Sinds jaar en dag staat de voetbalwereld symbool voor alles wat er mis is in de maatschappij. Het voetbal bracht ons begrippen als ‘staafincident’ en ‘spijkerbom’ en spreekkoren met de woorden ‘joden’ en ‘gas’, of ‘kankerwijf’, wanneer de echtgenote van een trainer aan een terminale ziekte leed. Dankzij het voetbal herinnert ook niemand zich de gemeente Beverwijk nog als het pelgrimsoord waar ooit de heilige Agatha aan een schone maagd verscheen. Die stad zal voor altijd bekend staan als het slagveld waar Carlo Picornie door een klap met een hamer het leven liet.<\/p>\n
Gebrek aan beschaving, haantjesgedrag, exorbitante zelfverrijking, ze toonden allen hun lelijke gezicht voor het eerst op of rond de voetbalvelden. Maar uitgerekend uit dit verziekte milieu kwam afgelopen weekend een geluid dat we zo langzamerhand voor onmogelijk hielden. Nog geen tien minuten na afloop van Feyenoord – Ajax (1-1), terwijl tienduizenden bloeddorstige Rotterdammers zich nog op reukafstand bevonden, gaf scheidsrechter Pieter Vink toe dat hij Ajax ten onrechte geen penalty had toegekend. Hij zat fout. Hij had het mis gehad.<\/p>\n
Wat de afgelopen weken voor veel hooggeplaatsten te hoog gegrepen bleek, deed Vink zonder blikken of blozen. Als iemand zich kan verschuilen achter termen als ‘met de kennis van nu’, dan is het wel een scheidsrechter, die pas na afloop van de wedstrijd wordt geconfronteerd met tv-beelden in slow motion uit tien verschillende camerahoeken. Maar dat deed Vink niet. Hij zei, volgens het AD: ‘Ik zie potverdomme na de wedstrijd dat ik Suarez een strafschop mee had moeten geven.’ En hij veranderde niet eens in een kikker met wratten.<\/p>\n
Met het bord op schoot sloegen we aan het dromen. We zagen Jan Peter Balkenende met opgerolde mouwen, terwijl hij met een stukgelezen exemplaar van het rapport-Davids op het spreekgestoelte van de Tweede Kamer mepte: ‘Ik zie potverdomme na dit onderzoek dat Jaap en ik jullie allemaal een illegale oorlog hebben ingerommeld.’ Geroffel op de bankjes. Femke Halsema schoot vol. Grouphug.<\/p>\n
We zagen Geert Dales met bouwhelm en bemodderde kaplaarzen tegenover de Noord-Zuidlijn-commissie plaatsnemen: ‘Ik zie potverdomme na alle blunders, verzakkingen en miljoenenoverschrijdingen dat ik die hele metro nooit een go had moeten geven.’ Klaterend applaus, en de voltallige gemeenteraad nam onder Dales’ bezielende leiding de schep ter hand om de bouwput dicht te gooien.<\/p>\n
En we zagen, boven alles, Wim Kok voor de commissie-De Wit zitten. Hij sprak niet over zijn ‘opvattingen over de maatschappelijke wenselijkheid’ van een ‘zeer aanzienlijke opwaartse correctie van het beloningspakket’. Nee, met het grijsbekuifde hoofd in de handen zei hij: ‘Ik zie potverdomme na de kredietcrisis dat ik die bonussen meteen de nek had moeten omdraaien.’ Waarna ‘de Internationale’ door de zaal galmde, en de PvdA nog diezelfde avond haar zetelaantal verdubbeld zag in de peilingen.<\/p>\n
We hadden het bord op onze schoot zomaar koud laten worden, en dat vanwege \u00e9\u00e9n zinnetje van een scheidsrechter. Waarom eigenlijk? Ajax was nog steeds twee punten onthouden, daar hielp geen moedertjelief aan. We wisten ook wel dat de Irakezen, en dan vooral die tienduizenden doden, er weinig mee opschoten als Jaap en Jan Peter zichzelf publiekelijk met de karwats zouden bewerken. En dat Kok, ook als hij zijn oude principes niet bij het grofvuil had gezet, t\u00f3ch die kredietcrisis niet in zijn eentje had afgewend.<\/p>\n
Misschien dat de wereld in de praktijk weinig wijzer wordt van schuldbekentenissen en spijtbetuigingen. Het leed is geleden, hoogstens valt hier en daar een kabinetje. Maar Pieter Vink herinnerde ons eraan hoezeer we hunkerden naar dat ene woordje. En naar de belofte van beterschap die daarin schuilt. Uit Wim Koks machteloos gespreide armen en zijn minzame ‘tsja’ kon je niet anders dan opmaken dat het de volgende keer weer net zo gierend uit de hand zal lopen. Meer dan ooit lijkt in de politiek te gelden: ‘Sorry seems to be the hardest word’. En we sluiten ons graag aan bij wat Elton John vlak daarv\u00f3\u00f3r zong: ‘It’s a sad sad situation, and it’s getting more and more absurd’.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
…uitgerekend de voetbalwereld de politiek liet zien dat het ook anders kan, al is het maar de vraag of we daar iets aan hebben<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Robert van de Griend, Sander Donkers","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/86205"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=86205"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/86205\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Robert van de Griend, Sander Donkers","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=86205"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=86205"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=86205"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}