en tussen vrouwen inzegende. Ik was daar om Arie toe te juichen en ook het achterliggende idee, dat moedige hetero&#8217;s voor homoprijzen in aanmerking komen.<\/p>\n<p>En toen, in het gedrang, terwijl ik achter mij een blije homo hoorde roepen: &#8216;Je moet hem een hand geven, hij is van Trots op Nederland, kent Rita heel goed en is bovendien een geweldige projectontwikkelaar,&#8217; toen ook die politieke diversiteit was bewezen, dacht ik aan Isaiah Berlin, en zijn idee over negatieve en positieve vrijheid.<\/p>\n<p>Negatieve vrijheid, dat is een klassiek liberaal idee, waarbij het erom gaat dat iemand, ongestoord door anderen, kan doen of zijn wat in zijn vermogen ligt. En precies dat idee houdt al die verschillende mensen bij het COC bij elkaar, van zeer oudlinks tot PVV&#8217;er. Iedereen is het, ondanks gigantische verschillen, over een minimum programma eens: dat discriminatie van homo&#8217;s, hoe en waar dan ook, uit den boze is.<\/p>\n<p>De positieve vrijheid die Berlin onderscheidt, gaat over de gemeenschap, de culturele identiteit en nog zo wat fijne dingen voor de mensen. Ook daar maken homo&#8217;s werk van, maar op de een of andere manier loopt dat altijd uit op Gordon en\/of Geer &#8211; in elk geval iets waar ik mijn handtekening niet onder wil zetten. <\/p>\n<p>Ook nu weer was er een homo-mannenkoor dat het bekende nummer &#8216;Paroles, paroles, paroles&#8217; in het Frans zong. Meest middelbare, Hollandse mannen. Minister Plasterk stond naast me en vond het aandoenlijk. Hij zei, toen hij mijn gezicht zag: &#8216;Jij voelt je misschien te verantwoordelijk, want eigen soort,&#8217; en daar had-ie gelijk in.<\/p>\n<p>Maar dit zag ik heel duidelijk: dat de homobeweging het moet hebben van die negatieve vrijheid, de klassiek liberale strategie, en dat ze zich vooral niet moet bezighouden met Echte Leuke Homodingen, want dan zijn de ellende en de tweespalt niet te overzien.<\/p>\n<p>Daar kunnen al die andere actieclubs nog een puntje\u2026 nee, gewoon iets van leren.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ik kan behoorlijk deftig beginnen, met de Britse denker Isaiah Berlin, en het boek dat hij in 1958 publiceerde: Two Concepts of Liberty.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[599,937,595,597],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Stephan Sanders","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/86435"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=86435"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/86435\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Stephan Sanders","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=86435"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=86435"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=86435"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}