
 {"id":85889,"date":"2010-02-13T00:00:00","date_gmt":"2010-02-12T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/roddels-houden-stand-als-oude-zerken-op-het-kerkhof\/"},"modified":"2010-02-13T00:00:00","modified_gmt":"2010-02-12T22:00:00","slug":"roddels-houden-stand-als-oude-zerken-op-het-kerkhof","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/roddels-houden-stand-als-oude-zerken-op-het-kerkhof\/","title":{"rendered":"Roddels houden stand als oude zerken op het kerkhof"},"content":{"rendered":"<p>Er is iets wat gevaarlijker is in een dorp dan in een stad. Een gevaar dat zich razendsnel verspreidt, dat ongrijpbaar is en waar je toch lelijk de handen aan kunt branden. Het is de roddel. Voor je het weet, sta je aan iemands kant. Dan krimpt het dorp, dat al zo klein was, tot de helft, want opeens zit je in het kamp van die-en-die, maar word je gemeden door dinges en kornuiten. Je weet wel, je hebt het niet van mij. Achterklap heeft weinig woorden nodig. Een Twents vrouwtje roddelde zich het dorp in met de zin: &#8216;Je komt er nog wel achter&#8217;. Dat zei ze ook over de vriendelijke heer drie huizen verderop, maar in de anderhalf jaar dat ik hier woon, is hij nog steeds vriendelijk.<\/p>\n<p>Roddelaars worden, gek genoeg, zeer gewaardeerd. Als het leven saai is, voorzien ze andere duimendraaiers van gespreksstof, en als het te druk is, sussen ze op de werkvloer het geweten van werkslaven. Het is niet onze schuld, de directie deugt niet. Zulk geklets schijnt gezond te zijn, maar in dorpen leven roddels te lang. Ze houden stand als oude zerken op het kerkhof, waaronder doden liggen die niemand zich meer voor de geest kan halen. En toch staat er elke week een bloemetje. Wie doet dat toch? Wie weet nog hoe de vetes zijn begonnen? Het zijn kleine dingen, druppels die emmers doen overlopen. De slager uit het dal, een schat met verfomfaaide harses en heel grote handen, kreeg opeens een streng mondje: &#8216;We zaten bij elkaar in de klas, hij verkocht me een brommer\u2026&#8217;<\/p>\n<p>Deze volharding is bewonderenswaardig, want er wordt echt geleden. Een boerin van de berg moest huilen toen ze me vertelde over haar nicht. Die had gezegd: &#8216;Als jij gaat wandelen, mag je voortaan bij de kapel rechtdoor lopen, want mijn huis kom je niet meer in.&#8217; Zo gezegd, zo gedaan. Best een opgave in een gehucht, dus was ze haar nu toch tegengekomen, twee\u00ebnvijftig jaar later. Op een verjaardag. Bij het afscheid nemen hield de boerin haar adem in, maar haar nicht &#8211; half blind, half doof, \u00e9\u00e9n been in het graf &#8211; twijfelde geen seconde: &#8216;Neeh, du kries ging hand!&#8217; (Nee, jij krijgt geen hand.) Zulke handen strijken niet over het hart.<\/p>\n<p>Zijn stedelingen vergevingsgezinder dan dorpsbewoners, of hebben ze te veel haast voor wrok? Dat is dan, wat mij betreft, het grootste voordeel van een hectisch leven. De boerin, van de generatie waar al over je geroddeld werd als je in je moeders buik zat, is vergroeid met de vetes, maar een nieuwkomer, zoals ik, kan zich wapenen. Met de lente in aantocht heb ik zitten zoeken naar een geluidsdichte heg. Drie meter moet hoog genoeg zijn om de Twentse niet meer te horen klaverjassen. Die ouwe tang gaat me godbetere duizenden euro&#8217;s kosten. Dat stemgeluid, hoe moet ik het omschrijven, da&#8217;s niet zeurderig meer, da&#8217;s een grafstem, waarmee ze haar man de dood in heeft gejaagd, of nou ja, in elk geval in de armen van dat vrouwtje van nummer twintig. Maar dat hebben jullie niet van mij.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Er is iets wat gevaarlijker is in een dorp dan in een stad. Een gevaar dat zich razendsnel verspreidt, dat ongrijpbaar is en waar je toch lelijk de handen aan kunt branden. Het is de roddel. Voor je het weet, sta je aan iemands kant. Dan krimpt het dorp, dat al zo klein was, tot [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/85889"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=85889"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/85889\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=85889"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=85889"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=85889"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}